GEDICHT VAN DE WEEK

‘Waarom zijn jullie zo in de war?’ vroeg Hij.

‘Waarom die twijfel in je hart?

(Lucas 24, 38)

 

Toen opende Hij hun verstand

om de Schriften te begrijpen.

(Lucas 24, 45)

 

GEEF ONS EEN GEMOED

DAT VOOR U ONTVANKELIJK IS

 

Erbarm U over ons.

 

Erbarm U over ons streven,

dat wij onder uw ogen

in liefde en geloof,

rechtvaardigheid en ootmoed,

U mogen volgen,

in zelftucht en trouw en moed,

en U ontmoeten in stilte.

 

Geef ons een zuiver gemoed,

dat wij U mogen zien,

een nederig gemoed,

dat wij U mogen horen,

een liefdevol gemoed,

dat wij U mogen dienen,

een gelovig gemoed,

dat wij U mogen loven.

 

U, die ik niet ken

maar aan wie ik toebehoor.

U, die ik niet begrijp

maar die mij hebt gewijd

aan mijn eigen lot.

 

U!

 

Dag Hammarskjöld

In de grote massa mannen en vrouwen

– of ze nu christen zijn of niet –

zijn er mensen op zoek

naar een mensheid die echt menselijk is

en die zich opent naar God toe.

 

Hopelijk ontmoeten die mensen op hun weg

een kerk, die zich van macht heeft ontdaan,

een kerk, die arm is, zoals God arm is,

een kerk, die is teruggekeerd naar het wezenlijke,

een kerk, die rijk is met het evangelie alleen.

 

Guy Riobé, bisschop van Orléans, + 1978  

ZOLANG NATUUR IN SAPPEN OPENSCHIET

 

Zolang natuur in sappen openschiet,

staan wij niet in de tijd verloren.

O boomgaarden, o velden, koren

vol bloesemsmaak en vogellied.

 

Beloften van geluk laten niet los.

O er weer telkens in geloven!

Spel van de knaap zijn in de hoven

en kinderjubel door het bos.

 

Er is geen bolster die niet barsten wil,

geen knop die niet rijk wil ontluiken.

Met alles wat het kan gebruiken,

herhaalt het leven zijn april.

 

Tastende lentes, waar wij, blind verblijd,

de hemel liggen op te drinken,

en weide zijn, en zalig zinken

in avonden oneindigheid,

 

u raden in de kleinste kiem die zwelt,

u meenemen als straks de herfsten komen,

en naar u omzien in mijn dromen

als winterkou dit hart ontstelt.

 

Herwig Hensen

TWIJFELEN IS TOEGESTAAN

'Twijfelen is toegestaan' kon de titel zijn boven het evangelie dat vandaag wordt gelezen. Allemaal hebben we veel sympathie voor Tomas. Hij is ongetwijfeld een van de meest bekende apostelen. Vraagt men aan mensen enkele namen te noemen van apostelen, dan is Tomas er steeds bij.

 

We kennen het verhaal haast van buiten. Misschien komt dat door zijn bijnaam: de ongelovige Tomas. Hij heeft nog een andere bijnaam: Didymus. Dit betekent dat hij van een tweeling is. Als gelovigen voelen we ons verwant met hem. We ervaren hem nogal eens als onze tweelingbroer.

 

Maar was Tomas wel zo ongelovig? Was hij meer ongelovig dan de andere leerlingen? Waarom? Omdat hij niet meteen geloof hechtte aan wat de leerlingen hem wisten te vertellen, namelijk dat zij de Heer hadden gezien en dat hij verrezen was?

 

We stellen vast dat de andere leerlingen ook niet onmiddellijk hebben geloofd toen de vrouwen hen hetzelfde kwamen vertellen. Op het getuigenis van de vrouwen werd er door de leerlingen zelfs minachtend gereageerd. Luister maar naar de Emmaüsgangers: ‘Wel hebben enkele vrouwen uit ons midden ons in verwarring gebracht. Toen ze vanmorgen vroeg naar het graf gingen, vonden ze zijn lichaam daar niet en ze kwamen zeggen dat er engelen aan hen waren verschenen. De engelen zeiden dat hij leeft. Een paar van ons zijn toen ook naar het graf gegaan en troffen het aan zoals de vrouwen hadden gezegd, maar Jezus zagen ze niet’ (Lucas 24,22-24). In de grond zijn ze dus even ongelovig als Tomas. Of is het misschien zo dat men op het getuigenis van een man onmiddellijk moet geloven terwijl het getuigenis van een vrouw mag afgedaan worden als kletspraat?

Wat in dit verhaal opvalt is dat de andere leerlingen Tomas zijn ongeloof of zijn kritische houding gunnen. Hij moest van de andere apostelen niet geloven wat zij geloofden. Hij wordt ook niet uitgesloten of buiten geworpen als de ongelovige. Tomas mag zichzelf zijn en blijven. De anderen gunnen hem de tijd en de ruimte om tot geloof te komen. Uiteindelijk moest Tomas zich ook wel gewonnen geven. ‘Mijn Heer en mijn God’ riep hij uit. Dit was geen van buiten geleerde geloofsbelijdenis. Dit kwam niet uit een boek, maar uit het hart.

 

Getuigen van de verrezen Heer is elkaar de twijfel gunnen, en de tijd van de twijfel. Niemand verplichten te geloven wat ik geloof of de manier waarop ik geloof. Het is de ander de tijd en de ruimte gunnen om tot een persoonlijke geloofsovertuiging en een persoonlijke geloofsbelijdenis te komen. Dat deze weg naar een persoonlijk geloof moeilijk kan zijn, weet het evangelieverhaal ook. Als je het niet ziet zitten, is het moeilijk erin te geloven. Onmogelijk is het niet, maar het is niet iedereen zo maar onmiddellijk gegeven. ‘Zalig zij die niet zien en toch geloven’, zei Jezus. Het komt er op aan dat men uiteindelijk, zoals Tomas, op een heel persoonlijke manier kan zeggen: 'Mijn Heer en mijn God'. Geen napraten van een boek, een formule, het geloof van een ander, maar tot een heel persoonlijk belijden dat komt uit het eigen hart.

 

Wat ons misschien nog intrigeert in het verhaal van vandaag is de manier waarop Jezus is binnen geraakt in de verblijfplaats van de leerlingen. Alles was immers potdicht en gesloten. Heel eigenaardig: we stellen ons wel allerlei vragen hoe Jezus binnen geraakt in een gesloten ruimte; we stellen ons nooit vragen hoe Jezus binnen geraakt in een mens. Het binnentreden bij een mens is voor Jezus wellicht heel wat moeilijker dan binnenkomen in een gesloten huis. Daarvan is Tomas, en zijn ook wij, zijn tweelingbroers of zussen, vaak getuigen.

Nochtans, waar de verrezen Heer mag binnentreden, verandert het leven, verandert de mens. Dat zagen we reeds tijdens Jezus aardse leven. Waar Jezus binnen mag, verandert alles: een blinde wordt ziende, een dode wordt weer levend, enz. We zouden kunnen zeggen dat al die wonderen die Jezus tijdens zijn leven heeft voltrokken aan zoveel mensen, na zijn dood ook moest voltrekken aan zijn leerlingen. Hij heeft hen moeten bevrijden van hun blindheid, hun angst, hun lamlendigheid, hun ongeloof, hun dood zijn.

Toen Tomas zich openstelde voor de verrezen Heer, toen deze bij hem binnen mocht, veranderde zijn leven totaal. Waar mensen, dus ook wij, zich openstellen voor de verrezen Heer, worden ze van binnenuit veranderd. Dit vinden we terug in de eerste lezing. Slechts één zinnetje daaruit: ‘Allen die het geloof hadden aangenomen waren eensgezind en bezaten alles gemeenschappelijk. Ze waren gewoon hun bezittingen en goederen te verkopen en die onder allen te verdelen naar ieders behoefte.’ Als men zijn verblijfplaats opent voor de verrezen Heer, opent men ze tegelijk voor zijn medemensen.

 

Wij komen hier samen vieren. De verrezen Heer wil hier bij ons aanwezig komen in brood en beker. Vragen we ons niet te veel af: hoe kan dat, hoe is dat mogelijk? Ook wij willen misschien eerst zien en dan geloven, terwijl Jezus zegt: eerst geloven, dan ga je de dingen anders zien, dan worden er ook dingen mogelijk die anders onmogelijk zijn.

 

‘Preek van de week – Dominicanen’

HET KRUISBEELD

 

Een man wandelde in een winkelstraat.

Even later stopte hij voor een antiekzaak.

Daar keek hij aandachtig in de etalage

naar een prachtig kruisbeeld.

 

Een kind kwam naast hem staan.

En keek ook naar het beeld.

‘Dag, jonge heer,’

zei de man,

‘weet jij wie dat is op dat kruis?’

 

‘Natuurlijk’, zei de jongen,

‘dat is Jezus.

Lang geleden hebben ze Hem gedood.’

 

‘Heel goed,’ zei de man

en hij liep verder door.

 

Ineens hoorde hij iemand achter hem lopen.

Hij draaide zich om

en zag de jongen van bij de winkel.

‘Meneer, meneer,’ riep hij,

‘ik ben het belangrijkste vergeten:

 

Nadien is Hij verrezen.’

 

Naar Pierre Teilhard de Chardin

 

(overgenomen uit: Chantal Leterme: 'Een parel voor elke dag')

1943

Het Amerikaans bombardement van 5 april

’s middags rond half vier

duurde nauwelijks acht minuten.

 

Mijn vader was veertig jaar oud,

ik tien jaar, drie maanden en een week.

 

Twee uren wroetten wij samen

in het puin van de gemeenteschool

waar Greta in de zevende klas zat.

Toen wij haar vonden

lag zij met één hand voor haar ogen,

ongeschonden, slechts drie blauwe vlekjes

door de vingertoppen in haar voorhoofd gedrukt.

Daarom was het zo moeilijk te geloven

dat zij net zo dood was

als al de meisjes die wij vóór haar vonden.

Mijn vader was veertig jaar oud,

ik even oud als hij.

 

Clem Schouwenaars

 

(5 april 1943: Amerikaanse vliegtuigen bombarderen de Erla-fabriek in Mortsel. De meeste bommen misten hun doelwit en vielen op de wijk Oude-God. 936 mensen kwamen om.) 

Hij is nog steeds bij ons, 

ongrijpbaar als het licht op zondagmorgen. 

Zijn hand op onze schouder: 

gewond, onvoelbaar licht,

en teder als van een geliefde. 

Hij gaat ons voor naar Galilea. 

Onzichtbaar is zijn spoor. 

Hij is voor ons de weg. 

Hij loopt door ons geweten

naar het huis van liefde en vergeving. 

Hij is de waarheid, 

helder als een klok in lentelucht

die vrij haar boodschap zingt. 

Hij is het leven, 

sterker dan het graf.

Hij ademt vrede. 

Met zijn gewonde handen 

bouwt Hij aan een wereld

zonder schaduw, zonder duisternis. 

Hij is nog steeds bij ons, 

en vraagt ons Hem te volgen naar Galilea. 

Daar zullen wij Hem herkennen 

in elke kleine mens, 

in elke zwerver,

in elke zonderling.

 

Manu Verhulst

BEZINNING BIJ GOEDE VRIJDAG

 

Op het einde

als de dodelijke kring zich sluit

en Jezus aan dat afschuwelijke kruis wordt geklonken

is het commentaar van de voorbijgangers:

‘Jij daar, die de tempel afbreekt

en in drie dagen weer opbouwt:

red jezelf.

Als je de Zoon van God bent,

kom dan van dat kruis af’.

 

En de ‘groten’ …

hogepriesters, schriftgeleerden, oudsten

spotten in dezelfde zin:

‘Anderen heeft hij gered,

maar zichzelf kan hij niet redden…’

 

Ja, het moet wel waanzin lijken

tot op de dag van vandaag

dat iemand kiest om op zo’n manier

het eigenbelang te overstijgen

en anderen te willen redden.

Zijn levensprogramma lijkt wel totaal mislukt.

Niemand zal ooit de eenzaamheid kunnen peilen

van zijn laatste kreet:

‘Mijn God, mijn God, waarom heb Je mij verlaten?’

 

En met dat middelmatige gedoe van mij

kan ik me op dit punt

nog nauwelijks ‘christen’ noemen.

Beschaamd en verward kan ik alleen

die grote stilte over mij laten komen.

 

Even mag ik met de evangelist zien

hoe er toch wat gebeurt met die pronkzuchtige tempel,

die God gekluisterd hield in riten en gebeden,

terwijl de wereld zijn eigen gang ging.

Het voorhangsel scheurt middendoor.

God is hier en nu de vernederde man aan het kruis

en tussen de mensen waarvoor Hij heeft geleefd.

Een aardverschuiving!

En de Romeinse honderdman

is nu de ‘gelovige’, die zegt:

‘Waarlijk, hij was een zoon van God.’

 

En ik voel me even heel verbonden

met al die plekken op de wereld,

waar geleden wordt onder onrecht,

waar machteloosheid is

maar ook zoveel liefde,

dat God heel dichtbij moet zijn.

 

Aarzelend wil ik een voetje verder zetten

op die riskante weg,

die anderen reeds zijn opgegaan.

 

Uit: ‘Ongehoorzame wegen’,

een uitgave van Chirojeugd, Vlaanderen, 2002.

BEZINNING BIJ WITTE DONDERDAG

 

Jezus wist dat zijn uur gekomen was

om uit deze wereld naar de Vader te gaan.

Nu gaf Hij zijn leerlingen

een bewijs van zijn liefde

tot het uiterste toe.

     (Johannes 13,1)

 

Hij nam een brood,

brak het in stukken,

gaf het hun, en zei:

‘Dit is mijn lichaam;

het wordt voor jullie gegeven.

Blijf dit doen om Mij te gedenken.’  

     (Lucas 22,19)

 

Heer Jezus,

eens is het zo gebeurd:

je lichaam, je hele leven,

gegeven en gebroken,

uur na uur en dag aan dag

tot aan die laatste dag

daar op Calvarie.

 

Gegeven en gebroken,

zoals het stukje brood,

dat je voor je vrienden

brak

en doorgaf:

 

‘Dit ben Ik zelf.

Blijf dit dan doen,

blijf dit herhalen,

om Mij niet te vergeten.’

 

Je woorden waren je eigen hele leven,

door en door

en dag aan dag..

 

Bewogen bidden wij

diezelfde woorden.

Ontroerd breken wij

hetzelfde brood.

 

Mogen jouw woorden

woorden worden van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

 

Moge jouw brood

brood worden van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

 

Om die genade bidden wij

voor vandaag

voor alle dagen. Amen.

ER STAAT GESCHREVEN

 

Er staat geschreven in bedroefde woorden:

geen plaats was er voor Hem bij zijn geboorte.

Wij hebben warme huizen sinds, en steden,

maar nog geen hart geopend voor zijn vrede,

maar nog geen wereld zonder broedermoorden.

 

Anton van Wilderode

Dag van schoonheid

 

De bot, die berst; de bij, die zoemt,
de wind, die zotheid gaat vertellen:
wat men kortweg de lente noemt
en de aarde komt op stelten stellen;
dat klotst nu alles door mijn kop,
en 'k stak er wel een pluimken op,
als ik maar niet zo deftig was,
zo stijf in mijn geklede jas.
Als ik de band maar los kon knopen,
nam ik u allen dubbelthope:
gij meiskens uit de stad, de stal,
gij wijs als 't boek, gij dom als oordje,
gij uit 't kasteel en gij uit 't poortje,
en gij, o boom, en gras en wal,
gij witte, wandelende pater,
gij paard, gij zon, gij wolk, gij water.
en 'k danste midden in uw tas,
als ik maar niet zo deftig was,
zo stijf in mijn geklede jas.

 

Richard Minne

SPREEK WOORDEN VAN GENADE

 

In al haar voren wacht de aarde

op de zachte adem van de lente.

Ze breekt de dode resten af

om als een nieuwe schepping te ontwaken.

 

En jij, mens die je bent,

geboren om te bloeien in het volle licht,

maar ook om de weg van alle stof te gaan,

kijk in jezelf.

Laat toch je aarde niet verharden.

Wrik los wat je weerhoudt

om levenskrachtig als kiemend zaad te zijn.

 

Ontdek die zin van je bestaan

die je met alle levenden verbindt

door met een zuiver hart te doen

wat recht is

en wat ogen opent

en wat optilt.

 

Jou die genade is toegezegd,

spreek jij dan ook alleen maar

woorden van genade.

 

Kris Gelaude

MOGE UW LICHT ZO SCHIJNEN VOOR DE MENSEN

 

Want als hongerigen gevoed worden, naakten gekleed, zieken verpleegd, is het Gods hulp dan niet, die de handen van de dienaar vult, en is de goedheid van de ondergeschikte dan geen geschenk van zijn Heer? Ofschoon deze geen helper nodig heeft voor de werken van zijn barmhartigheid, heeft Hij toch zijn almacht zo gematigd, dat Hij het menselijk lijden door mensen te hulp komt. En terecht dankt men God voor de bijstand van de naastenliefde, waarvan men de werken ziet in zijn dienaren. Daarom zegt de Heer zelf tot zijn leerlingen: ‘Moge uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader verheerlijken, die in de hemel is.’ (Leo de Grote)

 

De universaliteit van de christelijke liefde is een abstractie, als ze niet wordt tot concrete geschiedenis, proces, conflict. Alle mensen liefhebben wil niet zeggen dat men confrontaties moet vermijden, het is niet een schijnbare harmonie in stand houden. Liefde is universeel als ze in solidariteit met de verdrukten ook de verdrukkers van hun eigen macht probeert te bevrijden, van hun eerzucht en hun egoïsme. De onderdrukkers heeft men lief door hen uit hun eigen onmenselijke situatie te bevrijden, ja door hen te bevrijden van zichzelf. (Gustavo Guttiérrez s.j.)

 

Bron: ‘Eeuwig duurt zijn trouw’, Ignatiaans Bidden

VREDESGEDICHT

 

Luister naar je hart,

de stem van je geweten.

De stilte van je ziel,

de vrede met luister gegeven.

 

Luister naar de eenvoud,

met mensen omgeven.

Luister naar de wind,

luister naar je kind.

 

Luister naar de stilte,

van de zwoele nacht.

Luister naar de vrede,

mijn kind, U fluisterend gegeven.

Benjamin Artés

MIJN HART … JOUW TEMPEL

 

Maak ook van mij jouw tempel, God,

waar Gij woont en liefhebt.

Help me mijn hart wagenwijd

voor jou open te zetten,

opdat Gij in mij kunt leven

en door mij kunt beminnen.

Laat me voor velen een icoon zijn

van jouw tederheid

en een spiegel van jouw vriendschap.

En als ik moeite heb om te bidden,

laat me dan met Jezus voor jou gaan staan,

en laat zijn vuur van geloof

mijn hart opnieuw warm maken.

 

Bezinningen Dominicanen

TROOSTELOOSHEID

Ieder die trouw probeert te bidden, zal niet alleen vertroosting ervaren, maar ook het tegendeel. Dorheid, duisternis, verwarring, onrust, zich aangetrokken voelen tot lage en minderwaardige dingen; of ook een innerlijke leegte, saaiheid, volledig gebrek aan concentratie. De eerste raad in deze situatie is heel moeilijk, nl. niet opgeven en zelfs niet de gebedstijd inkorten. Die raad gaat lijnrecht tegen mijn gevoelens in. Want wat ik ervaar is nu precies dat het allemaal geen zin heeft! En dan toch trouw blijven!! Dat is echt heel moeilijk. Maar ook heel wezenlijk.

 

Behalve dit trouw zijn moet ik me toch ook wel een paar vragen stellen:

 

1. Ben ik misschien te moe? Dan moet ik voor het gebed eerst wat uitrusten, anders is het vechten tegen de bierkaai.

 

2. Kan het zijn, dat ik God iets weiger, wat Hij duidelijk van mij verlangt? Daar hoef ik echt niet lang over na te denken, want ik weet heel goed dat ik een bepaald iets moet doen of juist niet moet doen. Dat is mij duidelijk bewust. Maar ik wil niet. Ik luister niet naar mijn geweten, ofschoon het duidelijk spreekt. Dan zegt God: als je niet wilt doen, wat ik wil, dan ga je je gang maar, maar dan wel zonder Mij. En dat is dan dorheid, innerlijke leegte.

 

3. Kan het zijn, dat ik in mijn bidden nonchalant en slordig geworden ben. Ik doe het nog wel, maar ik loop er wel de kantjes van af. Het is echt maar half werk. En dan zegt God, OK, als je zo wilt bidden, dan doe je dat maar, maar dan wel zonder Mij. Daar laat IK me niet op in. En dat is dan weer de ervaring van een grote leegte.

 

4. Het kan ook zijn, dat God de rank aan de wijnstok die goede vrucht draagt bij-snoeit, opdat hij meer vrucht draagt. Dan is er met mij niets mis; integendeel, dan ben ik echt in Gods hand. Maar God wil de vruchtbaarheid nog verhogen, en mijn vereniging met Hem nog verdiepen en versterken. En daarvoor is snoeien nodig. Maar dat doet wel pijn. Toch is het goed. Mijn opgave is het: het uit te houden en trouw te blijven.

 

Bron: ‘Eeuwig duurt zijn trouw’, Ignatiaans Bidden

Geschenk van mijn vader

 

Wij zaten samen, zwijgend, bij het vuur;
mijn lieve vader
en ik.
Bij elk klokgetik
kwam zijn stervensuur 
nader en nader.

Hij was rustig en goed;
lijk de moeder die haar kindje heeft gedekt tot de kin,
en die heengaat op lichte voet,
stil en verblijd. Zo wist hij zijn denken en daden bedolven
onder Gods warme barmhartigheid.

Hij stond langzaam uit zijn zetel op,
recht en sterk lijk hij had geleefd.
Zijn fijne hand
heeft gebeefd
op mijn hand:
een nevel over ontwakend land.

Hij heeft zijn laatste daad gedaan:
hij gaf me zijn uurwerk,
eenvoudig, zonder één woord,
en monklend is hij te rust gegaan.

Maar, toen ik hem zacht naar het bed geleidde,
wist ik
hoe een Engel, zingend, aanschreed achter ons beide.
Want moedig had mijn vader,
in mijn handen
afstand van daad en tijd gedaan.
Trots en wenend ben ik van hem heengegaan.

 

Marnix Gijsen

Als de twijfel en de angst ons leven aanvreten,

en de moed ontbreekt om door te gaan,

toon ons dan de weg naar de berg.

 

Die plek van stilte om even met U alleen te zijn,

om kwaad en zorgen af te geven

aan U, die onze grote Drager bent.

 

Zet ons dan op het spoor

van Mozes, Elia en Jezus,

die ook hun angst en twijfel hebben gekend

en toch hun keuze trouw gebleven zijn,

en zo dragers zijn geworden van uw Licht.

 

Leer ons

ons te spiegelen aan hen,

die zo dicht met U verbonden waren,

zo intens vanuit U leefden,

dat zij uw licht, uw naam uitstraalden,

en alles in hen sprak van

‘Ik zal er zijn voor u’.

 

Doe ons weten dat Gij in hen te vinden zijt,

en in ons te zien zult zijn

als wij verder gaan op hun weg.

 

Geef ons nu en dan, en soms heel even,

zo’n moment van licht in uw stilte,

in het weten dat wij door U bemind zijn,

en toon ons dan de weg naar de vlakte,

naar het dagelijkse leven,

om met uw kracht uw weg verder te gaan.

 

Carlos Desoete

ZOEK JE DE AFZONDERING

Je schrijft dat je kluizenaar zou willen worden. Ik vind dat veel te vroeg, en het is ook helemaal niet nodig. Je woont immers alleen, en je krijgt maar af en toe bezoek. Als je naar de kerk gaat, is dat geen onderbreking van je eenzaamheid, integendeel, de kerkgang maakt je eenzaamheid intenser en geeft je de kracht die nodig is om ook de tijd in je cel biddend door te brengen.

 

Je zou je van tijd tot tijd een of twee dagen kunnen opsluiten in je cel om ononderbroken met God te verkeren, maar in jouw geval is dat doorgaans toch al zo. Daarom hoef je ook geen plannen te maken om kluizenaar te worden.

 

Wanneer je gebed zo stevig geworden is dat je voortdurend oog in oog met God bent, dan heb je de totale afzondering bereikt, zonder dat je kluizenaar bent. Want wat betekent het eigenlijk: kluizenaar zijn?

 

Dat houdt in dat je aandacht in je hart bij God is en God aanbidt, en dat je helemaal geen neiging meer hebt om die aandacht te verleggen of iets anders te gaan doen. Zoek op die manier de afzondering, en denk niet over die andere vorm van kluizenaarschap.

 

Het is de kunst binnen in je hart te blijven. Ook met de deuren dicht kun je immers in gedachten over de wereld rondzwerven en heel de wereld in je cel binnenlaten.

 

Theofaan de Kluizenaar

 

(overgenomen uit: ‘Een jaar wijsheid uit de abdijen’. Samengesteld door Maria ter Steeg)