7 DECEMBER 2025

TWEEDE ZONDAG VAN DE ADVENT

Toen Johannes zag dat veel Farizeeën en Sadduceeën

op zijn doop afkwamen, zei hij tegen hen:

‘Addergebroed, wie heeft jullie wijsgemaakt

dat je veilig bent voor het komende oordeel? 

Breng liever vruchten voort

die een nieuw leven waardig zijn.

(Matteüs 3,7-8)

Johannes de Doper geeft vandaag een donderpreek van jewelste: ‘Addergebroed!’ slingert hij de vooraanstaanden in het gezicht. ‘De bijl ligt al aan de wortel van de boom, om jullie om te hakken!’ Hij geeft een donker beeld van zijn tijd. De gezagsdragers gaan in tegen het visioen van Jesaja: ze zijn alleen uit op macht en schijn, onderdruk­ken de kleinen en buiten de armen uit. Onrecht, oorlog, veel leed dat weggemoffeld wordt en dat de groten der aarde koud laat. We denken aan vorige week: ‘Zoals het ging in de dagen van Noach, zo ging het toen Icarus uit de hemel viel, en zo ging het ook bij de komst van Jezus: vergeten en van geen tel.’ En we mogen verder gaan: zo was het ook voor Johannes en zo is het vandaag: profeten preken in de woestijn, de machtigen en de massa hebben er geen oor naar. Als Johannes voor de UNO zou spreken, kreeg hij 1 of 2 minuten in het nieuws. En dan gaat de gewone soap verder. De wereldtop luistert niet, maar sust het volk met brood en spelen! Wie heeft gisteren gewonnen in ‘de slimste mens’ of had Pommelien Thijs misschien een vervelend kuchje?

In onze wereld, die bulkt van onrecht en onmenselijkheid, blijven sommige mensen – ondanks alles – hopen dat het anders zal worden. Wij horen Jesaja: ‘Mensen, laat de hoop niet zinken. Een betere toekomst is mogelijk. Een leider zal opstaan, de Geest van de Heer zal op Hem rusten. Er komt gerechtigheid, want Hij oordeelt niet op uiterlijke schijn. De armen en verdrukten zal hij recht verschaffen. De verdrukkers zullen het niet halen, want hij zal hen striemen met de gesel van zijn mond. Oorlogen zullen wijken voor vrede. En heel de aarde wordt vervuld met liefde tot God’.

Op deze toekomst hopen wij, maar die komt niet zomaar. Johannes spreekt klare taal: ‘Bekeer je! Keer je leven om, zoals een boer de grond omploegt’. Een andere mentaliteit en levensstijl is nodig. Zie als rijken en machtigen niet langer alleen je eigen voordeel, maar zie naar de armen. Breng leven en geen vernieling! Gods paden worden maar recht als er meer menselijkheid komt. Hoe kan God mens worden onder ons, als mensen onmensen zijn voor elkaar? In het kleine persoonlijke leven van elke dag, en in de wijde wereld.

De vreugde van Kerstmis: het gaat niet om pakjes onder de kerstboom of lichtjes aan de gevel. Het gaat om God, die Liefde is, en die mag geboren worden in ons eigen hart en in onze wereld.

Lied voor de Advent

Ik heb mijn hart tot U geheven,

Heer, al mijn hoop zijt Gij.

Ik weet: Gij zult mij niet begeven;

mijn Heiland is nabij.

Al ligt de wereld diep verduisterd,

al drukt de grauwe tijd,

mijn hart heeft met geloof geluisterd,

mijn hart heeft zekerheid.

Mijn hart weet dat ons oud verlangen

weldra vervulling vindt.

Het eeuwig Licht is reeds ontvangen,

de maagd verwacht haar Kind.

Vergeef, Heer, al mijn slechte daden,

zet recht mijn dwarse voet

en leer mij lopen langs uw paden

mijn Heiland tegemoet.

Gerard Wijdeveld   (1905-1997)

Foto’s:

1. Mijn vriend Frans (1943-2022): welbespraakt en met een groot gevoel voor gerechtigheid als een hedendaagse Johannes de Doper.

2. In het Museum aan de IJzer.

3. Ingazeira, een dorp in Bahia.

GEDICHT VAN DE WEEK

Nu daagt het in het oosten,

het licht schijnt overal:

Hij komt de volken troosten,

die eeuwig heersen zal.

De duisternis gaat wijken

van d'eeuwenlange nacht.

Een nieuwe dag gaat prijken

met ongekende pracht.

Zij, die gebonden zaten

in schaduw van de dood,

van God en mens verlaten –

begroeten 't morgenrood.

De zonne, voor wier stralen

het nacht'lijk duister zwicht,

en die zal zegepralen,

is Christus 't eeuwig licht!

Reeds daagt het in het oosten,

het licht schijnt overal:

Hij komt de volken troosten,

die eeuwig heersen zal.

Johannes Riemens sr. (1842-1908).

De eerste twee foto’s werden thuis genomen; de derde foto in de kerk van Oosteeklo.

30 NOVEMBER 2025

EERSTE ZONDAG VAN DE ADVENT

Zoals het was in de dagen van Noach,

zo zal het zijn wanneer de Mensenzoon komt. 

Want zoals men in de dagen voor de vloed

alleen maar bezig was met eten en drinken…

zo zal het ook zijn wanneer de Mensenzoon komt. 

Wees dus waakzaam,

want jullie weten niet op welke dag jullie Heer komt. 

(Uit Matteüs 24,37-44)

‘Zoals het ging in de dagen van Noach …’

‘De val van Icarus’, het is een prachtig schilderij van Brueghel (zie foto 1). De schilder toont een belangrijk inzicht: de grootste dingen worden achteloos over het hoofd gezien en het kleine alledaagse krijgt alle aandacht. Icarus  heeft die grootse droom te vliegen maar valt uit de hemel. Niemand geeft er aandacht aan en alles gaat gewoon verder. De man bij de ploeg hoort de plons, doch de kreet gaat verloren: voor hem is er niets belangrijks gebeurd. Mensen op het schip zien de jongen, die neerstort, maar zij zeilen rustig voort. En de zon blijft schijnen op de benen van de jongen die verdrinkt.

Zoals het ging in de dagen van Noach, zo ging het toen Icarus uit de hemel viel, en zo gaat het bij de komst van Jezus, vergeten en voorbijgezien. Er zijn wel dingen die meer belang hebben!

Jezus zegt om niet te leven alsof er niets aan de hand is. Het dagelijkse heeft zijn plaats, maar als het daarbij blijft, dan blijft het leven klein en arm. Daarom is het tijd om open te staan voor Hem die ons leven meer inhoud kan geven. Mensen reageren heel verschillend op de komst van de Heer. Twee mannen op dezelfde akker, twee vrouwen in hetzelfde huis: de éne doet gewoon voort, de andere verheugt zich om God, die dichtbij komt. De éne ziet alléén de banale, alledaagse kleinheid, de andere heeft oog voor het grootse dat gebeurt in daagse dingen. De éne sluit zich af, de andere laat God toe in zijn leven. Wie attent of waakzaam leeft, leeft met open oog en oor. Hij hoort en ziet ook meer vanuit zijn verlangen naar Gods komst in onze wereld en in ons leven, vanuit zijn verlangen naar de Emmanuel, God in ons midden. Zo iemand is dan ook op elk ogenblik bereid om God in zijn leven te ontvangen.

Die komst van de Heer is meestal onopvallend, en onverwacht, zoals toen in Bethlehem. Maar Hij komt in zoveel vormen. Het lied heeft gelijk: Hij komt tot ons, gans onverwacht, in duizend, duizend dingen: Hij komt in 't morgenuur, in dauw van nieuwe dingen; Hij komt in heel de dag, in arbeid aan de dingen; Hij komt als 't avond is, in 't sterven van de dingen.

Advent en Kerst brengen telkenjare dat grote wonder weer voor ogen: omdat Hij niet ver wou zijn, is de Heer gekomen. Maar Hij staat midden onder ons als Hij, die wij niet kennen.

Laten wij dus attent zijn, opmerkzaam en gehoorzaam, want zijn liefde is ons nabij in duizend, duizend dingen. Maar enkele weken geleden zei Jezus nog: ‘Zal de Mensenzoon bij zijn komst geloof vinden op aarde?’

KORT VOOR KERSTMIS

Al wordt het buiten nergens wit en stil,

het maakt den ingekeerde geen verschil

als tegen Kerstmis maar binnen zijn ogen

de stilte langzaamaan weer sneeuwen wil.

Adriaan Roland Holst (1888-1976)

Foto’s:

1. ‘De val van Icarus’ – Brueghel

2. en 3. : ‘gewone dingen’

33^ste ZONDAG C – 16 NOVEMBER 2025

ER ZULLEN DAGEN KOMEN …

‘Het ene volk zal tegen het andere ten strijde trekken

en het ene koninkrijk zal de strijd aanbinden met het andere, 

er zullen zware aardbevingen komen

en hongersnoden en epidemieën alom,

en er zullen aan de hemel

grote en verschrikkelijke tekenen verschijnen. 

(Lucas 21,10-11)

Vandaag gaat het over de eindtijd en er worden nogal wat verschrikkingen vernoemd: verwoestingen, oorlogen, vervolgingen, epidemieën... Toch willen deze woorden ons niet angstig maken: hoe zouden we dan nog van een blijde boodschap kunnen spreken? Zelfs hier gaat het om bemoediging. ‘Want ik zal jullie woorden van wijsheid schenken’. 

Wat maakt ons zoal angstig? Wat zien wij als bedreiging? Doorgaans zijn dat geen aardbevingen of vervolgingen, maar wij moeten weldingen verwerken, waardoor we soms willen opgeven. Meestal is dat heel persoonlijk: een overlijden, een ongeneeslijke ziekte, een handicap. Misschien het gevoel niet begrepen of gewaardeerd te worden. Of het vele leed in de wereld, honger, oorlog, geweld. Het kan ons vertrouwen in de toekomst ondergraven. Het kan ons op de rand van de vertwijfeling brengen.

En wat houdt ons recht? Veelal gewone, deugddoende dingen: een vriend of een vriendin, genegenheid en liefde; het vele dat wij van anderen krijgen, en ook dat wat wij voor anderen betekenen, de ervaring dat anderen op ons rekenen. Het is op deze wijze – zonder enige sensatie – dat God werkzaam is en optreedt in ons leven en in onze wereld.

Daarom maant Jezus ons aan om ons vertrouwen in de Heer niet op te geven. Hij verzekert ons dat Hij ons draagt, ook als we dat een tijdlang niet zo duidelijk zien of voelen; of zelfs menen dat het niet zo is. Ook als ons veel overkomt, belooft Hij ons dat we niet ten onder zullen gaan.

Wel vraagt Hij standvastigheid. Het is goed om weten dat we elkaar kunnen dragen daarbij. We zouden het moeilijk hebben om alleen te blijven geloven, om alleen vol te houden. Maar we kunnen volharding putten uit het geloof en de moed van anderen. Wat we hopen en verwachten komt dichterbij als we samen hopen en verwachten. En dat helpt om vol te houden.

Het lied van het eeuwige leven

Ik geloof in een God van verrijzenis,

ik geloof in een God van vergeven,

en dat mijn geluk ook het zijne is.

Ik geloof in het eeuwige leven.

Waar Abraham, Isaäk en Jakob zijn,

bij God, in zijn glorie verheven.

Ik geloof in het erven van zijn domein,

ik geloof in het eeuwige leven.

En dat Hij mij vurig verlangt in zijn land

en dat hij mijn naam heeft geschreven

voor nu en altijd, in de palm van zijn hand.

Ik geloof in het eeuwige leven.

Ik geloof in een rijk dat voor mij bestaat

en dat het de dood zal beschamen.

Ik geloof in een liefde die nooit vergaat

en het eeuwige leven amen.

Michel van der Plas

ZONDAG 9 NOVEMBER 2025

Kerkwijding van de basiliek Sint-Jan van Lateranen

Een ongewoon feest vandaag: de kerkwijding van Sint-Jan van Lateranen, één van de 4 grote basilieken van Rome, naast Sint-Pieters, Sint-Paulus buiten de muren, en Maria de Meerdere. Het was Keizer Constantijn die – na zijn bekering in 313 – deze basiliek van Sint-Jan van Lateranen liet bouwen in de 4^de eeuw, 324 om precies te zijn. Ze wordt wel eens de moederkerk genoemd, omdat zij vele eeuwen lang de kerk van de paus was.

Maar eigenlijk gaat het vandaag niet over een gebouw: een tempel, basiliek of kathedraal, of hoe ze ook mogen heten. In de eerste plaats is een kerk geen gebouw maar een gemeenschap van gelovigen die God aanwezig stellen en Jezus laten voortleven in ons midden.

En ruimer mogen we stellen dat een kerk niet bestaat uit stenen, maar uit mensen. Bij de viering van een kerkwijding vieren we dus niet het gebouw, maar de gelovigen die Jezus gestalte geven.

‘Ik wil pleiten voor een Kerk,

die gelooft in de inspiratie van de Heilige Geest

die in haar leden werkt.

Een Kerk

die niet angstvallig

een starre dogmatische geloofsschat bewaakt,

maar het geloof van haar leden kan inspireren,

en het steeds onder nieuwe vormen verwoordt.

Een Kerk

die geduldig kan wachten bij ons groeiproces.

Een Kerk

die geen starre morele principes opdringt,

maar vanuit een evangelische inspiratie

menselijke waarden bevordert.’

Emma Vorlat (1929-2017)

EEN GEDICHT VAN DE WEEK

IN DEZE DAGEN VAN NOVEMBER

De sterren ranken rond mijn venster

rein met de rozen saâm.

Soms valt een bladje van hun kelken,

en soms een genster

van vuur, voorbij mijn raam.

De rozen, ook de sterren, zullen eens verwelken.

De rozen vragen niet veel tijd,

de sterren bloeien wel een eeuwigheid;

ook dat is slechts een splinter van de Tijd.

En Tijd is slechts een schaar in ’s Heren hand,

waarmede Hij de bloemen snoeit en snijdt,

die Hij in d’heemlen en op aarde plant.

Felix Timmermans  (1886-1947)

GEDICHT VAN DE WEEK

IN HET LICHT VAN ALLERHEILIGEN

WERKSTER 

Zij kent de onderkant van kast en ledikant,
ruwhouten planken en vergeten kieren,
want zij behoort al kruipend tot de dieren,
die voortbewegen op hun voet en hand.

Zij heeft zichzelve aan de vloer verpand
om deze voor de voeten te versieren,
van dichters, predikanten, kruidenieren
want er is onderscheid van rang en stand.

God zal haar eenmaal op Zijn bodem vinden
gaande de gouden straten naar Zijn troon
al slaande met haar stoffer op het blik.

Symbolen worden tot cymbalen in de
ure des doods – en zie, haar lot ten hoon
zijn daar de dominee, de bakker en de frik.

Gerrit Achterberg   (1905-1962)

---

(De foto’s vertellen – met enige verbeelding – het verhaal van ‘de werkster’. Ze werden in de loop der jaren genomen in Campos de São João, Bahia, ergens in Cappadocië, Turkije, en Taizé, Frankrijk)

30^ste ZONDAG C – 26 OKTOBER 2025

TWEE MENSEN GINGEN OP NAAR DE TEMPEL

De farizeeër sprak in zijn gebed over zichzelf:

`God, ik dank U dat ik niet ben zoals de andere mensen …

De tollenaar daarentegen,

sloeg zich vol berouw op de borst en zei:

`O God, genade voor een arme zondaar!'

 (Uit Lucas 18,9-14)

Dankbaar en mild leven

Onze manier van bidden zegt veel over onszelf: twee mensen gaan naar de tempel, maar alleen de tollenaar is nederig genoeg om God te kunnen ontmoeten, de andere is hooghartig en stoot God af. Hun gebed toont hoezeer zij verschillen.

Onze sympathie gaat naar de tollenaar: ‘Zo zijn ook wij’, denken we, ‘zo nederig, zo bescheiden’, en we zien onze hoogmoed niet: ‘Ik ben toch niet zoals die anderen!’. Toch zijn we dikwijls de Farizeeër en, soms, op onze beste dagen, ook wel eens de tollenaar.

De Farizeeër wil vooral beter zijn dan de anderen. Zelfs in zijn gebed ziet hij alleen zichzelf, en streelt hij zijn eigenliefde, vol minachting voor alle anderen, die zwakkelingen, die zoveel slechter zijn. Het is een dubieus gebed!

De tollenaar bidt heel anders: ‘God, wees mij, zondaar, genadig!’ Wie oprecht bidt, vergelijkt zich niet met anderen, maar wil bij God zijn, en dan word je vanzelf bescheiden. Tegelijk word je dankbaar omdat God zo genadig is, en je wordt mild voor de anderen, kleine mensen, zoals je zelf klein bent.

Voor God, die het volle Leven, de volle Vreugde belooft en geeft, sta je vol dank. Het besef dat het leven een gave is, maakt bescheiden over eigen kunnen en stemt ook mild tegenover andermans zwakheden.

Wie oprecht bidt erkent zijn eigen onmacht, in de hoop dat God de kracht geeft om nieuw te worden. Hoogmoed maakt eenzaam. Bescheidenheid schept eenheid: met God en met de mensen. Dat neemt onze eigenwaarde niet weg, maar we worden echtere mensen!

Je kan niet oprecht bidden als je niet echt menselijk leeft, als je hard en met misprijzen tegenover anderen staat in plaats van liefdevol en toegewijd voor hen te zorgen.

En evenzeer: om echt menselijk te leven is het goed om regelmatig te bidden, om regelmatig voor God te gaan staan, dankbaar voor het Leven, dat je dag aan dag uit zijn hand ontvangt.

(De foto’s tonen het kerkje van ‘Riacho dos Patos’ een wijk van Mundo Novo, Bahia, Brasil)

Schep in ons een zuiver hart

Schep in ons een zuiver hart,

Dat zich laat voeden door uw liefde,

Dat daarom van mensen houdt,

Hen erkent en altijd recht doet.

Schep in ons een zuiver hart,

Dat U zien mag ondanks alle vragen,

Alle wolken van verdriet.

Schep in ons een zuiver hart,

Dat de vreugde om het leven voluit viert,

Dat zich opent voor uw zegen.

Schep in ons een zuiver hart,

Dat verkiest wat goed en recht is,

Dat U heiligt alle dagen.

Sytze de Vries

ALS EEN GEDICHT VAN DE WEEK

KINDEREN 

Op een dag, ik weet niet meer hoe lang geleden, maar ik denk dat ik een jaar of acht was, zei mijn moeder tegen ons: er komt hier een meisje logeren, dat erg ziek is geweest. Ze heeft roodvonk gehad en haar vader is er aan gestorven, maar dat weet ze nog niet. Jullie moeten maar erg lief voor haar zijn.

Het was winter. Ze werd vroeg in de avond in een rijtuig gebracht en vader droeg haar de kamer in. Ze was in een grote, saaibruine plaid gewikkeld en het meeste is mij bijgebleven de lucht, die in de plaid en in al haar kleren zat. Een koude, saaie lucht, met iets vreemds, waarschijnlijk ontsmettingsstof erbij. Maar toen meende ik dat het iets met haar dode vader te maken had.

Ze werd in een stoel gezet en uit de plaid gewikkeld. Wij bekeken haar met een beklemd hart. Ze was klein en bleek, met rood haar, streng in het midden gescheiden, de scheiding was bijna fosforiserend wit en ze was zo verschillend van ons, zo blank, zo lichtschuw, zo stil. Ze had hoge, bruine laarzen aan en geribbelde zwarte kousen.

Ik heb nog nooit zozeer de eenzaamheid van een ander kind gevoeld, als toen ik haar later haar kleren zag uitdoen voor de kachel en in haar grove nachtpon stappen. Ik voelde me bijna ondraaglijk gedrukt door ons geheim en het besef, dat ze nog veel armzaliger en beroofder was dan ze zelf wel wist. Om haar hals hing een klein zilveren kettinkje met een kruis, en dit troostte mij heimelijk en prikkelde mijn nieuwsgierigheid.

Moeder bracht haar naar bed in het logeerkamertje en zette een nachtlichtje, dat naar spiritus rook en een cyclamenroze glazen kapje had, naast haar neer.

Toen we in bed lagen, zwijgend en beiden bezig met de kleine vreemdelinge, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Het was niet alleen nieuwsgierigheid, maar ook een soort verering, gemengd met een lichte afkeer. Ik ging de trap af naar de W.C. Terugkomend keek ik in het kamertje.

Het lichtje brandde behoedzaam. Ze lag hoog in het bed, haar vingers speelden met het kettinkje en ze huilde, zonder enig geluid. Ik had ‘nacht’ willen zeggen, maar nu vluchtte ik, alsof ik iets onvergeeflijks had gedaan, nog een trap af, en stortte de huiskamer binnen. Annie huilt, zei ik, en barstte zelf in tranen uit.

Later kwam moeder nog even bij ons bed. Ze slaapt, zei ze zachtjes, ze had oorpijn, ik heb er druppeltjes in gedaan en dat hielp. Gaan jullie maar lekker slapen.

Het regende buiten, de wind drukte zich telkens tegen het raam en dan leek de regen in de kamer te vallen.

Bij tussenpozen, telkens tweemaal na elkaar, zwiepte het licht van de vuurtoren langs het plafond: ik voelde mij onbeschermd en dicht bij de duisternis en de regenvlagen buiten.

Als een koud, zwaar stuk in mijn maag voelde ik het kamertje, met die vreemde lucht en boordevol van het dunne, roodharige meisje.

Margaretha Vasalis       (1909-1998)

19 OKTOBER 2025 – MISSIEZONDAG

IS HET ALLEMAAL DE MOEITE WAARD?

‘Pater, het is goed dat je eens naar huis gaat om wat te rusten en je familie te zien. Maar blijf toch niet te lang weg, want ik kom graag luisteren naar wat jij over God te zeggen hebt.

Weet je: ik geloof in God en ik denk dat jouw God eigenlijk dezelfde is als mijn God maar jij kent onze God blijkbaar beter dan ik en daarom ben ik telkens geboeid door wat jij zegt over onze God.

Pater, als het waar is dat onze God, 2000 jaar geleden, mens geworden is, dat Hij geboren werd uit de schoot van een moeder, dat Hij kon wenen, lachen, werken en lijden, en dat Hij op 33 jaar voor ons zijn leven gaf en werd gedood. Als het waar is dat Hij uit de doden is opgestaan, dat Hij ons zijn Geest geschonken heeft en zo voor altijd in ons midden wil blijven … als wij Hem maar toelaten en ontvankelijk zijn.

Pater als dit allemaal waar is waarom hebben jullie dan zolang gewacht om ons dit te komen vertellen?’

(De echte bron van dit getuigenis is mij onbekend, maar het wordt toegeschreven aan een Boeddhistischte monnik uit Thailand)

EEN VERHAALTJE VAN PADRE FRANS

Ik woon in de Travessa 31 de Março nummer 34. Veel straten worden in Brasil met een datum aangeduid. Wat hadden we dan op 31 maart ? Dat was de dag van de militaire staatsgreep, zegt irmã Renata bitter. Nadien hebben we 21 jaar dictatuur en verdrukking doorstaan. Bijna alle straten van Tapiramutá zijn naar bandieten uit die tijd genoemd. We heben hier ook de rua Presidente Médice, de ergste van al. Tijdens zijn ambtsperiode werden ontelbare mensen gefolterd. Ik zou wel liever meteen  in de dahlialaan of in de madeliefjeslaan gaan wonen. Dat kan voorlopig niet in deze stad. Maar eens gaan de bloemen hier ook bloeien ... com certeza....

(De foto’s tonen  drie goede vrienden, die als missionaris werkzaam zijn of waren in Brazilië: Dom André De Witte, Frans Verelle en Jef Floren)

GEDICHT VAN DE WEEK 

HARMONISCH 

Omzien, en dankbaar,

naar kleine dingen.

Met bloemen en dieren

lieve geringe

die groeien en tieren

zielsvriendschap vieren.

Anton Van Wilderode (1918-1998)

De foto’s tonen drie bijzondere plekken:

1. Prosperpolder

2. Chateaudouble, Var, France

3. Mundo Novo, Bahia, Brasil

GEDICHT VAN DE WEEK

REBUS IN DE BUS

Wie zaten er vanochtend in de bus

behalve de chauffeur wiens roze wang

zo vloekte met zijn mooie rooie haar.

Een woeste oude boer met grijze ogen

en zijn gezicht in aanslag, en een woelig kind

doofstom, dat met zijn eigen dunne vingers praatte.

Een vrouw van vijftig, een zigeunerin of zo

ze stapte uit bij het woonwagenkamp

ze had een luipaard-jasje aan en kleine oren.

Een papoea-familie, drents van spraak

zo lief, zo lelijk en zo onbevangen.

Ik zat en luisterde en zag het aan

eerlijk gezegd en tegen beter weten in

verwachtend dat nu eindelijk ‘De Zin’

zichzelf in deze bus zou openbaren

van al die raadselachtige aanwezigheden.

Maar nee - natuurlijk nee. De enige conclusie was:

ik houd van mensen in een bus, ik houd van gras

en lucht. Ik rij van Groningen naar Roden.

Ik leef een tijdje. Ik begrijp het niet,

zelfs niet als ‘Het’ zo duidelijk wordt aangeboden.

M. Vasalis (1909-1998)

Geen bus op de foto’s, maar wel vele mensen samen op bedevaart in Lenções, La Salette en Lourdes: ‘Wie waren dat allemaal deze keer?'

GEDICHT VAN DE WEEK

REBUS IN DE BUS

Wie zaten er vanochtend in de bus

behalve de chauffeur wiens roze wang

zo vloekte met zijn mooie rooie haar.

Een woeste oude boer met grijze ogen

en zijn gezicht in aanslag, en een woelig kind

doofstom, dat met zijn eigen dunne vingers praatte.

Een vrouw van vijftig, een zigeunerin of zo

ze stapte uit bij het woonwagenkamp

ze had een luipaard-jasje aan en kleine oren.

Een papoea-familie, drents van spraak

zo lief, zo lelijk en zo onbevangen.

Ik zat en luisterde en zag het aan

eerlijk gezegd en tegen beter weten in

verwachtend dat nu eindelijk ‘De Zin’

zichzelf in deze bus zou openbaren

van al die raadselachtige aanwezigheden.

Maar nee - natuurlijk nee. De enige conclusie was:

ik houd van mensen in een bus, ik houd van gras

en lucht. Ik rij van Groningen naar Roden.

Ik leef een tijdje. Ik begrijp het niet,

zelfs niet als ‘Het’ zo duidelijk wordt aangeboden.

M. Vasalis (1909-1998)

Geen bus op de foto’s, maar wel vele mensen samen op bedevaart in Lenções, La Salette en Lourdes: ‘Wie waren dat allemaal deze keer

GEDICHT VAN DE WEEK 

WEES GEGROET 

Een somber, moe en angstig man,

zo simpel als hij bidden kan:

Maria, wees gegroet.

Gij glimlacht, daar ge in licht gewaad

in felle zon te glanzen staat

want gij zijt mild en goed.

En ‘k glimlach naar het ogenlicht

dat teer maakt uw verdroomd gezicht

en mij vertrouwen doet.

Glimlachend zien we elkander aan,

geef dat ik zó voor u mag staan,

eens en voorgoed.

Maria, wees gegroet.

Hubert van Herreweghen (1920-2016)

Foto’s:

1. La Sallette, Frankrijk.

2. Lourdes, Frankrijk. Kaarsjesprocessie.

3. Glasraam aan kapel ‘Ave Maria’, Sleidinge.

BIJ DE 25^ste ZONDAG C

‘PROFETEN’

Maar Abraham zei:

‘Als ze niet naar Mozes en de Profeten luisteren,

zullen ze zich ook niet laten overtuigen

als er iemand uit de dood opstaat.’

(Lucas 16,31)

‘Als ze niet naar de profeten luisteren …’, zo besluit Jezus zijn gekende parabel over de naamloze rijke en de arme Lazarus. Niet alleen toen, ook nu nog zendt God zijn profeten! Misschien is het goed om er eens op te letten dat ze niet ongezien voorbijgaan!

Cesar Maes is zo’n ongekende profeet. Begin 1970 – hij was toen bijna 40, een gevierde prof met veel talent en aanzien – liet hij de wijsheid en de rijkdom van de wereld achter zich en vertrok, als missionaris naar een verloren hoek, ergens in Guatemala, om te levenbij de indiaanse bevolking, hoog in de bergen.

Hij bouwde een kerkje, bezocht oude en zieke mensen op de meest onmogelijke plekken… en overleed in 2005. Hij was toen bijna 75. Zijn belevenissen heeft hij neergeschreven in ‘ADIOS TRISTEZA’, en ik ben nog eens gaan grasduinen.

‘Voorlopig huis ik nog in het primitieve hok. Ik gaf het een moderner uitzicht met een degelijke petroleumlamp, een paar planken voor de potten en de pannen en een reeks nagels voor de kopjes, want ik heb er nu al vijf. Een plastiekzak, waarin ooit een deken stak, is het venster. De WC, die honderd meter verder staat, kan nu eindelijk ook bij regenweer gebruikt worden.’

‘Ik kook zelf mijn potje. Ik ben helemaal geen sukkelaar. Men moet eerst honger hebben om te weten hoe lekker een schotel pakjessoep smaakt. Lekker zijn ook de bananen, de tomaten, de eieren, de aardappelen, al zijn er niet telkens alle ‘oogjes’ uit, en de ruwe lappen vlees. Men moet eerst door vlooien gebeten zijn om te weten hoe weldoend een zalfje kan zijn. Men moet eerst moe zijn om van rust te genieten. De nachten zijn heerlijk, ook zonder lakens, na een bezoek te paard aan een ver bergdorp. Men moet eerst heimwee hebben naar het oneindige en naar de mensen opdat elk woord van omhoog en elke groet van een vriend verrijkende vreugde kan geven.’

‘Dit heb ik nu al beter begrepen: dat er zonder behoeften geen voldoening kan zijn en dat wie sterren wil zien in de nacht moet gaan staan.’

‘Soms heb ik het gevoel dat ik mij vergist heb, dat ik allang hier had moeten zijn, dat ik deugden heb geleerd die hier niet passen. Stiptheid? Wat een gekke uitvinding is een uurwerk, dat ons steeds op de hielen zit en aanspoort om tijd te winnen, zonder te weten waarvoor. Een Indiaan weet beter en heeft tijd genoeg. Beleefdheid? Geef mij maar de warme, vuile hand van een Indiaanse boer en de glimlachende groet van ongewassen kinderen.’

Wij steken van wal met vertrouwen in de toekomst en met de hoop dat het getuigenis van ons geloof luid en oprecht mag klinken.

‘Terzelfdertijd groeide echter de pijnlijke zekerheid dat er een onchristelijke kloof ligt tussen de theologie van de welgevoeden en de theologie van de opzijgeduwden’.

‘Voor de zwijgzame Indianen is de glimlach de taal van hun vriendschap. Ze glimlachen voortdurend.’

 ‘Het ouder worden doet denken. Over de mooie, kleine dingen hier, die ik in België niet kon zien, omdat daar de huizen te hoog zijn.’

‘Eigenaardig hoe volle magen niet enkel stevige buiken maar ook slappe geesten kweken.’

GEDICHT VAN DE WEEK

De Averulle en de Blomme

Daar zat ne keer een averulle

en lekte met nen zom,

zom, zom,

den dauw van op de blaren,

die klaar bedreupeld waren

lijk met nen dreupel rom,

rom, rom.

Wanneer zij fraai gedronken had,

zoo vloog ze scheef en krom,

rom, rom,

al neuzlen en half dronken,

tot waar de kleêrkes blonken

van eene schoone blom,

lom, lom.

De blomme die ze kommen zag

en viel niet al te dom,

dom, dom,

maar riep zoo, loos van zinnen:

'Hei, Kobbe, kom mij spinnen

een kobbenet rondom,

om, om.'

En Kobbe, die was seffens g'reed,

en steld' heur pootjes krom,

rom, rom;

zij spon heur looze netten

om heur daarin te zetten,

en zat daar stille en stom,

tom, tom.

En als de Rulle kwam nabij

geflodderd, krom en slom,

lom, lom,

zoo is ze in 't net gevlogen,

en deerlijk uitgezogen,

ofschoon zij jankte: 'Zom,

zom, zom!'

De looze blomme loech ermeê,

die looze booze blom,

lom, lom,

eilaas! zoo menig jonker

wordt uitgezogen pronker,

om eene schoone blom,

dom! dom! 

Guido Gezelle    (1830-1899)

---

Averulle:    meikever

Loos:         bedrieglijk

Slom:         scheef

BIJ DE 25^ste ZONDAG C

Geen knecht kan twee heren dienen: 
Je kunt niet tegelijk God dienen en de geldduivel.'

(Lucas 16,13)

HET VERHAAL VAN DE TWEE WOLVEN

Een opa zei tot zijn kleinzoon, die naar hem toe was gekomen, vol boosheid op een vriend die hem onrecht had aangedaan: ‘Laat mij een verhaal vertellen…’

‘Ook ik heb soms grote ergernis gevoeld voor hen die meer namen, zonder zich te bekommeren om de anderen. Maar woede schaadt jou maar hindert jouw vijand niet. Het is als vergif nemen en hopen dat jouw vijand zal sterven. Ook ik heb meermaals met die gevoelens geworsteld.’

‘Het is of er twee wolven in mij schuilen; de ene is goed en berokkent geen kwaad. Hij leeft in harmonie met allen rondom hem en hij neemt geen aanstoot wanneer er geen kwaad opzet is. Hij wil enkel vechten als het gerechtvaardigd is en enkel op een faire manier.’

‘Maar…de andere wolf… oei! De kleinste zaak wekt zijn ergernis op. Hij vecht met iedereen, op elk ogenblik, zonder reden. Hij kan niet nadenken om dat zijn woede en ergernis zo groot zijn. Zijn ergernis is nutteloos want die ergernis zal niets veranderen.’

‘Het is soms moeilijk te leven met die wolven binnenin mij want elk van beiden tracht mijn geest te domineren.’

De jongen keek in de ogen van zijn opa en vroeg: ‘Opa, welke van de twee wint?’

De opa glimlachte en antwoordde rustig: ‘Hem die ik voed.’

(De auteur van dit verhaal is mij onbekend)

De afgod geld

U bent mijn God,

maar er is midden in mijn leven

een gouden teken opgeheven

dat met uw macht en liefde spot.

De afgod geld

staat allerwegen voor mijn ogen

als nieuw en enig alvermogen

en roept en trekt mij met geweld.

Laat toch niet toe

dat ik mij op hem blind zou staren

en hem tot meester zou verklaren:

dat ik een knieval voor hem doe.

O maak mij vrij

van al de nieuwe aardse goden

en hun verslavende geboden;

van hebzucht en van hovaardij.

Houd U mij vast,

dat ik mijn vingers niet zal branden:

leer mij dat in uw eigen handen

het ware goud ligt opgetast.

En laat U zien:

dat ik voortaan voorgoed zal weten

hoe groot en rijk en niet te meten

de ene Heer is die ik dien.

Michel van der Plas (1927-2013)

De drie foto’s werden genomen tijdens een reis naar Roemenië in 2015. Foto 1 toont de Andrassy boulevard in Boekarest. Met dit prestigeproject wou de voormalige dictator Ceaucescu de Champs Elysées in Parijs overtreffen. Foto 2 geeft het luxejacht van dezelfde dictator. En de 3^de foto werd genomen tijdens de heenreis, in Boedapest, Hongarije, met een zicht op het Burchtpaleis, vanaf de overkant van de Donau.

GEDICHT VAN DE WEEK

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was;

wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:

een tafel bij een stoel, nu bij toen.

Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.

Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was, was ze tien.

Eén helft van haar gezicht lief,

de ander liever. Bang om te kiezen

tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.

Vier ouders, twee echt, twee stief.

Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.

Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.

Wat ouders niet en kinderen wel doen.

Herman De Coninck (1944-1997)