30^ste ZONDAG C – 26 OKTOBER 2025

TWEE MENSEN GINGEN OP NAAR DE TEMPEL

De farizeeër sprak in zijn gebed over zichzelf:

`God, ik dank U dat ik niet ben zoals de andere mensen …

De tollenaar daarentegen,

sloeg zich vol berouw op de borst en zei:

`O God, genade voor een arme zondaar!'

 (Uit Lucas 18,9-14)

Dankbaar en mild leven

Onze manier van bidden zegt veel over onszelf: twee mensen gaan naar de tempel, maar alleen de tollenaar is nederig genoeg om God te kunnen ontmoeten, de andere is hooghartig en stoot God af. Hun gebed toont hoezeer zij verschillen.

Onze sympathie gaat naar de tollenaar: ‘Zo zijn ook wij’, denken we, ‘zo nederig, zo bescheiden’, en we zien onze hoogmoed niet: ‘Ik ben toch niet zoals die anderen!’. Toch zijn we dikwijls de Farizeeër en, soms, op onze beste dagen, ook wel eens de tollenaar.

De Farizeeër wil vooral beter zijn dan de anderen. Zelfs in zijn gebed ziet hij alleen zichzelf, en streelt hij zijn eigenliefde, vol minachting voor alle anderen, die zwakkelingen, die zoveel slechter zijn. Het is een dubieus gebed!

De tollenaar bidt heel anders: ‘God, wees mij, zondaar, genadig!’ Wie oprecht bidt, vergelijkt zich niet met anderen, maar wil bij God zijn, en dan word je vanzelf bescheiden. Tegelijk word je dankbaar omdat God zo genadig is, en je wordt mild voor de anderen, kleine mensen, zoals je zelf klein bent.

Voor God, die het volle Leven, de volle Vreugde belooft en geeft, sta je vol dank. Het besef dat het leven een gave is, maakt bescheiden over eigen kunnen en stemt ook mild tegenover andermans zwakheden.

Wie oprecht bidt erkent zijn eigen onmacht, in de hoop dat God de kracht geeft om nieuw te worden. Hoogmoed maakt eenzaam. Bescheidenheid schept eenheid: met God en met de mensen. Dat neemt onze eigenwaarde niet weg, maar we worden echtere mensen!

Je kan niet oprecht bidden als je niet echt menselijk leeft, als je hard en met misprijzen tegenover anderen staat in plaats van liefdevol en toegewijd voor hen te zorgen.

En evenzeer: om echt menselijk te leven is het goed om regelmatig te bidden, om regelmatig voor God te gaan staan, dankbaar voor het Leven, dat je dag aan dag uit zijn hand ontvangt.

(De foto’s tonen het kerkje van ‘Riacho dos Patos’ een wijk van Mundo Novo, Bahia, Brasil)

Schep in ons een zuiver hart

Schep in ons een zuiver hart,

Dat zich laat voeden door uw liefde,

Dat daarom van mensen houdt,

Hen erkent en altijd recht doet.

Schep in ons een zuiver hart,

Dat U zien mag ondanks alle vragen,

Alle wolken van verdriet.

Schep in ons een zuiver hart,

Dat de vreugde om het leven voluit viert,

Dat zich opent voor uw zegen.

Schep in ons een zuiver hart,

Dat verkiest wat goed en recht is,

Dat U heiligt alle dagen.

Sytze de Vries

ALS EEN GEDICHT VAN DE WEEK

KINDEREN 

Op een dag, ik weet niet meer hoe lang geleden, maar ik denk dat ik een jaar of acht was, zei mijn moeder tegen ons: er komt hier een meisje logeren, dat erg ziek is geweest. Ze heeft roodvonk gehad en haar vader is er aan gestorven, maar dat weet ze nog niet. Jullie moeten maar erg lief voor haar zijn.

Het was winter. Ze werd vroeg in de avond in een rijtuig gebracht en vader droeg haar de kamer in. Ze was in een grote, saaibruine plaid gewikkeld en het meeste is mij bijgebleven de lucht, die in de plaid en in al haar kleren zat. Een koude, saaie lucht, met iets vreemds, waarschijnlijk ontsmettingsstof erbij. Maar toen meende ik dat het iets met haar dode vader te maken had.

Ze werd in een stoel gezet en uit de plaid gewikkeld. Wij bekeken haar met een beklemd hart. Ze was klein en bleek, met rood haar, streng in het midden gescheiden, de scheiding was bijna fosforiserend wit en ze was zo verschillend van ons, zo blank, zo lichtschuw, zo stil. Ze had hoge, bruine laarzen aan en geribbelde zwarte kousen.

Ik heb nog nooit zozeer de eenzaamheid van een ander kind gevoeld, als toen ik haar later haar kleren zag uitdoen voor de kachel en in haar grove nachtpon stappen. Ik voelde me bijna ondraaglijk gedrukt door ons geheim en het besef, dat ze nog veel armzaliger en beroofder was dan ze zelf wel wist. Om haar hals hing een klein zilveren kettinkje met een kruis, en dit troostte mij heimelijk en prikkelde mijn nieuwsgierigheid.

Moeder bracht haar naar bed in het logeerkamertje en zette een nachtlichtje, dat naar spiritus rook en een cyclamenroze glazen kapje had, naast haar neer.

Toen we in bed lagen, zwijgend en beiden bezig met de kleine vreemdelinge, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Het was niet alleen nieuwsgierigheid, maar ook een soort verering, gemengd met een lichte afkeer. Ik ging de trap af naar de W.C. Terugkomend keek ik in het kamertje.

Het lichtje brandde behoedzaam. Ze lag hoog in het bed, haar vingers speelden met het kettinkje en ze huilde, zonder enig geluid. Ik had ‘nacht’ willen zeggen, maar nu vluchtte ik, alsof ik iets onvergeeflijks had gedaan, nog een trap af, en stortte de huiskamer binnen. Annie huilt, zei ik, en barstte zelf in tranen uit.

Later kwam moeder nog even bij ons bed. Ze slaapt, zei ze zachtjes, ze had oorpijn, ik heb er druppeltjes in gedaan en dat hielp. Gaan jullie maar lekker slapen.

Het regende buiten, de wind drukte zich telkens tegen het raam en dan leek de regen in de kamer te vallen.

Bij tussenpozen, telkens tweemaal na elkaar, zwiepte het licht van de vuurtoren langs het plafond: ik voelde mij onbeschermd en dicht bij de duisternis en de regenvlagen buiten.

Als een koud, zwaar stuk in mijn maag voelde ik het kamertje, met die vreemde lucht en boordevol van het dunne, roodharige meisje.

Margaretha Vasalis       (1909-1998)

19 OKTOBER 2025 – MISSIEZONDAG

IS HET ALLEMAAL DE MOEITE WAARD?

‘Pater, het is goed dat je eens naar huis gaat om wat te rusten en je familie te zien. Maar blijf toch niet te lang weg, want ik kom graag luisteren naar wat jij over God te zeggen hebt.

Weet je: ik geloof in God en ik denk dat jouw God eigenlijk dezelfde is als mijn God maar jij kent onze God blijkbaar beter dan ik en daarom ben ik telkens geboeid door wat jij zegt over onze God.

Pater, als het waar is dat onze God, 2000 jaar geleden, mens geworden is, dat Hij geboren werd uit de schoot van een moeder, dat Hij kon wenen, lachen, werken en lijden, en dat Hij op 33 jaar voor ons zijn leven gaf en werd gedood. Als het waar is dat Hij uit de doden is opgestaan, dat Hij ons zijn Geest geschonken heeft en zo voor altijd in ons midden wil blijven … als wij Hem maar toelaten en ontvankelijk zijn.

Pater als dit allemaal waar is waarom hebben jullie dan zolang gewacht om ons dit te komen vertellen?’

(De echte bron van dit getuigenis is mij onbekend, maar het wordt toegeschreven aan een Boeddhistischte monnik uit Thailand)

EEN VERHAALTJE VAN PADRE FRANS

Ik woon in de Travessa 31 de Março nummer 34. Veel straten worden in Brasil met een datum aangeduid. Wat hadden we dan op 31 maart ? Dat was de dag van de militaire staatsgreep, zegt irmã Renata bitter. Nadien hebben we 21 jaar dictatuur en verdrukking doorstaan. Bijna alle straten van Tapiramutá zijn naar bandieten uit die tijd genoemd. We heben hier ook de rua Presidente Médice, de ergste van al. Tijdens zijn ambtsperiode werden ontelbare mensen gefolterd. Ik zou wel liever meteen  in de dahlialaan of in de madeliefjeslaan gaan wonen. Dat kan voorlopig niet in deze stad. Maar eens gaan de bloemen hier ook bloeien ... com certeza....

(De foto’s tonen  drie goede vrienden, die als missionaris werkzaam zijn of waren in Brazilië: Dom André De Witte, Frans Verelle en Jef Floren)

GEDICHT VAN DE WEEK 

HARMONISCH 

Omzien, en dankbaar,

naar kleine dingen.

Met bloemen en dieren

lieve geringe

die groeien en tieren

zielsvriendschap vieren.

Anton Van Wilderode (1918-1998)

De foto’s tonen drie bijzondere plekken:

1. Prosperpolder

2. Chateaudouble, Var, France

3. Mundo Novo, Bahia, Brasil

GEDICHT VAN DE WEEK

REBUS IN DE BUS

Wie zaten er vanochtend in de bus

behalve de chauffeur wiens roze wang

zo vloekte met zijn mooie rooie haar.

Een woeste oude boer met grijze ogen

en zijn gezicht in aanslag, en een woelig kind

doofstom, dat met zijn eigen dunne vingers praatte.

Een vrouw van vijftig, een zigeunerin of zo

ze stapte uit bij het woonwagenkamp

ze had een luipaard-jasje aan en kleine oren.

Een papoea-familie, drents van spraak

zo lief, zo lelijk en zo onbevangen.

Ik zat en luisterde en zag het aan

eerlijk gezegd en tegen beter weten in

verwachtend dat nu eindelijk ‘De Zin’

zichzelf in deze bus zou openbaren

van al die raadselachtige aanwezigheden.

Maar nee - natuurlijk nee. De enige conclusie was:

ik houd van mensen in een bus, ik houd van gras

en lucht. Ik rij van Groningen naar Roden.

Ik leef een tijdje. Ik begrijp het niet,

zelfs niet als ‘Het’ zo duidelijk wordt aangeboden.

M. Vasalis (1909-1998)

Geen bus op de foto’s, maar wel vele mensen samen op bedevaart in Lenções, La Salette en Lourdes: ‘Wie waren dat allemaal deze keer?'

GEDICHT VAN DE WEEK

REBUS IN DE BUS

Wie zaten er vanochtend in de bus

behalve de chauffeur wiens roze wang

zo vloekte met zijn mooie rooie haar.

Een woeste oude boer met grijze ogen

en zijn gezicht in aanslag, en een woelig kind

doofstom, dat met zijn eigen dunne vingers praatte.

Een vrouw van vijftig, een zigeunerin of zo

ze stapte uit bij het woonwagenkamp

ze had een luipaard-jasje aan en kleine oren.

Een papoea-familie, drents van spraak

zo lief, zo lelijk en zo onbevangen.

Ik zat en luisterde en zag het aan

eerlijk gezegd en tegen beter weten in

verwachtend dat nu eindelijk ‘De Zin’

zichzelf in deze bus zou openbaren

van al die raadselachtige aanwezigheden.

Maar nee - natuurlijk nee. De enige conclusie was:

ik houd van mensen in een bus, ik houd van gras

en lucht. Ik rij van Groningen naar Roden.

Ik leef een tijdje. Ik begrijp het niet,

zelfs niet als ‘Het’ zo duidelijk wordt aangeboden.

M. Vasalis (1909-1998)

Geen bus op de foto’s, maar wel vele mensen samen op bedevaart in Lenções, La Salette en Lourdes: ‘Wie waren dat allemaal deze keer

GEDICHT VAN DE WEEK 

WEES GEGROET 

Een somber, moe en angstig man,

zo simpel als hij bidden kan:

Maria, wees gegroet.

Gij glimlacht, daar ge in licht gewaad

in felle zon te glanzen staat

want gij zijt mild en goed.

En ‘k glimlach naar het ogenlicht

dat teer maakt uw verdroomd gezicht

en mij vertrouwen doet.

Glimlachend zien we elkander aan,

geef dat ik zó voor u mag staan,

eens en voorgoed.

Maria, wees gegroet.

Hubert van Herreweghen (1920-2016)

Foto’s:

1. La Sallette, Frankrijk.

2. Lourdes, Frankrijk. Kaarsjesprocessie.

3. Glasraam aan kapel ‘Ave Maria’, Sleidinge.

BIJ DE 25^ste ZONDAG C

‘PROFETEN’

Maar Abraham zei:

‘Als ze niet naar Mozes en de Profeten luisteren,

zullen ze zich ook niet laten overtuigen

als er iemand uit de dood opstaat.’

(Lucas 16,31)

‘Als ze niet naar de profeten luisteren …’, zo besluit Jezus zijn gekende parabel over de naamloze rijke en de arme Lazarus. Niet alleen toen, ook nu nog zendt God zijn profeten! Misschien is het goed om er eens op te letten dat ze niet ongezien voorbijgaan!

Cesar Maes is zo’n ongekende profeet. Begin 1970 – hij was toen bijna 40, een gevierde prof met veel talent en aanzien – liet hij de wijsheid en de rijkdom van de wereld achter zich en vertrok, als missionaris naar een verloren hoek, ergens in Guatemala, om te levenbij de indiaanse bevolking, hoog in de bergen.

Hij bouwde een kerkje, bezocht oude en zieke mensen op de meest onmogelijke plekken… en overleed in 2005. Hij was toen bijna 75. Zijn belevenissen heeft hij neergeschreven in ‘ADIOS TRISTEZA’, en ik ben nog eens gaan grasduinen.

‘Voorlopig huis ik nog in het primitieve hok. Ik gaf het een moderner uitzicht met een degelijke petroleumlamp, een paar planken voor de potten en de pannen en een reeks nagels voor de kopjes, want ik heb er nu al vijf. Een plastiekzak, waarin ooit een deken stak, is het venster. De WC, die honderd meter verder staat, kan nu eindelijk ook bij regenweer gebruikt worden.’

‘Ik kook zelf mijn potje. Ik ben helemaal geen sukkelaar. Men moet eerst honger hebben om te weten hoe lekker een schotel pakjessoep smaakt. Lekker zijn ook de bananen, de tomaten, de eieren, de aardappelen, al zijn er niet telkens alle ‘oogjes’ uit, en de ruwe lappen vlees. Men moet eerst door vlooien gebeten zijn om te weten hoe weldoend een zalfje kan zijn. Men moet eerst moe zijn om van rust te genieten. De nachten zijn heerlijk, ook zonder lakens, na een bezoek te paard aan een ver bergdorp. Men moet eerst heimwee hebben naar het oneindige en naar de mensen opdat elk woord van omhoog en elke groet van een vriend verrijkende vreugde kan geven.’

‘Dit heb ik nu al beter begrepen: dat er zonder behoeften geen voldoening kan zijn en dat wie sterren wil zien in de nacht moet gaan staan.’

‘Soms heb ik het gevoel dat ik mij vergist heb, dat ik allang hier had moeten zijn, dat ik deugden heb geleerd die hier niet passen. Stiptheid? Wat een gekke uitvinding is een uurwerk, dat ons steeds op de hielen zit en aanspoort om tijd te winnen, zonder te weten waarvoor. Een Indiaan weet beter en heeft tijd genoeg. Beleefdheid? Geef mij maar de warme, vuile hand van een Indiaanse boer en de glimlachende groet van ongewassen kinderen.’

Wij steken van wal met vertrouwen in de toekomst en met de hoop dat het getuigenis van ons geloof luid en oprecht mag klinken.

‘Terzelfdertijd groeide echter de pijnlijke zekerheid dat er een onchristelijke kloof ligt tussen de theologie van de welgevoeden en de theologie van de opzijgeduwden’.

‘Voor de zwijgzame Indianen is de glimlach de taal van hun vriendschap. Ze glimlachen voortdurend.’

 ‘Het ouder worden doet denken. Over de mooie, kleine dingen hier, die ik in België niet kon zien, omdat daar de huizen te hoog zijn.’

‘Eigenaardig hoe volle magen niet enkel stevige buiken maar ook slappe geesten kweken.’

GEDICHT VAN DE WEEK

De Averulle en de Blomme

Daar zat ne keer een averulle

en lekte met nen zom,

zom, zom,

den dauw van op de blaren,

die klaar bedreupeld waren

lijk met nen dreupel rom,

rom, rom.

Wanneer zij fraai gedronken had,

zoo vloog ze scheef en krom,

rom, rom,

al neuzlen en half dronken,

tot waar de kleêrkes blonken

van eene schoone blom,

lom, lom.

De blomme die ze kommen zag

en viel niet al te dom,

dom, dom,

maar riep zoo, loos van zinnen:

'Hei, Kobbe, kom mij spinnen

een kobbenet rondom,

om, om.'

En Kobbe, die was seffens g'reed,

en steld' heur pootjes krom,

rom, rom;

zij spon heur looze netten

om heur daarin te zetten,

en zat daar stille en stom,

tom, tom.

En als de Rulle kwam nabij

geflodderd, krom en slom,

lom, lom,

zoo is ze in 't net gevlogen,

en deerlijk uitgezogen,

ofschoon zij jankte: 'Zom,

zom, zom!'

De looze blomme loech ermeê,

die looze booze blom,

lom, lom,

eilaas! zoo menig jonker

wordt uitgezogen pronker,

om eene schoone blom,

dom! dom! 

Guido Gezelle    (1830-1899)

---

Averulle:    meikever

Loos:         bedrieglijk

Slom:         scheef

BIJ DE 25^ste ZONDAG C

Geen knecht kan twee heren dienen: 
Je kunt niet tegelijk God dienen en de geldduivel.'

(Lucas 16,13)

HET VERHAAL VAN DE TWEE WOLVEN

Een opa zei tot zijn kleinzoon, die naar hem toe was gekomen, vol boosheid op een vriend die hem onrecht had aangedaan: ‘Laat mij een verhaal vertellen…’

‘Ook ik heb soms grote ergernis gevoeld voor hen die meer namen, zonder zich te bekommeren om de anderen. Maar woede schaadt jou maar hindert jouw vijand niet. Het is als vergif nemen en hopen dat jouw vijand zal sterven. Ook ik heb meermaals met die gevoelens geworsteld.’

‘Het is of er twee wolven in mij schuilen; de ene is goed en berokkent geen kwaad. Hij leeft in harmonie met allen rondom hem en hij neemt geen aanstoot wanneer er geen kwaad opzet is. Hij wil enkel vechten als het gerechtvaardigd is en enkel op een faire manier.’

‘Maar…de andere wolf… oei! De kleinste zaak wekt zijn ergernis op. Hij vecht met iedereen, op elk ogenblik, zonder reden. Hij kan niet nadenken om dat zijn woede en ergernis zo groot zijn. Zijn ergernis is nutteloos want die ergernis zal niets veranderen.’

‘Het is soms moeilijk te leven met die wolven binnenin mij want elk van beiden tracht mijn geest te domineren.’

De jongen keek in de ogen van zijn opa en vroeg: ‘Opa, welke van de twee wint?’

De opa glimlachte en antwoordde rustig: ‘Hem die ik voed.’

(De auteur van dit verhaal is mij onbekend)

De afgod geld

U bent mijn God,

maar er is midden in mijn leven

een gouden teken opgeheven

dat met uw macht en liefde spot.

De afgod geld

staat allerwegen voor mijn ogen

als nieuw en enig alvermogen

en roept en trekt mij met geweld.

Laat toch niet toe

dat ik mij op hem blind zou staren

en hem tot meester zou verklaren:

dat ik een knieval voor hem doe.

O maak mij vrij

van al de nieuwe aardse goden

en hun verslavende geboden;

van hebzucht en van hovaardij.

Houd U mij vast,

dat ik mijn vingers niet zal branden:

leer mij dat in uw eigen handen

het ware goud ligt opgetast.

En laat U zien:

dat ik voortaan voorgoed zal weten

hoe groot en rijk en niet te meten

de ene Heer is die ik dien.

Michel van der Plas (1927-2013)

De drie foto’s werden genomen tijdens een reis naar Roemenië in 2015. Foto 1 toont de Andrassy boulevard in Boekarest. Met dit prestigeproject wou de voormalige dictator Ceaucescu de Champs Elysées in Parijs overtreffen. Foto 2 geeft het luxejacht van dezelfde dictator. En de 3^de foto werd genomen tijdens de heenreis, in Boedapest, Hongarije, met een zicht op het Burchtpaleis, vanaf de overkant van de Donau.

GEDICHT VAN DE WEEK

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was;

wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:

een tafel bij een stoel, nu bij toen.

Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.

Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was, was ze tien.

Eén helft van haar gezicht lief,

de ander liever. Bang om te kiezen

tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.

Vier ouders, twee echt, twee stief.

Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.

Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.

Wat ouders niet en kinderen wel doen.

Herman De Coninck (1944-1997)

BIJ DE 23^ste ZONDAG C

‘JE KRUIS OPNEMEN’

Wie naar Mij toe komt

moet zijn vader en moeder,

zijn vrouw en kinderen,

ja, zelfs zijn eigen leven verfoeien.

Hij moet zijn kruis dragen

anders kan hij geen leerling van Mij zijn.

(Lucas 14,25 en 33)

DE KEUZE VOOR JEZUS EN ZIJN KRUIS

Er zijn wel eens woorden van Jezus waar we moeilijk mee weg kunnen. En toch willen we Hem verstaan en volgen! En daarom:

Ik moet Jezus op de eerste plaats stellen in alles wat ik doe en beleef. Ik moet Hem meer beminnen dan mijn familie en vrienden. Maar als ik voor Hem kies, zal ik met zijn liefde naar de mensen toegaan, zeker naar mijn familieleden en vrienden.

Ik moet het kruis opnemen, mijn kruis, dat altijd anders is dan ik verwacht en dat mij toch op het lijf geschreven staat. In het leven van iedere dag moet ik liefde geven, mijn eigen plannetjes en ontgoochelingen vergeten, en altijd weer opnieuw beginnen.

Slechts als ik mij telkens opnieuw losmaak van mijn bezit, kan ik met heel mijn hart de weg van Jezus gaan. Want het bezit is zulk een tirannieke heerser, dat het mij geen enkele ruimte laat om ‘ook nog’ Jezus te dienen en Hem te volgen op de weg, die het evangelie tekent.

U achterna

U achterna, dat worden smalle wegen,

de stilte tegemoet, de bergen in, -

een kale wereld, kil en afgelegen,

en elke draai een hachelijk begin.

U achterna, dat wordt een pijnlijk wagen,

ver van vertrouwd geluk, al is dat klein;

dat wordt eenmaal uw zware last meedragen

en altijd onderweg en dakloos zijn.

U achterna, dat is voor armoe kiezen,

voor honger en voor dorst en voor gemis

en elke droom van zekerheid verliezen

in een ontmoedigende duisternis.

U roep ik aan, u die ik na moet leven

en die uw kruis nog krijgt en Golgotha:

o Jezus, help me, als ik het zou begeven

aan ’t einde van de reis U achterna.

Michel van der Plas (1927-2013)

GEDICHT VAN DE WEEK

De Waterlelie

Ik heb de witte waterlelie lief,
daar die zoo blank is en zoo stil haar kroon
uitplooit in 't licht.

Rijzend uit donker-koelen vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niets meer...

Frederik Van Eeden (1860-1932)

(Geen waterlelies maar bloemen uit:

- de tuin van Pe. Frans in Mundo Novo, Bahia;

- Eikendal, Sint-Laureins;

- Het Leen, Eeklo)  

NAAR DE DOLOMIETEN – 10

VIA GRAUN WEER NAAR HUIS

Het oorspronkelijke dorp Graun bevindt zich op de bodem van het Reschenmeer. Door de bouw van een stuwdam tussen 1948 en 1950 om een stuwmeer aan te leggen kwam het dorp onder water te staan. Alle gebouwen werden daarbij gesloopt. Enkel de kerktoren van het oude dorp werd behouden en deze steekt tegenwoordig boven het wateroppervlak van het meer uit.

EPILOOG

Ode Marítima

Reizen, reizigers – in zo veel soorten!

Zo veel nationaliteiten op de wereld!

Zo veel beroepen! Zo veel mensen!

Zo veel verschillende bestemmingen,

die men het leven geven kan,

Het leven dat, uiteindelijk, in wezen,

altijd en altijd hetzelfde is!

Zo veel merkwaardige gezichten!

Alle gezichten zijn merkwaardig.

En niets schenkt zo veel religiositeit

als heel scherp naar de mensen kijken.

Broederschap is, per slot, geen revolutionair idee.

Het is iets dat men in het leven leert,

waar men van alles moet verdragen,

En vervolgens prettig vindt

wat men verdragen moet,

En, ten slotte, bijna huilen moet van tederheid

om dat wat men verdragen moest!

Fernando Pessoa (1888-1935)

NAAR DE DOLOMIETEN – 9

DE NATUUR

God geeft ons de natuur

als een troost

als een kracht,

als een herinnering aan het paradijs.

De rust, de kracht, de wijsheid

waarmee de natuur zich ontplooit,

zijn een troost

in de wisselvalligheid van ons bestaan,

vooral in roerige en noodlottige tijden.

De natuur

herinnert ons altijd aan Gods trouw

en aan dat wat tot echte vruchtbaarheid leidt:

kalmte, geduld, stilte.

Athenagoras I

(Bron: Maria ter Steeg: ‘Een jaar wijsheid uit de abdijen’.

NAAR DE DOLOMIETEN – 8

DE GROTE DOLOMIETENRIT 3

Gij waart, Heer Jezus, een vlugge trekker langs de wegen,

een eenzaam bidder op de bergen …

Nu trek ook ik, uw volgeling, door het leven,

en dag na dag, omhoog, omlaag,

Flor Hofmans

NAAR DE DOLOMIETEN – 7

DE GROTE DOLOMIETENRIT 2

Op onze weg naar de kabellift voor de Passo Pordoi passeren we maar liefst 33 haarspeldbochten! Dit brengt mee – zeker als je af en toe eens naar buiten kijkt – dat sommige mensen wel eens misselijk worden. Het is geen overbodige luxe om kotszakjes bij de hand te hebben.

Deze weg naar de bergpas is ook een populaire wieler- en motorroute. We moesten regelmatig achter een paar wielrenners of motorrijders blijven ‘hangen’ totdat we ze veilig konden inhalen.

NAAR DE DOLOMIETEN – 6

DE GROTE DOLOMIETENRIT 1

Vandaag beginnen we aan een lange rit door de Dolomieten die ons via een kabelbaan naar Sass Pordoi zal brengen: in een tiental minuten van 2200 naar 2900 meter boven de zeespiegel. Zo komen we op een fascinerend ‘balkon’ met ongelooflijke uitzichten van zowel groene valleien als adembenemende toppen. De prachtige Marmolada, met zijn gletsjer, is de beloning als je de top bereikt.

Destijds deden we deze tocht op één lange dag. Nu de benen wat strammer geworden zijn gaan we er 2 of 3 dagen over doen!