Berichten van 14 juni 2010 tot 20 juni 2010

WIE ZEGGEN JULLIE DAT IK BEN?

Een Romeinse landvoogd schreef eens in een brief: ‘de Joden twisten over een zekere Jezus, die gestorven is en over wie Paulus zegt, dat Hij nog leeft’.

Eens was Jezus aan het bidden, alleen zijn leerlingen waren bij Hem.

Hij stelde hun de vraag: `Wie zeggen de mensen dat Ik ben?'

Zij antwoordden Hem:

`Johannes de Doper, volgens anderen Elia,

en weer anderen zeggen dat een van de oude profeten is opgestaan.'

Daarop vroeg Hij hun: `En jullie, wie zeggen jullie dat Ik ben?'

Petrus antwoordde: `De Messias, de Gezalfde van God.'

Hij verbood hun echter nadrukkelijk hierover met iemand te praten en zei:

`De Mensenzoon moet veel lijden,

Hij moet door de oudsten, hogepriesters en schriftgeleerden

worden verworpen en ter dood gebracht;

en op de derde dag zal Hij worden opgewekt.'

Met het oog op allen zei Hij:

`Als iemand achter Mij aan wil komen, 

laat hij dan met zichzelf breken,

dagelijks zijn kruis opnemen en Mij volgen.

Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen,

maar wie zijn leven om Mij verliest, die zal het redden.

(Lucas 9,18-24)

GEKOMEN OM TE DIENEN

Hij was geen koningszoon

die opgeleid werd om gediend te worden.

Die zoon van een timmerman

had geleerd om zich te plooien

naar de nukken van het hout

en naar de grillen van de klanten.

Hij was geen Romeins staatsburger,

en Hij kon zich nergens op beroepen.

Die rechteloze Jood uit Galilea,

ver van het politieke forum en de publieke woordenkramerij,

had geleerd om zich te onderwerpen aan de bezetter.

Hij was geen priester

en Hij was ook geen wetgeleerde.

Hij kon niet terugvallen op enig voorrecht.

Die simpele leek had vlug doorzien

hoe mensen zich zo vaak

achter hun God durven verschuilen

om hun eigen belangen beter te behartigen.

Hij stond weigerachtig en argwanend

tegenover elke vorm van macht:

de macht van de tollenaar

en de macht van de opperpriester;

de macht van het geld

en de macht van de godsdienst.

Hij hield het bij de macht

van de geweldloosheid;

de macht van het offer

en de macht van het gebed.

Alleen op die manier

kon macht omgebogen worden

tot nederige, bereidwillige en vreugdevolle dienstbaarheid.

Alleen zo kon de meester

voetenwasser worden.

(vrij naar Manu Verhulst)

OP BEZOEK BIJ MOEDER MARIA

In een land waar – soms tussen oogverblindende tekenen van luxe en schaamteloze onverschilligheid – de meest schrijnende vormen van armoede nog tomeloos tieren, is ook de volkse vroomheid nog heel levendig, bezield en bezielend.

Daarom mocht een bezoek aan Moeder Maria in Oostakker niet ontbreken. In stilte baden we eerst even voor de grot, en nadien gingen we de ommegang, met de kapelletjes van de vijf blijde, de vijf droeve en de vijf glorierijke mysteries. Dat was althans de bedoeling, en eigenlijk is het ook zo wel ten dele gebeurd.

Maar heel vlug hadden onze Braziliaanse gasten gezien, dat er naast de ‘binnenring’ met deze mysteries van de rozenkrans, ook een ‘buitenring’ was, met grotere kapelletjes over de ‘zeven smarten van Maria’. En even vlug sloeg de aandacht over op deze ‘buitenring’. Lange tijd hebben we met stille stem samen deze smarten overwogen …

Aan het einde was het een beklijvende belevenis om even naar elkaar te luisteren: ‘zie je in je eigen leven iets van die zeven smarten van Moeder Maria?’ En telkens was er wel een aanknopingspunt.

Tot, aan het eind van onze meditatie iemand zei: ‘Maar voor moeder Maria was het toch allemaal nog veel pijnlijker’.

1. De profetie van Simeon in de Tempel bij de opdracht van Jezus
2. De vlucht naar Egypte
3. Maria en Jozef gaan op zoek naar Jezus, die in de Tempel is achtergebleven
4. Ontmoeting van Maria met Jezus op weg naar de Calvarieberg
5. Maria staat onder Jezus' kruis
6. Maria omhelst Jezus' dode lichaam na de kruisafneming; de piëta
7. Jezus wordt begraven

De piëta’s

Iets maakt de lippen der piëta’s droever

in de schemer der kerken, achteraan,

als kwam, al de onrust van duizend moeders,

hier, voor de tralies, bij kaarslicht te saam.

Zij zaten alleen – inderhaast aan markt en

keuken ontsnapt, vrouwtjes klein en devoot –

te zwijgen. En elk was een moeder van smarten,

met welk zwaard in het hart, met welk kind op de schoot?

Maar kruistocht, en lijkwâ, en nagels ontbonden

hen zozeer, dat elk te verhalen begon

haar eigen calvarie, de dolorosa te troosten.

Zoals moeders voor moeders wel doen. De zon

was al onder. Zij waren al thuis. Zij moesten

al sterven, godweet. Maar Maria’s mond

bewaarde elk woord van de duizend droeve

piëta’s. Omdat zij elk woord verstond.

Roger Verkarre

BEZOEK AAN DE WESTHOEK

Tijdens het verblijf van mijn vrienden uit Brazilië mocht een bezoek aan de Westhoek zeker niet ontbreken. We hadden de gelegenheid om verschillende mooie kerken te bezoeken, in Ieper, Zonnebeke, Passendale en Esen.

Maar eveneens was het voor hen een kans om met eigen ogen iets te zien van de ravage, die door de eerste wereldoorlog was aangericht in die streek, met zijn loopgrachten, zijn talloze doden en de uitzichtloze, eindeloze veldslagen aan weerszijden van de overstroomde IJzer. Het bleek een unieke ervaring. Voor hen, in dat verre Brazilië, was ‘de grote oorlog’ immers niet meer dan enkele lijntjes en een vage herinnering uit de lessen geschiedenis. Zoals er in de handboeken en de lessen geschiedenis over zoveel oorlogen gesproken.

Twee oorlogskerkhoven hebben we bezocht: ‘Tyne Cot’ in Passendale en het ‘Duits Kerkhof’ in Vladslo, met het ‘treurend ouderpaar’ van Käthe Kollwitz.’ Eerst gingen we langs op ‘Tyne Cot’. Monotoon en traag, met gedempte stem, klonken uit de luidsprekers de namen van de 12.000 soldaten, die daar een laatste rustplaats vonden, nadat ze van heinde en verre naar hier gekomen waren. Telkens werd de leeftijd vermeld, en telkens ook was dat iets in de zin van: 19 jaar, 20 jaar, 21 jaar. En een enkele keer daartussen een dertiger of een veertiger.

De indruk was overweldigend. Nadat we – ook traag en gedempt – over het hele kerkhof gewandeld hadden, schreef één van hen in het ‘gastenboek ongeveer dit: ‘Hier zie je met eigen ogen tot welke gruwel en waanzin de mens in staat is, als hij zich laat leiden door mateloze machtswellust, tomeloze hang naar rijkdom of territorium en grenzeloze ambitie of hoogmoed. Als de mens daadwerkelijk daaraan toegeeft worden de sombere woorden van enkele filosofen tot levende waarheid, zoals het gekende ‘Homo homini lupus’, of dat andere citaat van Schopenhauer, dat wellicht nog harder is: ‘Als ik de mens een roofdier noem, wie heb ik dan beledigd? De mens of het roofdier?’ Laten wij hopen en bidden dat ooit of eens een tijd aanbreekt dat mensen meer bezield wordt door Gods eigen Heilige Geest.’

Hieronder volgen nog twee van de meest gekende gedichten over deze gruwel: ‘In Flanders fields’ van John Mc Crae, eerst in het Engels met daarna de Nederlandse vertaling door Rene Duyck, en daarna het zo ontroerende ‘Duizend soldaten’ van onze eigenste Willem Vermandere.

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row,

That mark our place; and in the sky

The larks , still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below;

We are te he Dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow.

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch ; be yours to hold it high.

If ye breek faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

(John Mc Crae 3 may 1915

Essex Farm Cemetery)

In Vlaandren bloeien de kolleblommen

bloedrood rond de houten kruiskolommen.

Hoog klimmend in de azuurblauwe lucht

Daar orgelt de leeuwerik en klapwiekt

tussen geweer en hels kanongeschut.

Wij, de doden, zagen gisteren nog

de gouden morgen en de avondgloed,

Wij , die leefden en liefhadden, liggen

verstard in Vlaandrens veld vol modderig bloed.

Neem in uw gevecht met de vijanden

de toorts uit onze verkrampte handen

en steek ze trouw aan onze boodschap hoog.

En tot Nooit Meer Oorlog zich komt melden

slapen wij niet terwijl de papavers

zacht bloeien in Vlaandrens offervelden.

(vertaling: Rene Duyck. In:’Kerk en Leven’, 1993, nr. 43)

(Willem Vermandere)