3DE PAASZONDAG A – 8 MEI 2011
GAANDEWEG
Gaandeweg staat er bovenaan deze meditatie. Een korte titel, die een ruime lading dekt want we kunnen er een heel verscheiden inhoud aan geven.
Enerzijds hebben wij allemaal onze heel persoonlijke levensloop, waarop we gaandeweg verder gaan, dag na dag en jaar na jaar.
Daarnaast lezen we straks in het evangelie dat twee leerlingen, na de kruisdood van Jezus vanuit Jeruzalem op weg gaan naar Emmaüs, maar gaandeweg stapt een onbekende met hen mee.
En tenslotte heeft Jezus van zichzelf gezegd: ‘Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.’ Net daarom werden de eerste christenen, aanvankelijk, wel eens meer aangeduid als ‘de mensen van de Weg’.
Twee van de leerlingen waren op weg naar het dorp Emmaüs,
dat zestig stadiën van Jeruzalem ligt.
Ze spraken met elkaar over alles wat voorgevallen was.
Terwijl ze met elkaar in discussie waren,
voegde Jezus zelf zich bij hen en liep met hen mee.
Maar hun ogen waren niet bij machte Hem te herkennen.
Hij sprak tot hen:
`Waarover lopen jullie zo druk met elkaar te praten?'
Met sombere gezichten bleven ze staan.
Een van hen, die Kleopas heette, gaf Hem ten antwoord:
`Bent U dan de enige inwoner van Jeruzalem
die niet weet wat daar de afgelopen dagen is gebeurd?'
Wat dan?' vroeg Hij.
Ze zeiden Hem:
`Wat er gebeurd is met Jezus van Nazareth.
Hij was een profeet,
machtig in woord en daad in de ogen van God
en van heel het volk.
Onze hogepriesters en leiders hebben Hem overgeleverd
om Hem ter dood te laten veroordelen,
en ze hebben Hem zelfs gekruisigd.
En wij hadden zo gehoopt dat Hij het was
die Israël zou verlossen,
maar inmiddels is het al de derde dag sinds dat gebeurd is.
Wel hebben enkele vrouwen uit onze kring ons versteld doen staan.
Die waren vanmorgen vroeg naar het graf gegaan
en toen ze zijn lichaam daar niet aantroffen,
kwamen ze terug met het verhaal
dat ze ook nog een verschijning hadden gehad van engelen
die zeiden dat Hij leeft.
Een paar van ons zijn toen naar het graf gegaan
en het bleek zo te zijn als de vrouwen gezegd hadden,
maar Hem hebben ze niet gezien.'
Toen zei Hij tot hen:
`Wat zijn jullie toch onverstandig en traag van begrip
als het gaat om het geloof in alles wat de profeten hebben gezegd!
Moest de Messias niet zo lijden
en dan zijn heerlijkheid binnengaan?'
En Hij legde hun uit
wat in heel de Schrift op Hemzelf betrekking had,
te beginnen bij Mozes en alle Profeten.
Toen ze bij het dorp kwamen waar ze moesten zijn,
deed Hij alsof Hij verder wilde gaan.
Maar met aandrang vroegen ze:
`Blijf bij ons, want het is bijna avond
en de dag loopt al ten einde.'
Toen ging Hij mee naar binnen om bij hen te blijven.
Eenmaal met hen aan tafel nam Hij het brood,
sprak de zegen uit, brak het en gaf het hun.
Nu gingen hun de ogen open en ze herkenden Hem,
maar meteen was Hij uit hun gezicht verdwenen.
Ze zeiden tegen elkaar:
`Was het niet hartverwarmend
zoals Hij onderweg met ons sprak
en de Schriften voor ons opende?'
Meteen stonden ze van tafel op
en gingen terug naar Jeruzalem;
daar vonden ze de elf en hun metgezellen bijeen.
Die zeiden:
`Waarachtig, de Heer is opgewekt,
aan Simon is Hij verschenen.'
Toen vertelden zij wat er onderweg was gebeurd
en hoe ze Hem hadden herkend
bij het breken van het brood.
(Lucas 24 13-35)
GAANDEWEG
Naar Emmaüs gingen zij, net zoals wij onze weg gaan. Naar Emmaüs ging Hij mee, ook als zij de verkeerde kant uit gaan, weg van Jeruzalem. Hij is een vreemdeling. En stelt de eerste vraag: ‘Waarover lopen jullie zo druk te praten?’ En zij mogen vertellen … honderduit.
Het lijkt ons eigen leven. Hij is bij ons, vaak onbekend, en vraagt: ‘Wat houdt je bezig? Waar is je hart?’ En wij mogen vertellen. Een persoonlijk gebed, een gesprek van mens tot mens.
Hij loopt mee en luistert, en kijkt ons teder aan. En als ons hart openstaat, gaat Hij vertellen. Zijn verhaal, met woorden en beelden uit de Schrift.
Gaandeweg herkennen we Hem, eenvoudig en klein, zoals Hij ooit zei: ‘Kom tot Mij, die onder lasten gebukt gaat. Ik zal u verlichting schenken.’ Hij geeft de sleutel van zijn leven, de sleutel van DE WEG: ‘wees zachtmoedig en nederig van hart’. En: ‘heb elkander lief, zoals Ik u heb liefgehad’.
Ons hart wordt warm bij zijn woorden. Hij vervult ons diepste verlangen. Maar Hij dwingt niet. Hij is bereid ook zo verder te gaan. Zonder ons.
Maar als ons hart bereid is, vragen wij net als de leerlingen: ‘Blijf bij ons! Het wordt avond.’ Hij heeft iets wakker gemaakt in ons. Door zijn woorden, door het delen van het brood. En door hen, die geen brood hebben om te delen.
In wat Hij zegt, in wat Hij doet, door mensen, zien we Hem. Gaandeweg, en we keren terug, naar Jeruzalem, naar het land waar de mensen wonen. Om te vertellen wat ons zo diep beroert. En om zijn weg, DE WEG, te gaan.
Emmaüs
‘Heer, blijf bij ons, de zon gaat onder’
Wij boden dan het avondbrood
den vreemden man, die langs de baan
met ons was meegegaan.
En wijl Hij, ’t zegenend, de ogen sloot,
gebeurde het: Zijn aangezicht
verklaarde in een hemels licht,
waarin Hij plotseling verdween…
Dit was het wonder.
Wij stonden weer alleen,
doch vouwden blij onz’ handen.
Het was alsof Hij door ons heen verdween
en ’t licht in ons is blijven branden.
Blijf zo in ons, o Heer, de zon gaat onder!
Felix Timmermans
MOEDERKESDAG
