Berichten van 27 juni 2011 tot 3 juli 2011

ZONDAG 3 JULI 2011 – 14^DE ZONDAG A

‘ZALIG WIE KLEIN EN EENVOUDIG IS’

Voor wie bemint en bemind wordt, kunnen kleine, eenvoudige woorden en gebaren een bron van vreugde en dankbaarheid zijn. Vriendelijkheid en hartelijkheid maken het leven tot een feest, één groot geluk, ondanks alles wat tegenzit. Zelfs de zwaarste lasten worden dan licht en draaglijk!

Jezus zegt van zichzelf dat Hij zachtmoedig is en nederig van hart. Zo reikt Hij ons een manier van leven aan, die niet zwaar en belastend is, maar zacht en licht en evenzeer dienstbaar, liefdevol en vreugdevol.

In die tijd nam Jezus het woord:
`Ik dank U, Vader,
Heer van hemel en aarde,
omdat U dit alles verborgen hebtgehouden
voor wijzen en verstandigen
en het onthuld hebt aan eenvoudigen.
Ja, Vader,
zo hebt U het goed gevonden.

Alles is Mij door mijn Vader in handen gegeven.
Niemand kent de Zoon behalve de Vader,
en niemand kent de Vader behalve de Zoon,
en ieder aan wie de Zoon Hem heeft willen onthullen.

Kom allen naar Mij toe
die afgemat en belast zijt,
en Ik zal u rust geven.

Neem mijn juk op
en leer van Mij,
omdat Ik zachtmoedig ben
en nederig van hart,
en u zult rust vinden voor uw ziel.

Want mijn juk is zacht
en mijn last is licht.'
(Matteüs 11,25-30)

‘LEER VAN MIJ …’

Vandaag en de komende weken – de periode van de schoolvakantie en van zoveel andere mensen, die in vakantie gaan – zullen we de homilie wat korter en eenvoudiger houden. Zoals vandaag zal het meermaals een bezinning zijn, die aansluit bij de hoofdgedachte uit het evangelie of de eucharistie.

Een foto van Jezus

Ik heb nog nooit een foto van Jezus gezien;
ik weet ook niet hoe Hij liep, wel met wie.
Ik weet niet hoe zijn stem klonk,
wel de woorden, die Hij gebruikte.

Ik weet niet welke kleur van ogen Hij had,
maar wel hoe Hij keek.
Ik weet niet of Hij een sterk hart had,
wel dat Hij een groot hart had.

Ik weet niet alles van zijn karakter,
maar wel dat de kinderen Hem graag mochten
en armen zich bij Hem thuis voelden.

Dat Hij mild was voor eerlijke mensen
en streng voor ogendienaars.

Dat Hij niet snel oordeelde
maar eerder verontschuldigde.

Dat Hij niet haatdragend was,
maar ongelooflijk vergevingsgezind.

Ik weet eigenlijk veel meer van
Jezus dan ik aanvankelijk had gedacht.
(auteur onbekend)

Laten wij – al is de maand juni ondertussen voorbij – besluiten met dezelfde bede van vorige week uit de Litanie van het Heilig Hart:

‘Heer Jezus, zachtmoedig en nederig van hart,
maak ons hart gelijk aan het Uwe. Amen.’

Zachtmoedig en nederig van hart. Zo spreekt Jezus vandaag over zichzelf. Net nadat Hij – de enige keer in het evangelie – gezegd had: ‘Leer van Mij!’ Vooral dat wilde Hij dat we van Hem zouden meedragen.

Zou de wereld niet beter zijn,
als ieder die ik ontmoet zou zeggen:
‘Ik weet iets goed van jou’,
en dan spontaan iets goeds zou doen?

Zou het echt niet heerlijk zijn
als elke handdruk
- van harte en oprecht gemeend –
zeggen zou: ‘Zeg vriend,
ik weet iets goed van jou!’

Zou het leven niet blijer zijn
als men ’t goede steeds prijzen zou,
want – werkelijk – bij al het kwaad
is er zoveel goeds in mij en jou.

Zou ’t niet een fijne houding zijn
als iedereen zo denken zou:
‘Jij weet een beetje goed van mij,
en ik, ik weet iets goeds van jou!’?

Bron onbekend

ALS DE WERELD NEEN ZEGT

Ward leerde als jong kind een les in zelfvertrouwen. Hij moest een spreekbeurt geven voor de klas. Hij was nog maar net begonnen toen de leraar hem onderbrak met een krachtig 'neen'. Hij startte opnieuw maar de leraar donderde opnieuw 'neen'. Door en door vernederd, gekleineerd, ging hij zitten.

De volgende jongen stond op en was ook maar net begonnen toen de leraar opnieuw 'neen' bulderde. Deze leerling echter ging verder met zijn spreekbeurt. Wanneer hij ging zitten zei de leraar dat hij het zeer goed had gedaan.

Ward was geïrriteerd. ‘Ik deed het op dezelfde manier als hij’, maakte hij zijn beklag. De leraar repliceerde: ‘Het is niet genoeg je onderwerp te kennen, je moet ook zelfverzekerd zijn. Wanneer je mij toelaat om je te stoppen, dan betekent dit dat je onzeker bent.’

ALS IEDEREEN ‘NEEN’ ZEGT, DAN IS HET EEN UITDAGING VOOR JOU OM ‘JA’ TE ZEGGEN … EN TE OVERTUIGEN. DE WERELD ZEGT IMMERS ‘NEEN’ OP 1000 MANIEREN.

Neen, je kan dat niet aan.

Neen, je bent verkeerd.

Neen, je bent te oud.

Neen, je bent te jong.

Neen, je bent te zwak.

Neen, je hebt dat niet geleerd.

Neen, je hebt de achtergrond niet.

Neen, je hebt het geld niet.

Neen, dat kan je toch niet doen.

En elke 'neen', die je hoort of opmerkt, elke ervaring die je onkundig en onbekwaam wil houden, is bij machte om je zelfvertrouwen te ondermijnen, beetje bij beetje … tot je het opgeeft.

Hoeveel misbruik van macht en gezag wendt – met zoveel succes en slaagkansen doorgaans – dit mechanisme of deze werkwijze aan, als vanzelfsprekend?

‘ALS DE WERELD ‘NEEN’ TEGEN JE ZEGT,
JE AFWIJST EN VERNEDERT,
ZAL JIJ DAN DE VEERKRACHT HEBBEN
OM ‘JA’ TE ZEGGEN
EN TE OVERTUIGEN
TEGEN MACHTIGER MACHTEN IN?’

(Geïnspireerd door een onbekend auteur)

Moeder, waar zijt gij? Gij hadt
altijd antwoord op mijn vragen,
gij wist waarom dit en dat,

waarom als wij samenlagen
in bed en naar boven zagen
de kabouter vleugels had.

Waarom winter, waarom zomer,
waarom honger, waarom kou,
waarom appelen op de bomen

en de kinderen, waarvandaan
schreiend zij op de aarde komen.
Ik heb het nooit goed verstaan.

Maar nu moet gij mij vertellen,
sprookjesmoeder, lieve vrouw,
kittelend mijn orelellen,

waar die kindren henengaan.

Hubert van Herreweghen.