Berichten van 19 december 2011 tot 25 december 2011

Kerstmis B – 25 december 2011

‘Vandaag is jullie een Redder geboren’

Kerstmis vieren 

is meer dan op gewone dagen, 
dankbaar zijn om Jezus’ geboorte, 
die Gods grootste zegen werd voor onze wereld. 

Kerstmis vieren 

is ook meer dan op gewone dagen, 
licht en vrede brengen: 
mensen, die dicht bij ons leven, wat gelukkiger maken,  

En Kerstmis vieren 

is ook meer dan op gewone dagen, 
hart hebben voor wie zich verlaten voelt, 
en het verdriet verzachten 

van wie misschien ongezien te lijden heeft.

Door onze trouw en genegenheid voor elkaar tonen wij 
dat God niet ver weg is in een hoge hemel,

maar voor altijd Emanuel blijft:

God in ons midden.

STILTE VAN KERSTMIS

’t Laatste geluid op straat

waarnaar ik luisterde

viel stil.

De laatste vogelkeel, nu heel

de lucht verduisterde

viel stil.

en in mijn hoofd elke gedachte,

in mijn hart ieder verlangen,

in mijn ziel

de twijfel of Gij met mij waart

of mij verliet

viel stil.

Lang zocht ik in de stilte

naar de bron van mijn gezangen:

ik vond een kind, dat in de kribbe sliep

en ieder lied

viel stil.

Anton van Duinkerken

De os en de ezel

Ossen en ezels’ klinkt in het Hebreeuws als sjorrimachorim’ – schorriemorrie, zeg maar  –
het kleine, simpele volk …

De os is het beeld van hen die dienen,
die stil en verborgen de grond klaarmaken
voor het zaad …
De os draagt het juk en werkt samen,
trekt in een tweespan of driespan.
Zo’n trekkers zijn er nodig in elke groep.
Mensen die bereid zijn samen te werken.
Die in ploeg kunnen werken
en mét de ploeg aan de slag willen gaan ...  

De ezel is vanouds het lastdier van de armen.

Een ezel is een dier, dat één en al oor is

om heel veel te kunnen luisteren,

het verhaal van mensen te aanhoren

en ermee op stap te gaan,

een dier dat geweldig veel kan dragen,

verdragen en vér dragen.

En alles wat die os en die ezel te doen hebben,

daar in de kerststal:

dat is terzijde staan,

heel bescheiden,

en wat warmte geven,

een beetje adem,

wat levenskansen …

Want zij weten:

alles wat van waarde is, is weerloos en kwetsbaar. 

Zeker een mensenkind!

Wat een os en een ezel kunnen,

dat  kunnen wij toch ook?

(Bron: Map Welzijnszorg, 2000 ?)

Ik ben mijn zonde moe...

Ik ben mijn zonde moe en mijn berouw,
ik ben mijzelve moede en ik ben
het zoeken moe naar God, die ik niet ken,
en die ik toch zo gaarne kennen zou.

Ik ben mijn zwakheid moe en mijn verdriet,
mijn arbeid en mijn hoop en mijn genot,
maar bovenal het zoeken naar mijn God! -
Ik ben het zoeken moede - maar God niet.

Hij ziet en kent mijn zonde en vergeeft
ze zeventig maal zeven maal en meer.
Hij wil niet, dat mijn ziele sterft maar leeft.

O, wonderbare goedheid van de Heer,
die naar zo moedeloos een ziel nog vraagt,
die alle dingen en ook mij verdraagt.

Jacqueline van der Waals