Berichten van 29 december 2014 tot 4 januari 2015

ZOEKEN NAAR EEN STER VAN HOOP

 

Eeuwig heimwee drijft ons voort 
en houdt ons gaande 
in goede en kwade dagen. 

Heimwee naar geborgenheid, 
hunker naar een warme thuis 
en naar de veilige plek 
waar een mens aanvaard, 
bemind mag zijn zoals hij is. 
Onvoorwaardelijk, 
de eenzaamheid voorbij. 

Nood aan ruzieloos samenleven. 
Droom van vrede, 
van een wereld 
waar eenieder tot zijn recht kan komen 
en waar alles wordt gedeeld met allen. 

Diep verlangen naar geluk, 
zien en voelen 
en van harte weten: 
het is goed te mogen leven. 

Tijd om op adem te komen, 
grond onder de voeten te voelen, 
iemand die ons draagt. 

Eeuwig heimwee drijft ons voort. 
Sterk is het zoeken van de mens 
naar een ster van hoop.

 

Ward Vanoverbeke

CLOCHARD MET DE CLOCHARDS

Wie Marcel goed heeft gekend, zal hem niet snel vergeten. Hij was een stille en teruggetrokken vrijgezel en niemand wist precies hoe hij medewerker van Bond zonder Naam was geworden. Eerst werkte hij bij de avondploeg en later in werkhuis MIN.

Marcel werd voor de mannen een echte vriend. Hij begreep hen en kende hen door en door. Hij kon over hen vertellen op een sympathieke en humoristische manier, maar alleen

in het gezelschap van mensen bij wie hij zich op zijn gemak voelde. Hij ging helemaal op in zijn werk en kleedde zich steeds slordiger, precies zoals de meeste mannen van werkhuis MIN. Zijn huis stond vol met meubels en spulletjes voor het huishouden. Daar mochten de mannen dan uit kiezen. Ze hadden het grootste vertrouwen in hem, want hij was een van hen en voor hen deed hij alles. Op zekere dag ontmoette ik een man die me zei: 'Nu heb ik al mijn geld aan een psychiater gegeven en die heeft me geen stap vooruit gebracht.' Ik bracht hem in contact met Marcel. Een jaar later kwam ik de man opnieuw tegen en triomfantelijk vertelde hij: 'Nu heb ik mijn psychiater gevonden. Bedankt.'

Toen Marcel eenmaal gepensioneerd was, bleef hij zich gratis inzetten voor de sociale dienst. Dag en nacht stond hij paraat en hij knapte alle mogelijke karweien op. Op zijn hulpmissies nam hij regelmatig mannen mee die nergens meer terechtkonden, de zogenaamde 'irrécupérables'. Hij gaf hun daarvoor een kleine vergoeding uit eigen zak.

Op een dag hielp hij een oude vrouw bij het verhuizen. Hij mocht de afgedankte bestelwagen van het werkhuis gebruiken. Marcel had de twee gammele zetels van het vrouwtje buitengezet, maar toen hij ze wilde inladen, waren ze verdwenen. Hij zag nog juist de vuilniswagen met de zeteltjes de hoek omrijden. Die waren natuurlijk helemaal stuk. Hij vloekte, maar er was niets aan te doen.

Later bood een garagehouder hem een mooie, bijna nieuwe wagen aan en Marcel weigerde met de woorden: 'Die is te mooi. Hij past niet bij mijn jas.' Zijn eigen auto was een wrak en het was levensgevaarlijk om ermee te rijden.

Toen hij oud geworden was, verhuisde hij naar een kamer in de Seefhoek tussen de vreemdelingen. Hij deed geen moeite om de paar kartonnen dozen met zijn bezittingen uit te pakken. Hij was veel alleen en sliep met zijn kleren aan. Op zekere dag konden we hem niet bereiken en we waren van plan de politie te verwittigen. Maar plots belde hij me op en zei: 'Ik ben niet meer alleen.' Ik was blij en dacht: eindelijk heeft hij een vrouwtje gevonden en zal hij wat verzorgd worden. Maar aan de telefoon ging hij verder: 'Ik heb nu muizen. Dat zijn lieve beestjes en die eten mee.'

Met veel moeite hebben we hem in het Damiaanhuis gekregen. Daar kreeg hij een goede verzorging en werden zijn kleren gewassen. Voorheen hadden zijn hemden en ondergoed nooit water of zeep gezien. Als zijn kleren te vuil werden, kocht hij gewoon nieuwe.

Marcel was onbetaalbaar. Hij leefde alleen voor de armsten der armen. Totaal en onverdeeld.

Phil Bosmans: ‘Kleine mensen, grote mensen’

Een Gezegend Nieuw Jaar,

vol toewijding aan de ‘armsten der armsten’!

Nieuwjaars-Lied

 

Op de wijze: “God zal mij zijn aanzicht tonen” uit Schutte

 

Uren, dagen, maanden, jaren,

Vliegen als een schaduw heên.

Ach! wij vinden, waar wij staren,

Niets bestendigs hier beneên!

Op den weg, dien wij betreden,

Staat geen voetstap, die beklijft:

Al het heden wordt voorleden,

Schoon 't ons toegerekend blijft!

 

Voorgeslachten kwijnden henen,

En wij bloeien op hun graf;

Ras zal 't nakroost ons bewenen.

't Mensdom valt als blaadren af.

't Stof, door eeuwen zaamgelezen,

Houdt het zelfde graf bewaard.

Buiten U, o eeuwig Wezen!

Ach! wat was de mens op aard'!

 

Maar door U aan 't niet onttogen,

Liet uw gunst hem niet alleen.

Godlijk Licht omscheen zijne ogen,

En zijn nietigheid verdween.

Onder uw genadeleiding

Wordt hem deze levensbaan

Slechts ontwikkeling, voorbereiding

Tot een eindeloos bestaan.

 

Dat de tijd hier 't al verover',

Aan geen tijdperk hangt mijn lot.

Gij, Gij blijft mij altijd over,

Gij blijft eindeloos mijn God.

Welk een ramp mij hier ook nader,

'k Vind in U mijn rustpunt weêr.

Gij blijft in uw' Zoon mijn Vader,

Wat verander', wat verkeer'.

 

Vader, onder al mijn noden,

Vader, onder heil en straf,

Vader, ook in 't rijk der doden,

Vader, ook in 't zwijgend graf.

Waar ik ooit verandring schouwe,

Gij, o God, houdt eeuwig stand.

Ook mijn stof rust op uw trouwe,

Sluimert in uw vaderhand!

 

Snelt dan, jaren, snelt vrij henen

Met uw blijdschap en verdriet.

Welk een ramp ik moog bewenen,

God, mijn God, verandert niet.

Blijft mij alles hier begeven;

Voortgeleid door zijne hand,

Schouw ik uit dit nietig leven

In mijn eeuwig Vaderland.

 

Rhijnvis Feith (1753-1824)