EEN GEDACHTE VOOR DONDERDAG
IK GA DE WILLEM VERMOORDEN
Ik heb veel vrienden die in de gevangenis zitten of gezeten hebben. Ons kantoortje in het centrum van de stad is voor velen van hen een soort toevluchtsoord.
Op een zaterdagavond kwam Alex binnenvallen. Hij vloekte en tierde en zijn adem rook naar alcohol. ‘Ik ga de Willem vermoorden, maar ik kom het je eerst zeggen,' riep hij. 'Hij heeft in mijn zakken gezeten. Omdat hij gedronken had, liet ik hem uitrazen. Toen hij wat bedaarde duwde ik hem vriendschappelijk op een stoel.
‘Je hebt gelijk, Alex,' zei ik, 'maar weet je waar ik bang voor ben?' Hij keek me verbaasd en met grote ogen aan. ‘Ik ben bang', vervolgde ik, 'dat de Willem jou van kant maakt als je in jouw toestand naar hem toe gaat.'
Er volgde een stilte. Alex waggelde naar de deur, maar ik hield hem tegen en duwde hem weer op zijn stoel. ‘Weet je wat je moet doen, Alex,' probeerde ik, 'want je bent nu slap en echt moe. Ga naar je kot en laat je in je zetel vallen. Je zult vlug slapen en morgen, ja, morgen, het eerste wat je morgen gaat doen is de Willem van kant maken.' 'Dat is een gedacht,' zei hij.
Hij verdween in de nacht op weg naar zijn 'kot', want een kamer had hij nog niet. 's Anderendaags is Alex de Willem gaan opzoeken en samen zijn ze een pint gaan drinken.
Phil Bosmans: ‘Kleine mensen, grote mensen’, p.96