Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Berichten van 19 december 2016 tot 25 december 2016

KERSTMIS

KERSTLIED

 

Nu zal het wel gauw gaan sneeuwen,

dan worden de wegen wit.

Dan rijden de drie kamelen,

waarop elk een koning zit,

door een woestijn van eeuwen,

vol boosheid en gevit.

 

De herders liggen bij nachte,

te waken op het veld,

bij hun schaapjes met witte vachten.

Een engel heeft hun verteld,

dat Jezus niet langer kan wachten,

want de wereld moet hersteld.

 

Wat herders en koningen hopen,

het maakt gering verschil:

men kan het geluk niet kopen,

maar voor mensen van goede wil,

gaat de hemel éénvoudig open,

en dan wordt alles stil.

 

Alleen wie het kwade begeren,

die mogen niet binnengaan,

de hemel is daar voor wie leren

de goedheid te verstaan,

die de mensen door ons ontberen,

als wij hebben kwaad gedaan.

 

Door een woestijn van eeuwen

vol boosheid en gevit

rijden de drie kamelen

waarop elk een koning zit.

Nu zal het wel gauw gaan sneeuwen

en dan wordt de wereld wit.

Anton van Duinkerken



1990790-b5cbed784fb93e57925a2939da1710fc.jpg

1990790-08182858c5199d31994f3d06d818449b.jpg

1990790-fb41ee9c159c90709667687d35d00579.jpg

1990790-aa214af232f9b1422779c09fcf6409be.jpg

1990790-ef0ccd2b01d0d84455edb77afe940558.jpg
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 09:26 Reageer op dit bericht

BIJ KERSTMIS 2016

HET IS DUISTER MAAR IK GELOOF

 

BIJ KERSTMIS 2016 IN BRAZILIË

 

Verpletterd

weent een Syrisch kind in Aleppo

Omran Daqneesh is zijn naam.

 

En ontroostbaar

huilt het jongetje van de Guarani-Kaiowa

in het uitgebrande dorp.

 

In de verte klinkt nog de klacht

van een jongeman zonder toekomst

in de Afrikaanse nacht.

 

Ik zie de Eerste Wereld die zijn grenzen sluit

voor vluchtelingen zonder bestemming.

 

Ik voel de onmacht van de daklozen in de stad

en van de landloze boeren die zich verzetten

tegen de machtigen die hen verdrukken.

 

Het leven dat begint kreunt in een wrede wereld

en wij zwijgen!

 

Machteloos schreeuwt de gewonde aarde

door het blinde winstbejag

van perverse heersers.

En wij zwijgen!

 

Opnieuw wordt het land

in boeien geslagen

en verliest zijn rechten

door een schandelijke staatsgreep

En wij zwijgen!

 

Ondanks onze onverschilligheid

komt God ons tegemoet

in een kind uit de periferie.

 

Nu eerst ons geschonden gelaat reinigen,

terug de straat op

om de kreet te laten horen

van de vertrapte utopie,

onze ziel versterken met liefde en tederheid

de altijd nieuwe uitdaging opnemen

van een mensgeworden GOD!

 

Gedicht (Portugees): Paulo Gabriel

Vertaling: Frans Verhelle



1990716-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1990716-cdc679bebbe282e170ab6fe0dca8445e.jpg

1990716-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1990716-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef.jpg

1990716-efc7da8df082905ed77570509e96f33c.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 20:48 Reageer op dit bericht

MIJN KERSTVERHAAL

MIJN KERSTVERHAAL

 

De dag voor Kerstmis woonde ik met mijn kleinkinderen de avondmis bij in de Finisterraekerk. De sfeer was heerlijk, prachtige kerstklanken op het orgel. Hier en daar zagen we al wat mensen binnenkomen, allemaal feestelijk gekleed. Toen de viering begon, waren alle plaatsen bezet. Daar klonken de eerste noten van de inleidende muziek. We zaten stil te luisteren toen we achteraan gerommel hoorden. Een oud vuil mannetje strompelde binnen, onze kant uit, en geen enkele stoel meer vrij. Hij had zijn hele hebben en houden bij zich, tot geblutste kookpotten toe, alles meedragend in twee vuile, bijna versleten plasticzakken. Zijn sjofele kleren zaten vol vlekken en zijn oude pantoffels hadden geen kleur meer. Zelf was hij ook smerig (sorry voor deze uitspraak), eigenlijk niet om aan te zien. Zijn haren krioelden van de schilfers en de geur die hij verspreidde was bijna niet te harden

Niemand maakte een stoel vrij. Niemand wilde hem naast zich op de vooravond van Kerstmis. Er was letterlijk en figuurlijk geen plaats voor hem. Opeens, zomaar opeens vroeg ik aan Klara (het jongste kleinkind, 4 jaar oud) of zij ook vooraan op de roodfluwelen kussentjes voor het altaar wilde gaan zitten. En ja, plots zat dat ventje naast mij. God, wat had ik het daar moeilijk mee. Ik probeerde deze situatie in mijn hoofd en in mijn hart een plaats geven.

De dienst was juist begonnen en begeleid door de zachte melodie van ‘Stille Nacht, Heilige Nacht’, bracht pastoor Nimmegeers in zijn armen de kribbe met het kindje Jezus naar voren. We baden mee, en het mannetje bad mee. Ik wendde mijn hoofd af om zijn geur niet te moeten opsnuiven. Onder de offergang zochten we naar centen. Ik bood het mannetje een cent aan, maar hij haalde uit zijn armtierige beursje zelf een cent. We keken elkaar voor het eerst aan. Hij lachte vertederend met zijn waterige, etterende oogjes, vol met groene vuiltjes. Mens, wat hield ik plots van hem. Ik vergat zijn vieze jas en zijn vieze geur.

We gingen samen te communie en we baden hand in hand het onzevader. Nadien, op uitnodiging van de pastoor voor alle mensen van goede wil, zoenden we elkaar ook nog. Ik voelde zijn traan op mijn wang. Ik weet niet of iemand van de omstanders dat kon vatten. Mijn kleinkinderen begrepen het niet.

De viering was voorbij. De kerk liep leeg. Wij gingen als laatsten naar buiten. De huisraad van het ventje rinkelde. Ik vroeg of hij nu ook deze avond ergens mee mocht gaan feesten. Zijn antwoord zal ik wellicht nooit vergeten: ‘Ik heb al een kerstfeest gehad, jij hebt mij een feest gegeven, want ik heb heel de tijd naast jou mogen zitten.’ We keken elkaar begrijpend aan. In onze ogen borrelden tranen. Menslief wat waren we twee gelukkige mensen. Misschien raakte hier even de hemel de aarde.

Je zette je muts op. Je ging naar jouw thuis, de straat.

En ik ging samen met de kleinkinderen naar huis... feestvieren.

Kerstavond zal nooit nog een avond zijn als de andere. Ook dit jaar zal ik je op de vooravond van Kerstmis verwachten. Maar ik weet bijna met zekerheid dat jij ondertussen de straat hebt geruild voor de eeuwigheid. Lieve man, ik zal je nooit vergeten ..., zeker niet op kerstavond rond 18 uur!

Marieken

(uit Mensen Onderweg, 2009, 10)

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 08:49 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

VAN KERSTMIS TOT KRUIS

 

In de Geestelijke Oefeningen brengt Ignatius Menswording en Paasmysterie als vanzelfsprekend bij elkaar: ‘De Heer moest geboren worden in uiterste armoede, om na zoveel honger, dorst, hitte en kou, beledigingen en aanvechtingen te hebben doorstaan te sterven aan het kruis. En dat alles voor mij [116].

Reeds vanaf de geboorte worden de krijtlijnen getekend van Jezus op het kruis, waar Johannes Hem uittekent als een koning zonder rijkdom, zonder macht, zonder geweld.

In je gebed kun je zowel vanaf de geboorte kijken naar Jezus die zijn dood tegemoet gaat, als vanaf zijn dood naar de geboorte toe. In Bethlehem was er geen plaats voor Hem, in Jeruzalem wordt Hij gekruisigd buiten de stad. In beide gebeurtenissen was de armoede totaal. Al vlug wordt het kind Jezus naar het leven gestaan en moet het kleine gezin op de vlucht slaan. Na 33 jaar zullen ze Hem effectief ter dood brengen. Jezus is ons komen bevrijden van zonde en kwaad, niet met pracht en praal, niet met ijzeren vuist, maar met dienende liefde of, zoals Ignatius schrijft ‘met liefdevolle nederigheid’. Dat is de weg die Jezus ons wijst te gaan.

(Adventsretraite Ignatiaans Bidden: ‘WANDELEN IN HET LICHT’)

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 18:31 Reageer op dit bericht

EEN GEDICHT VOOR DE ADVENT

'HERFST'

Ik ben een herfstlijke boom, verdord,

bewonderd om zijn vruchteloze kleuren;

wil deze schijnbloei van mijn takken scheuren

en maak het najaar van mijn schande kort.



Hoor het gebed, dat in mijn takken mort,

hoe ik begeer te bloeien en te geuren,

hoe ik verlang het hangend fruit te beuren,

dat ik ontvanklijk voor het leven word!



Kom met uw wind de dorre blaren dunnen

en let niet op het schreiende geluid

van blaren die toch niet meer groenen kunnen.



Schud met uw wind de dode blaren uit

en wil mij toch uw nieuwe leven gunnen,

vruchtbaarder, bloeiender, met blad en fruit.

 

Piet Penning de Vries S.J.



1988808-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1988808-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1988808-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1988808-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1988808-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 18:05 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten