MARIA

Ik zou het zo graag

met heel mijn hart

en met al mijn adem

willen uitschreeuwen, God,

maar vaak is mijn hart

heel klein

en is mijn adem snel op.

Wil Jij dan Jouw hart

in mijn hart leggen.

Wil Jíj dan in mij

in- en uitademen.

Wil Jij dan van mij houden

zoals een moeder van haar kind.

Wil Jij mij troosten dan?

En mij jouw hand reiken

als ik zelf geen uitweg zie.

Dank je wel, God,

dat ik Je op de moeilijkste

momenten van mijn leven

‘Jahwe’ mag noemen:

‘Jij-die-er-voor-mij-wilt zijn’

Dank Je wel dat Je me steeds opnieuw

in mijn oor fluistert:

‘Vrees niet! Ik ben bij je!’

(Bron: Welzijnszorg)

HET KIND

Eigenlijk bevreemdend

hoe God

voor zijn Zoon

twee doodgewone mensen

uitgezocht heeft.

Hij heeft niet

aan de rijken gedacht,

niet aan koningen

of ministers,

niet aan generaals

of bankiers,

niet aan politiekers

of fabrieksbazen

maar gewoon

aan twee doodeenvoudige mensen,

een timmerman

en een huisvrouw.

En de eersten

die Jezus bezochten

waren herders,

het uitschot van het volk,

de armen,

zij die niet meetellen.

Wat zoeken wij het

vandaag soms zo ver?

Misschien

vinden we Hem opnieuw

bij de eenvoudigen

en bij hen

die niet meetellen,

bij hen

die nog gewoon kunnen ont-moeten

omdat zij niets te verliezen hebben?

(Bron: Welzijnszorg)

HET VERLOREN SCHAAP

Mijn dossier was zoekgeraakt.

Ik wist mijn nummer niet meer.

Ik moest mijn nummer zeggen.

Mijn naam was niet genoeg.

Aan een naam hebben we niets,

zei het loket.

Uw nummer hebben we nodig.

Dan kunnen we zoeken in het bestand.

U zit onder een code.

Ik heb toch een naam, zei ik.

Wij kunnen u alleen op nummer vinden, mijnheer.

Ik vergeet soms, zei ik.

Ik ben suikerpatiënt.

Ik ben soms ontregeld.

Daar hebben we niets mee te maken.

Dat zijn dokterszaken.

Wij willen alleen uw nummer.

Een lange rij stond achter mij.

Er klonk steeds meer gemompel.

Wie vergeet nu zijn nummer.

Dan moet je wel stom zijn.

We hebben hier allemaal een nummer.

Je moet van goeden huize komen

als je hier komt zonder je nummer.

Toen ging er een deur open.

Komt u maar even hier rustig zitten,

Zei een vriendelijke stem.

Ik haal wat koffie voor u.

Toen ze terugkwam met haar koffie,

Wist ik mijn nummer weer.

Hoe is uw naam, zei het jonge meisje.

Ik noemde mijn naam.

Zo heet mijn vriend ook, zei ze.

Ik vind het zo een mooie naam.

Marinus van den Berg

DE STER

Eeuwig heimwee

drijft ons voort

en houdt ons gaande

in goede en kwade dagen.

Heimwee naar geborgenheid,

hunker naar een warme thuis

en naar de veilige plek

waar een mens aanvaard,

bemind mag zijn zoals hij is.

Onvoorwaardelijk,

de eenzaamheid voorbij.

Nood aan ruzieloos samenleven.

Droom van vrede,

van een wereld

waar eenieder

tot zijn recht kan komen

en waar alles wordt gedeeld

met allen.

Diep verlangen naar geluk:

zien en voelen

en van harte weten:

het is goed te mogen leven.

Tijd om op adem te komen;

grond onder de voeten te voelen:

Iemand die ons draagt.

Eeuwig heimwee drijft ons voort.

Sterk is het zoeken van de mens

naar een ster van hoop.

Carlos Desoete

DE MENSEN VAN DE STAL

De mensen van de stal

zijn daar terechtgekomen

omdat de herberg

al ‘volzet’ was.

Armoede van velen

ontstaan uit de opgepotte

rijkdom van enkelen.

Eenzaamheid

is het bittere resultaat

van de gesloten kring,

van mensen die genoeg hebben

aan elkaar.

Dan is er geen plaats

voor een kind,

de vreemdeling,

de werkzoekende,

de ongehuwde man of vrouw,

de echtgescheidene …

Alleen in de stal

is er altijd plaats.

Carlos Desoete

DE OS EN DE EZEL

‘Ossen en ezels’

klinkt in het Hebreeuws als

‘sjorrimachorim’

– schorriemorrie –

het kleine, simpele volk …

De os is het beeld van hen die dienen,

die stil en verborgen de grond klaarmaken

voor het zaad …

De os draagt het juk en werkt samen,

trekt in een tweespan of driespan.

Zo’n trekkers zijn er nodig in elke groep.

Mensen die bereid zijn samen te werken.

Die in ploeg kunnen werken

en mét de ploeg aan de slag willen gaan …

De ezel is vanouds

het lastdier van de armen.

Een ezel is een dier,

dat één en al oor is

om heel veel te kunnen luisteren,

het verhaal van mensen te aanhoren

en ermee op stap te gaan,

een dier dat geweldig veel kan dragen,

verdragen en vér dragen.

En alles wat die os en die ezel te doen hebben,

daar in de kerststal:

dat is terzijde staan,

heel bescheiden,

en wat warmte geven,

een beetje adem,

wat levenskansen …

Want zij weten:

alles van waarde is weerloos en kwetsbaar.

Zeker een mensenkind!

Wat een os en een ezel kunnen,

dat kunnen wij toch ook?

(Bron: Welzijnszorg)

DE HERDERS

Er is een grote nood aan

een kerk van herders

waar iedereen zorg wil dragen

voor de ander.

Waar niemand in verlorenheid

dreigt ten onder te gaan.

Herders,

die hun volle aandacht richten

op wie verloren lijkt

voor de samenleving,

die ze gaan zoeken en bezoeken,

die ze in hun kwetsbaarheid

op de schouders dragen

en weer midden de kudde brengen.

Een kerk van herders

die plaatsen van ‘LEVEN’ aanwijzen,

ruimte scheppen waar het ‘GOED’ toeven is,

waar iedereen ten volle kan leven.

Verantwoordelijke herders

die durven voorgaan

maar ook achteraan

de kudde willen stappen,

op het tempo van de zwakste

van de groep.

(Bron: Welzijnszorg)

DE ENGEL 

Engelen

zijn wezens van een andere planeet

of uit oude, mythische verhalen …

Wie gelooft nu nog in engelen?

En toch kunnen we ze nog zien,

Gods engelen,

toch kunnen we hun aanwezigheid

bij momenten nog ervaren,

al was het maar in engelen van mensen,

in mensen die de kunst verstaan,

zelfvergeten te gaan leven,

in mensen die het nooit moe worden

dienstbaar aan anderen te zijn,

in mensen die tegen stroom

blijven leven,

in mensen die niet toegeven

aan de mentaliteit van elk voor zich,

in mensen die dag in dag uit

voor een ander blijven zorgen,

in mensen die hun grootste

vreugde vinden

in een ander gelukkig te maken.

Zo’n mensen laten ons ervaren:

onze God is niet veraf.

Hij komt ons heel nabij.

In zo’n mensen wordt het duidelijk:

God laat zijn mensen niet in de steek,

en blijft zijn engelen sturen

om Zijn vreugdevolle boodschap

te laten weerklinken.

(Bron: Welzijnszorg)