Berichten van 26 maart 2018 tot 1 april 2018

ZONDAG 1 APRIL 2018
PASEN

Dit is de ochtend van de verrijzenis. Pasen, het belangrijkste feest van het jaar. Jezus leeft voorgoed, want Hij is verrezen. Het Leven overwint elke vorm van Dood, de liefde is altijd sterker dan de haat, en het Licht haalt het op alle duister, ook als de machten van het Kwaad onnoemelijk groot kunnen zijn.
God houdt van ons – ondanks alles en doorheen alles – zoals Hij ook van Jezus hield, ondanks en doorheen zijn Lijden en Dood. Dit geeft ons hoop en ook de moed om niet op te geven.

Zusters en Broeders,
Als u met Christus uit de dood bent opgewekt,
zoek dan ook wat boven is,
waar Christus zit aan de rechterhand van God.
Richt u op wat boven is, niet op wat aards is.
(Brief aan de christenen in Kolosse 3,1-2)

De vrouwen vonden de steen
weggerold van het graf,
gingen naar binnen,
maar vonden er het lichaam
van de Heer Jezus niet.
(Lukas 24,1-2)

EEN VERREZEN HEER …

Zusters en Broeders,
we vieren vandaag Pasen, zoals we al zo dikwijls gedaan hebben. De klokken zijn al dikwijls naar Rome vertrokken, en met eitjes teruggekomen. En Jezus is al zo dikwijls verrezen. Is het de moeite om dat te blijven vieren? Is het de moeite om Jezus te blijven gedenken? Ik kan alleen maar zeggen dat ik dat nodig vind en zelf ook nodig heb.
Op eigen houtje kan ik geen leven beloven zonder leed of pijn. Ik kan ook niet beloven dat alles gauw veel beter zal gaan en dat binnenkort honger en oorlog verdwenen zullen zijn. Ik denk ook niet dat ik dat zelf nog beleven zal. Het is moeilijk om zo te leven, met dat gebrek aan hoop. Ik heb dat eeuwenoud geloof nodig, dat terugkijkt naar de Joden en naar Jezus. Want daar vind ik verhalen die over bevrijding gaan, en over leven, en over liefde. Daar vind ik ook troost en bemoediging, en hoop als tegengif voor mijn verdriet.
Het is van groot belang te horen, dat een blinde al eens opnieuw kon zien, of dat een lamme al eens weer kon wandelen. En dat een heel volk ooit eens weggetrokken is uit de slavernij in Egypte. Die dingen blijven herhalen, is voor mij de betekenis van mijn geloof en van de christelijke traditie.
Vandaag in het evangelie vroegen de mannen in het lege graf aan de vrouwen: ‘Waarom zoekt ge de levende onder de doden? Hij is hier niet. Hij heeft toch zelf gezegd: Ik moet overgeleverd worden aan zondige mensenhanden en aan het kruis worden geslagen, maar op de derde dag zal Ik verrijzen.’ En de vrouwen herinnerden zich zijn woorden.
Zo is het geloof in de verrijzenis op prille en stille wijze begonnen. Met dat lege graf, die twee mannen die daar stonden en de opgeplooide doeken. Ze zijn een teken dat Jezus uit de dood werd opgewekt. Een teken van Gods liefde. In een wereld waarin de machten van het kwaad zo sterk zijn en waarin het goede soms zo machteloos is, geeft God ons een teken dat Hij aan de kant staat van wie klein is, van wie zwak is, van al wie onrecht aangedaan wordt, ook van wie ter dood gebracht wordt – in al zijn goedheid.
De verrijzenis van Jezus is een signaal dat Gods liefde uitgaat naar de kleine mens, die lijdt, en machteloos staat tegenover elke vorm van kwaad en onrecht. Het is een teken van Gods liefde, geen overdonderend betoog, geen waterdicht bewijs, alleen maar een teken – een aanwijzing voor mensen, die God in hun hart dragen en die de taal van zijn liefde verstaan.
Net in dit broze teken spreekt God het woord dat ik nodig heb: dat het goede méér aankan dan het kwaad, dat liefde méér vermag dan haat en dat Hij – God – sterker is dan elke vorm van doodgaan. Die hoop heb ik nodig om te leven.
(geïnspireerd door gedachten van Dorothee Sölle en Manu Verhulst) 

In deze hoop

op een leven ná de dood

én een leven vóór de dood …

In deze hoop

wens ik jullie van harte

een zalig Paasfeest.

Vincent van Gogh 5

Kristus. Verlosser. Het Kruis
vergaarde al het leed.
Toen wierp hij weg het huis
van zijn leed.
Drie dagen en de schildwacht schrok.
De kunst is groot.
Een kruis van leed …
dan valt het huis
maar alles blijft.

En telkens woont
’t woord onder ons
dat ons beloont, –
nieuw.
De weg van de Verlosser:
de weg van het leed:
een hoogvlakte van geluk.

Paul van Ostaijen

Stille Zaterdag

't Is morgen Pasen – God, maar overal is de dood;
en zou ik dan van leven moeten spreken?
Mijn denken blijft bij Goede Vrijdag steken,
want daar leed Jezus onze diepste nood.

't Is morgen Pasen – maar waar blijft de zon
die onze ziek wereld kan genezen?
Ik sta met Uw discipelen in angst en vrezen
bij 't lege graf, waar 'k U niet vinden kon.

't Is morgen Pasen – feest van het gericht
dat U gevoerd hebt tegen dood en lijden,
feest van voorbijgaan van de dood, feest van bevrijden;
Heer, doe ons opstaan in Uw levenslicht!

Nel Benschop

De laatste dag

Ze grepen hem terwijl zijn vrienden sliepen
En het verraad kuste als een vriend zijn mond.
Rumoer was in de stad, en mannen liepen
Met toortsen in de donkre straten rond.

Een menigte drong op het plein: ze riepen:
‘Kruis hem! Kruis hem!’ – Hij, die gebonden stond
Voor het paleis, zag in hun oogen ’t diepe
Geheim, waarvoor hem God ter wereld zond.

En naakt werd hij gekruisigd door soldaten,
De vrouwen weenden en de priesters praatten,
Er werd gedobbeld en veel wijn vermorst.

Het voorhang scheurde, dooden werden wakker,
Een man wierp zilver ten verdoemden akker.
Het is volbracht! – Zijn hoofd viel aan zijn borst.

Martinus Nijhoff

Toen zei Jezus:
‘Het is volbracht’.
Hij boog het hoofd
en gaf de geest.
(Johannes 19,30)

Na deze woorden
blies Hij over hen
en zei:
‘Ontvang de Heilige Geest’
(Johannes 20, 22)

GOEVRIJDAG

Het autaarkleed is afgedaan,
het wierookvat gebluscht,
de lichten al gestorven en
de ratel zelve rust;
’t houdt alles op, de zonne schijnt
te vragen, ongetroost,
of morgen zij nog heffen zal
heur aanzicht in den oost.

Guido Gezelle

BEZINNING BIJ WITTE DONDERDAG

‘Ik weet niet wie – of wat – de vraag stelde.
Ik weet niet wanneer zij gesteld werd.
Ik herinner me niet dat ik antwoordde.
Maar eens zei ik ja tegen iemand – of iets.

Vanaf dat moment heb ik de zekerheid dat het leven zinvol is
en dat mijn leven, in onderwerping, een doel heeft.

Vanaf dat moment heb ik geweten wat het wil zeggen
‘niet om te zien’,
of ‘zich niet te bekommeren om de dag van morgen’.

Aan de Ariadnedraad van dit antwoord
voortgeleid door het labyrint van het leven,
bereikte ik een tijd en een plaats waarop ik besefte
dat deze weg naar een triomf voert die ondergang is,
dat de prijs die je ontvang
voor de inzet van je eigen leven smaad is,
en dat de diepte van de vernedering
de enige verheffing is
die voor de mens mogelijk is.
Daarna had het woord ‘moed’ voor mij zijn zin verloren,
omdat niets me meer ontnomen kon worden.

Verder op de weg leerde ik
stap voor stap, woord voor woord,
dat achter iedere zin van de held van het evangelie
een mens staat en de ervaring van een mens.
Ook achter het gebed dat de kelk hem mocht voorbijgaan,
en achter de belofte om hem te ledigen.
Ook achter ieder woord op het kruis.’

(Dag Hammarskjöld: ‘Merkstenen’)

In de nacht
waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd
nam Hij een brood,
sprak het dankgebed uit,
brak het brood en zei:
‘Dit is mijn lichaam voor jullie.’
(1 Korintiërs 11,23)

Hij die de gestalte van God had,
hield zijn gelijkheid aan God niet vast,
maar deed er afstand van.
Hij nam de gestalte aan van een slaaf
en werd gelijk aan een mens.
En als mens verschenen,
heeft Hij zich vernederd
en werd gehoorzaam tot in de dood
– de dood aan het kruis.
(Brief aan de christenen in Filippi 2,6-8)

Onschuldig bloed

Daar staan ze en ze schreeuwen schor en luid
en houden aan: die leugenaar moet dood,
ontkleed hem, sla hem naakt tot op zijn huid
met spijkers door zijn handen aan een kruis,
Barabbas vrij! Wij eisen Jezus’ bloed. 

Terwijl het volk eist marteling en spot
gaat naar het godshuis met zijn zilverloon
angstig en schuw een man, Judas Iskariot.
Van ver klinkt in zijn oren het gehoon

en van dichtbij een stem die zegt: Judas, verraad
jij Jezus met een kus, verraad jij met een groet?
Judas. De wroeging overmant in hem de haat
en breekt uit in een schreeuw: Het is onschuldig bloed!

Jaap Zijlstra

Terwijl ze aanlagen voor de maaltijd, zei Jezus:
‘Ik verzeker jullie:
een van jullie, die met mij eet,
zal mij uitleveren.’
Ze werden bedroefd
(Marcus 14,18.19)

Verraden worden
door een van je beste vrienden...
een die met jou de tafel deelt...
kan ik mij inleven in de pijn die dat doet?
(Ignatiaans bidden, vastenretraite 2017)

Petrus

           

Hij stond wreed voor den rechterstoel gebonden,
En zij verweten mij zijn vriend te zijn
En lasterden, wat heilig is en rein,
Als laagheid en afschuwelijke zonden.
                      

'k Zag, hoe zij Hem bespotten en verwondden.
Hij leed geduldig smaad en vuige pijn,
Ik vreesde hunner oogen valsche schijn
En dat ze als Hem mij martelden en schonden.

Zij vroegen huichelend: gij hebt Hem lief?
Eer Hij naar mij zijn teedere oogen hief,
Had ik mij vloekend van Hem afgescheiden.

Toen stiet de haan zijn schellen morgenkreet.
'k Voelde mijn hart, dat borst van bitter leed.
'k Voelde mijn oogen, hoe ze brandend schreiden.

Willem de Mérode

Jezus sprak tot Petrus :

‘Jij je leven voor mij geven?

Waarachtig, Ik verzeker je:

nog voor de haan kraait

zul jij mij driemaal verloochenen.'

(Johannes 13,38)

 Wat raakt mij in het feit dat vriendschap,

verbondenheid met Jezus

blijkbaar de mogelijkheid niet uitsluit

dat je Hem verraadt?

Hoe kan het zover komen?

(Ignatiaans bidden, vastenretraite 2018)

De rijke jongeling 2

      

Ik zou zo graag geloven dat hij later
naar hem teruggekeerd is: in die nacht
dat Jezus in de tuin werd opgebracht.
Een jonge man wilde hem volgen, staat er.

Dat hij toen echt alles had weggegeven.
Want hij ging enkel in een linnen doek
om zijn lichaam naar de meester op zoek.
Het was zijn schuld niet dat ze hem verdreven.

Het laatste wat hij had viel hun in handen.
Naakt sloeg hij op de vlucht. Verder dan daar
kon hij niet volgen. Als een bedelaar.
Ik zie de tranen in zijn ogen branden
terwijl hij rent, tussen de struiken door:
En sinds die nacht ontbreekt van hem elk spoor.

Michel van der Plas