Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Koekjes van spijt

 

Een jongedame zat in de ruimte van een grote luchthaven te wachten op haar vliegtuig. Daar ze nog een hele tijd zou moeten wachten, besloot ze een boek te kopen. En een pakje koekjes.

Dan ging ze in een stoel van de Vipruimte wachten en rustig lezen. In de stoel naast haar zat een man. Koekjes lagen op de leuning tussen beiden. Wanneer zij een koekje nam, nam de man naast haar ook een koekje. Ze voelde ergernis maar zei niets. Ze dacht: ‘Wat een vervelend iemand, moest ik in vorm zijn, ik verkocht hem een trap’.

Voor elk koekje dat zij nam, nam de man er ook eentje. Dat maakte haar van binnen woedend maar ze wou geen scène. Toen er nog één koekje overbleef, dacht ze: ‘Wat gaat hij nu doen?’ De man nam het laatste koekje, brak het in tweeën en gaf haar de helft.

Dat was haar te veel! Ze nam haar boek en haar spullen en rende weg. In het vliegtuig zocht ze haar zonnebril in haar tas. Tot haar verbazing zag ze daarin het pak koekjes, dat ze gekocht had. Ongeopend. Ze voelde zich beschaamd. Ze was vergeten dat ze de koekjes in haar tas had gestopt.

De man verdeelde koekjes, zonder zich kwaad of bitter te voelen. En zij was vol woede geweest en had gedacht dat háár koekjes werden gedeeld. En nu kon ze het niet meer uitleggen of zich verontschuldigen.

Vergeet dus niet, er zijn drie dingen die je niet kan terugnemen:

-      een steen die is geworpen

-      een woord dat is gezegd

-      en de tijd die is verstreken.

(Auteur onbekend)

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:10 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

IN MEMORIAM MATRIS

 

I

 

Als ik vanavond thuiskom ben je weg.

Ik zal de tuin inlopen rokend en verdrietig

om al het liefs dat ik je wilde zeggen.

Je zwarte stoel staat in het erwtenbed.

 

Je zat er vaak tussen twee beurten in

nog met je handen aan de groene lussen

een uur vol gras en vogels uit te rusten,

de druppels zweet al haastig weggewist.

 

Een fijne sluier zand ligt op je stoel.

Ik zal hem in spiraaltjes openblazen

want je bent weg, ik moet mij nooit meer haasten.

Voor hoeveel jaren is dat nu voorgoed.

 

II

 

Ik keek door het venster maar je was er niet. 

De kamer schijnt eensklaps te groot geworden

met weggeschoven stoelen, lege borden.

Je bril ligt in je boek, vergeet hem niet.

 

Van ergens dringt je stem nog tot mij door.

Ik weet het al, je bent waarschijnlijk boven,

ik zal het kraken van de treden horen,

je woorden zijn je altijd even voor.

 

De deur staat op een kier, je komt terug

je was alleen maar weg om iets te halen.

Het duurt wel lang, mijn ogen staan vol tranen,

een onverdacht verdriet achter je rug.

 

Anton van Wilderode

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 07:22 Reageer op dit bericht

ZONDAG 12 JANUARI

1ste ZONDAG A - 12 JANUARI 2014

DOOPSEL VAN CHRISTUS

  

Vandaag ontmoeten we opnieuw Johannes de Doper. In de advent riep hij ons op om ons te bekeren. Nu staat hij bij de Jordaan om mensen te dopen. Wanneer ook Jezus door hem gedoopt wordt, breekt de hemel open en klinkt er een stem: `Dit is mijn geliefde Zoon, in wie Ik vreugde vind.'

Ook wij zijn gedoopt! Mocht God dan ook over ons kunnen zeggen: ‘Jullie zijn mijn geliefde kinderen in wie Ik vreugde schep.’ 

 

Eerste lezing: Jesaja 42,1-4 en 6-7

‘Ziehier mijn dienstknecht: Ik heb mijn geest op hem gelegd. Het geknakte riet zal hij niet breken en de kwijnende vlaspit blaast hij niet uit.’ 

 

Evangelie: Matteüs 3,13-17

Toen Jezus gedoopt was, kwam Hij meteen uit het water. En zie, daar opende zich de hemel voor Hem en Hij zag de Geest van God als een duif neerdalen en op Hem neerkomen. Er kwam een stem uit de hemel, die zei: `Dit is mijn geliefde Zoon, in wie Ik vreugde vind.'

  

HIJ DOOPT MET DE HEILIGE GEEST

Ook Lucas vertelt dit doopsel van Jezus in de Jordaan, maar hij laat de Doper iets uitvoeriger aan het woord: ‘Ik doop met water’, zegt Johannes, ‘maar Hij, Jezus, zal jullie dopen met de Heilige Geest en met vuur.’

Het is alsof Johannes zegt: ‘Mijn doopsel is wel bedoeld als teken van bekering, maar je kan daarbij heel goed doen alsof. Je stelt een uiterlijk gebaar, maar binnenin ben je heel anders. Je kan je laten dopen voor het oog van de mensen. Je veinst bekering en speelt een heel gemeen rolletje. Misschien denk je wel dat God je niet echt kent. Dat Hij het verschil niet ziet tussen wat je uiterlijk doet, en wie je werkelijk bent, binnenin. Weet je dan niet dat Hij hart en nieren doorgrondt? Dat Hij je door en door kent?’

Hoe anders is het doopsel dat Jezus toedient. Geen schone schijn of mooie rolletjes. Zijn doopsel verandert alles. Hij doopt met de Heilige Geest! En dan moet je breken met de wereld en zijn wijsheid. Er is geen middenweg: het is ofwel de Heilige Geest, ofwel de geest van deze wereld. Als die Heilige Geest je doordringt, dan wordt alles anders.

Dan moet je tegen stroom roeien, want de wereld lokt met valse goden, van eigenbelang en eigen goestinkjes, ten koste van wat ook, ten koste van wie ook. Maar je moet kiezen: het is de grote God of de kleine godjes.

‘Hij doopt ook met vuur’, zegt Johannes. Die Heilige Geest laat je niet koud: je zal vurig en enthousiast die nieuwe weg van Jezus gaan!

Omwille van dat alles haken vele mensen af en dat doet pijn. Maar als de Kerk de ware Heilige Geest volgt, kan zij mensen aantrekken, die openstaan voor 'wat waar en edel is, rechtvaardig en zuiver, kortom voor alles wat deugd heet en lof verdient'.

En die mensen zullen door hun enthousiasme ook aanstekelijk zijn. Zij zullen het vuur in hun hart ook blijmoedig doorgeven.

 

 

Toen wij, lang geleden,

als klein kindje nog, gedoopt werden,

heeft God ook ons

diezelfde liefdesverklaring toegefluisterd

als toen,

bij het doopsel van Jezus in de Jordaan:

'jij bent mijn kind,

van wie Ik heel veel hou

en in wie Ik vreugde vind'.

Van kop tot teen

heeft Hij ons toen ondergedompeld 

in zijn vriendschap en liefde.

Helaas is dat in ons leven

niet altijd te zien!

Laten wij daarom

altijd opnieuw proberen

om met heel ons hart

te geloven in de liefde,

die Hij ons toedraagt.

En laten wij evenzeer

en ook altijd opnieuw proberen

om onze omgeving

en het stukje aarde waarop wij leven

een beetje meer hemels te maken.

 

Geïnspireerd door Erwin Roosen

 

(Bron: Zondagsvieringen Dominicanen)



1528762-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1528762-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1528762-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1528762-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1528762-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1528762-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1528762-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1528762-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1528762-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:18 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Padvinder

 

Padvinder ben ik nooit geweest. Tot mijn spijt. Ik had mezelf graag zo genoemd, want padvinder is een mooi woord. Ik snap niet waarom het nog zo weinig wordt gebruikt. Een scout zou toch ook het pad naar de heldere woorden moeten vinden. Maar scout is Engels en dat is de gidstaal.

 

Ik ben wel een oud-strijder van de Jamboree, de vierjaarlijkse hoogmis van de padvinders. Als jonge verslaggever heb ik ooit een van die massale bijeenkomsten bijgewoond, aan een meer in het Oostenrijkse Salzkammergut. Vermomd als een kleine Baden Powell, in een ribfluwelen korte broek – lange broeken waren in de padvinderij toen nog taboe – heb ik zowaar in een echte tent gewoond, tot een nachtelijke stormregen me naar buiten dreef en ik als een druipnatte poedel mijn toevlucht moest zoeken in een eenzaam dorpshotelletje.

 

Het heeft mijn geestdrift niet geblust. Enkele jaren later kon ik mijn eigen zoon laten genieten van de kampvuurgeneugten, het graven van de Hudo, het sjorren van tafels en banken, het zingen van het Beloftelied.

 

Dat Beloftelied maakt me een beetje sentimenteel. Het doet me denken aan onze Antwerpse bompa, die jarenlang 'de toog heeft gedaan' als 'den Achttien', ouderfeesten gaf om de solidariteit te verstevigen en de kas te spekken. Voor bompa was er geen mooier lied in zijn wereld. Zijn ogen schoten vol tranen als hij ernaar luisterde, zijn kinderen zingen het nog, als ze bijeen zijn en de familievader gedenken.

 

Wat zou hij nu zeggen bij het nieuws dat een van Vlaanderens grootste jeugdbewegingen haar naam wil verminken of veranderen? Voor hem was 'katholiek' als vanzelfsprekend een onvervreemdbaar deel van de beweging. Voor ons ook, toen we onze kinderen ernaartoe zonden. We keken dan ook vreemd op toen een mediadame op de buis glimlachend mededeelde, dat Jezus bij de scouts ontslag heeft gekregen.

 

Hoezo, vroegen we, danken de schapen nu de Herder af? Nee, nee, zo werd ons nerveus uitgelegd, zo moesten we het niet zien. De christelijke inspiratie blijft bestaan, maar we moeten dat pluralistisch zien, begrijpt u? Nee, we begrepen het niet.

 

Pluralistisch? Mooi, dat proberen we allang te zijn. Moet daarvoor nu de 'katholiek' sneuvelen? Kunnen we de wereld niet tegemoet treden vanuit onze eigenheid? Moeten we, in onze ijver om alles en iedereen te 'pluraliseren', eerst zeggen dat we niet meer zijn wat we zijn? Of willen we dat niet meer zijn? Geloven we nog wel echt in de Herder?

 

Er is nog een woord dat uit de naam zou worden weggegomd, het woord 'Vlaams'. Naarmate we in dit land zelfstandiger worden, vegen we onze eigennaam uit. We laten anderen terecht hun hoofddoek dragen en we hangen onze eigen hoed met drie deuken aan de kapstok. Zo'n goeie hoed! Je kon er water in scheppen om je te wassen, je kon er bijna in koken, je kon er met twee onder schuilen als het regende of als de zon te fel brandde, je kon er geld mee rondhalen voor de missies.

 

Pluralisme? Ik ben dat woord gaan wantrouwen sinds ik gezien heb hoe het in de praktijk bij ons wordt toegepast, hoe het zijn ware betekenis verliest en een andere, tegenovergestelde kleur krijgt. Misschien (om maar een voorbeeld te noemen) leest u nog Vlaamse kranten en hebt u ervaren in welke richting ze zijn geëvolueerd sinds ze hun leuze hebben aangepast. Wat blijft er over van hun christelijke inspiratie?

Nee, in dát Vlaamse pluralisme vind ik geen pad, tenzij in onze korf.

 

Gaston Durnez

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:44 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Bericht aan de reizigers

 

Bestijg den trein nooit zonder uw valies met dromen

dan vindt ge in elke stad behoorlijk onderkomen.

 

Zit rustig en geduldig naast het open raam:

gij zijt een reiziger en niemand kent uw naam.

 

Zoek in 't verleden weer uw frisse kinderogen,

kijk nonchalant en scherp, dromerig en opgetogen.

 

Al wat ge groeien ziet op 't zwarte voorjaarsland,

wees overtuigd: het werd alleen voor u geplant.

 

Laat handelsreizigers over de filmcensuur

hun woordje zeggen: God glimlacht en kiest zijn uur.

 

Groet minzaam de stationschefs achter hun groen hekken,

want zonder hun signaal zou nooit één trein vertrekken.

 

En als de trein niet voort wil, zeer ten detrimente

van uwe lust en hoop en zuur betaalde centen,

 

blijf kalm en open uw valies; put uit zijn voorraad

en ge ondervindt dat nooit een enkel uur te loor gaat

 

En arriveert de trein in een vreemdsoortig oord,

waarvan ge in uw bestaan de naam nooit hebt gehoord,

 

dan is het doel bereikt, dan leert gij eerst wat reizen

betekent voor de dolaards en de ware wijzen...

 

Wees vooral niet verbaasd dat, langs gewone bomen,

een doodgewone trein u voert naar 't hart van Rome.


Jan van Nijlen

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 18:04 Reageer op dit bericht

ZONDAG 5 JANUARI

 

DRIEKONINGEN - 5 JANUARI

FEEST VAN DE OPENBARING

 

Vandaag vieren we het feest van Driekoningen, het feest van de openbaring: Jezus, die zich toont en kenbaar maakt aan alle mensen van de hele wereld. In de drie wijzen – of ‘koningen’ – komen alle volkeren tot Jezus.

Vandaag willen we de rollen eens omdraaien: Jezus wil zelf uitgaan naar alle volkeren! Vandaag – ‘Afrikadag’ van Missio – wordt er immers aandacht geschonken aan de jonge kerken in Afrika, en volgend weekend is er het jaarlijkse weekend van Vredeseilanden.

De lange traditie van missiewerk in Afrika en het werk van Vredeseilanden zijn typische voorbeelden van Jezus, die zelf naar mensen toegaat, doorheen andere mensen, die in Hem geloven en zijn leven als leidraad nemen voor hun leven.

 

Eerste lezing: Jesaja 60,1-6

Sta op en schitter, Jerusalem, je licht is gekomen, over jou schijnt de luister van de HEER.  … Volken laten zich leiden door jouw licht, koningen door de glans van je schijnsel.

Evangelie: Matteüs 2, 1-12

Toen Jezus te Betlehem in Juda geboren was, ten tijde van koning Herodes,  kwamen er te Jeruzalem Wijzen uit het oosten en vroegen: ‘Waar is de pasgeboren koning der Joden? Want wij hebben zijn ster in het oosten gezien en zijn gekomen om Hem onze hulde te brengen.’ 

NAAR MENSEN TOEGAAN

MET EEN BLIJDE BOODSCHAP

 

Op deze Zondag van Driekoningen willen wij de rollen eens omdraaien: niet de volken, die naar Jezus toekomen, maar Jezus, die zelf naar deze volken toegaat. Hij doet dat niet persoonlijk, maar door mensen, die gegrepen zijn door zijn boodschap. Twee aandachtspunten:

Op de eerste zondag van Januari wil Missio de aandacht vestigen op de jonge kerken in Afrika. Velen onder ons hebben een missionaris gekend, die naar Kongo vertrok, en wij hadden daar bewondering voor. Zij lieten alles achter hier, thuis, in Europa, in Vlaanderen, en zij gingen het onbekende tegemoet. Niet omdat zij avonturiers waren, maar omdat zij door en door geloofden, dat het evangelie een Blijde Boodschap was, die zij wilden doorgeven en die mensen echt vrij zou maken. Dikwijls waren het heroïsche verhalen: mensen, die de zekerheden hier opgaven, en ginds een onzeker bestaan begonnen. Een nadeel was dat zij soms in het spoor gingen van kolonisten, die misbruiken pleegden, en dat bracht schade toe aan hun boodschap. Zo zien wij nu Afrikanen, die het evangelie niet vertrouwen omdat zij het Westen niet vertrouwen. Een Westerse beschaving werd opgedrongen, waarbij je vragen kan stellen. Zowel over Afrika als Latijns Amerika hebben wij gruwelijke verhalen gehoord: miljoenen mensen, die uitgemoord werden in het belang van het Westen, in het belang van een zogenaamde beschaving. Maar onze missionarissen hebben gepoogd om in die moeilijke omstandigheden toch een boodschap van bevrijding te brengen. Laten wij de jonge kerken steunen, die nu hun werk verder zetten.

Ook Vredeseilanden werkt in die zin: met beperkte projecten willen zij die boodschap van bevrijding doorgeven. Vooral de armste boerenfamilies, worden door hen geholpen en begeleid. Dat lijkt de beste manier om aan ontwikkeling te doen. Niet de grote projecten van internationale organisaties, komen de gewone mensen het meest ten goede; wel de inspanningen, die mikken op kleine, plaatselijke ontwikkeling. Vredeseilanden vertrouwt erop, dat deze kleinschalige ontwikkeling dan aanstekelijk werkt, en dat kleine gemeenschappen uit de omgeving het goede voorbeeld volgen.

En een laatste punt: wij hebben een aantal BV’s, al dan niet om fier op te zijn. Iemand om wèl echt fier op te zijn is pater Dominique Pire, een Belg, die Vredeseilanden stichtte en hiervoor in 1958 de Nobelprijs voor de vrede kreeg. Laten wij in onze dagelijkse levensstijl zijn voorkeursliefde voor de armen navolgen.

 

Dromen van een wereld die goed is

Zullen wij dan,

jij en ik,

langs de weg

van een ster

naar de mensen gaan

met een hart van goud.

 

En telkens beschroomd

op de drempel staan,

de mirre van hoop,

de wierook van eerbied

voorzichtig in onze handen.

 

Om als een kind dat nog droomt

van een wereld die goed is,

even een glimp te zien van God

die ons aankijkt

in het gelaat van een ander.

 

Kris Gelaude



1524667-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1524667-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1524667-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9.jpg

1524667-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef.jpg

1524667-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1524667-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1524667-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1524667-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1524667-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:51 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

DE ZONZIJDE VAN HET LEVEN ZIEN

 

Niemand heeft het leven dat hij droomt:

onze gezondheid kan altijd beter zijn,

onze taken boeiender

en onze bekendenkring interessanter.

Het is heel naïef te denken

dat we ooit alle omstandigheden

helemaal naar onze hand kunnen zetten.

Wanneer we verdrietig zijn

of humeurig rondlopen,

is het goed ons af te vragen

wat ons eigenlijk bezwaart:

is het verantwoord

zo ongelukkig te zijn

of zijn we overgevoelig?

 

Meestal zullen we moeten toegeven

dat we toch wat dramatiseren:

het zijn kleine dingen

die ons te veel pijn doen

en die we over een maand

toch helemaal vergeten zijn.

We zullen dan glimlachen

om onze kleinzerigheid.

 

Dit ‘wijs denken’ maakt ons niet meteen los

van wat ons beklemt

want onze gevoelens hebben

we zo maar niet in handen.

De vaste wil evenwel

om ons niet te laten inpalmen

door wat ons hindert en kwetst,

helpt ons zeker vooruit.

 

Wanneer onze gedachten wegdrijven

naar wat negatief is,

proberen we bewust bezig te zijn

met wat we nu verrichten.

 

Liever dan creatief te zijn

in het vinden van alles

wat ons kan tegengaan,

gaan we op zoek naar

het goede dat ons gegeven is.

‘Is er niet aan de donkerste wolk

een zilveren rand?’

 

Het zou typisch Vlaams zijn

als we het gezegde geloven:

‘Een Vlaming belooft zich altijd’.

 

Zo zei een wijze vrouw

die het zich niet kon permitteren

een duur bestek te kopen:

‘Heb ik geen zilverwerk,

ik hoef er ook geen te poetsen.’

 

Ook hij had gelijk

die bij een gemiste kans

schalks opmerkte:

‘Beter geen vogel in de hand

dan geen hand.’

 

(Valeer Deschacht)

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 07:53 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Zo wit als Kerstmis was

moge het jaar u wezen

dat uit de nevelbank

bijna komt opgerezen:

zo stralend van geluk

vrij van verdriet en vrezen

al de twaalf maanden lang

moge dit jaar u wezen!


Anton Van Wilderode

EEN GEZEGEND NIEUW JAAR!

omer

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 07:15 Reageer op dit bericht

HET JAAR LOOPT TEN EINDE

De laatste dagen

en de laatste vragen

van het geleden jaar

staan voor de deur,

de bomen kouder

en de dromen ouder

maar de verwachting

nog vol gloed en kleur

want wij geloven:

het licht van boven

is niet te doven

stelt niet teleur

voor alle vragen

van alle dagen

achter de einder

achter de deur.

 

Anton van Wilderode

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Omer om 18:32 Reageer op dit bericht

ZONDAG 29 DECEMBER

ZONDAG 29 DECEMBER 2013

FEEST VAN DE HEILIGE FAMILIE

 

In de kerststal zien we eigenlijk een gewoon gezinnetje samen: moeder Maria, vader Jozef en 't kindje Jezus. Dat vierden we vorige woensdag ook: God wilde als mens tussen mensen leven. Jezus werd als een mensenkindje geboren in een gewoon gezin.

God wilde en wil wonen tussen gewone mensen. Meeleven met hun zorgen, met hun vreugden. Vandaag willen wij daarom bidden voor onze gezinnen, die het niet zelden moeilijk hebben in onze tijd.

 

Eerste lezing: Kolossenzen 3,12-17

‘En bovenal, kleed u in de liefde, dat is de band die u tot een volmaakte eenheid maakt. Laat in uw hart de vrede van Christus heersen, want daartoe bent u geroepen als de leden van één lichaam. Wees ook dankbaar. Laat Christus’ woorden in al hun rijkdom in u wonen.’

 

Evangelie: Matteüs 2,13-15.19-23

Toen de Wijzen waren heengegaan, verscheen een engel van de Heer in een droom aan Jozef, en sprak: ‘Sta op, neem het kind en zijn moeder, vlucht naar Egypte en blijf daar tot ik u waarschuw, want Herodes komt het kind zoeken om het te doden.’ Hij stond op en week in de nacht met het kind en zijn moeder naar Egypte uit. 

 

EEN FAMILIE, BEDREIGD EN TOCH DROMEND …

 

Vandaag kregen we geen beeld van een vredige familie; wel een familie die bedreigd is en op de vlucht. Het is een vertrouwd beeld geworden in het nieuws. Gans het jaar door zien we mensen op de vlucht, families, die uiteengerukt worden, hopeloze moeders, schreiende kinderen, uitgeputte bejaarden, verplaatst, verweesd, opgejaagd.

In het evangelie is Herodes de machtige, dreigende boeman. Vandaag draagt Herodes andere namen. Er wegen veel dreigingen op het gezin. De drukte van het leven: mensen wonen onder hetzelfde dak, maar ieder gaat zijn eigen weg. Oude waarden vallen weg, nieuwe ideeën komen binnen en dringen zich op. De bisschop van Antwerpen schreef, enkele jaren geleden, met Kerstmis: het huwelijk lijkt soms meer een contract dan een liefdevolle verbondenheid. Velen willen een belofte voor een tijdje, maar een levenslange trouw, zien ze niet meer zitten. Kinderen nestwarmte bieden, een schone manier van leven voorhouden en ook voorleven: het vraagt tijd en het vraagt vooral moeite en durf. Je ziet dat op school: in eenzelfde klas vind je kinderen die heel andere dingen mogen.

En toch: ondanks alle dreiging koesterden Maria en Jozef nog dromen: een mooie toekomst voor hen beiden en voor het kind. Alle moeilijkheden en tegenkantingen ten spijt bleef die droom overeind: de zwangerschap van Maria, die zo vreemd was, de vlucht naar Egypte en het verblijf daar, de terugkeer in Nazareth, niets kon die droom stukslaan: beiden geloofden in elkaar, beiden hielden van mekaar.

DE basis voor elk gezinsleven blijft de oprechte liefde van de geliefden, vol tedere ontferming, goedheid, zachtheid, en geduld. Geliefden moeten ook durven dromen: van een gelukkige toekomst samen, van een leven vol liefde, vrede en geluk. En mensen hebben af en toe ook wel nood aan een engel: iemand die hen eens wegwijs maakt, als alles een raadsel is. Iemand die hen op een nieuw spoor zet en zo een nieuwe toekomst opent voor hen.

Laten wij bidden voor onze gezinnen. Vooral voor de kinderen: dat zij warmte en geborgenheid mogen ervaren, en dat zij een houvast meekrijgen voor hun leven om zo uit te groeien tot evenwichtige, gezonde grote mensen.

 

Verplaatst persoon

 

Geen laaiend vuur, dat uitslaat, maar een pit,

waarbij gij nauwlijks uw gebed kunt lezen

en die u nochtans vrijwaart tegen vrezen

voor wat er in ons hartedonker zit.

 

Was het een onverantwoord zelfvertrouwen,

dat mensen meest van goeden wille zijn

en dat uw schuwe buurman in de trein

bestemd is om Gods heerlijkheid te aanschouwen ?

 

Er zongen engelen te Bethlehem

over de daken van de huizen henen,

Toen is aan herders de Zoon Gods verschenen,

Maar had ik zelf geluisterd naar hun stem ?

 

En die dit leest, zegt, zoudt gij opgetogen

de gure winternacht zijn ingegaan ?

Liet gij uw huisraad zonder toezicht staan

waar engelen, geen bommenwerpers, vlogen ?

 

In Bethlehem is niemand opgeschrikt

door de Sirenen van de Godsgenade.

Hoe werd de kinderdoodslag van de kwade

Koning Herodes door dat volk geslikt ?

 

Daar is geen revolutie uitgebroken

tegen zijn wreedheid; het gewend bestand

verdroeg die felle schok, al hoorde ‘t land

de schreeuw van Rachel bang ineengedoken.

 

Verdriet, dat anderman wordt aangedaan,

zijn wij gewoonlijk bliksemsnel vergeten,

zolang wijzelf maar kunnen wonen, eten

en dringen om vooral vooraan te staan.

 

Mij is het, sinds ik dit heb ondervonden,

op Kerstmis niet zo aartsgezellig meer,

het samenzijn met Onze Lieve Heer

wordt bitter bij mijn angst voor onze zonden.

 

Ik zie hem in de kribbe met die vracht

bezwaard maar al te veel op kindren lijken,

wier ouders uit hun woning moesten wijken,

omdat een schurk een nieuw regiem bedacht.

 

Gewikkeld in de strakgetrokken doeken,

die moeders nood hem om de lenden bond,

schijnt hij, nog ongewend aan aardse grond,

zijn hemelse bewegingskans te zoeken.

 

Alleen door stil te zijn en hulpeloos,

kan hij wat menslijk mededogen krijgen.

Verbreekt hij zijn vertrouwenwekkend zwijgen,

dan haat hem deze wereld voor altoos.

 

Hij is om onzentwil hierheen gekomen,

maar ieder kind komt hier om onzentwil!

Het ziet de wereld aan en keert zich stil,

begerig naar de toekomst van zijn dromen.

 

Hoeveel werd Hem in ieder kind misdaan

door farizeeën en door schriftgeleerden

door priesters en levieten, die gedeerden

zien liggen lang de weg en verder gaan?

 

In elke vonk, die smeult wordt Hij vertreden.

Hij wordt gebroken in ’t geknakte riet,

mijn lieve God, wie onze wereld ziet

en daarin leeft, schaamt zich voor zijn gebeden!

 

Vergeef het ons, die vol erbarmen zijt,

dat wij het heil van eeuwenlang verlangen

in zulk een huis en zulk een hart ontvangen,

verplaatst persoon van Gods Drievuldigheid!

 

Anton van Duinkerken



1520836-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1520836-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1520836-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9.jpg

1520836-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef.jpg

1520836-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1520836-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1520836-7d30fc34fead9f1ac3dda8174994cbec.JPG

1520836-96f90e110ce3f53e13d9b0c6a2e3fff8.JPG

1520836-9acf928a602580321bb776a289aea693.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:17 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten