Archief

De woekerende bermen toegestapeld

met groeiselen van groen tegen de dennen.

Daarachter ligt tot aan het onbekende

een innig land dat ik in zomerdagen

van toen gezien heb en zeer liefgekregen,

waar in verholen schuilplaatsen en legers

fazanten eieren en hazen lagen.

Ik was dertien en liep die wereld binnen

in stemmingen van welbehagen

toen alles nog onmerkbaar moest beginnen.

Anton van Wilderode

ZONDAG 10 JANUARI 2021

DOOPSEL VAN JEZUS IN DE JORDAAN

Kerstmis en de kersttijd zijn voorbij nu. Wij hebben de geboorte van Jezus en zijn eerste levensjaren hier op aarde met vreugde gevierd.

Vandaag gaan we een heel eind verder, wanneer Jezus rond zijn dertigste in het openbaar gaat optreden. En we horen in het evangelie dat Jezus door Johannes gedoopt wordt in de Jordaan.

Het is een uitnodiging om eens na te denken over ons eigen doopsel, en over onze bewuste keuze om Jezus na te volgen.

Hier is mijn dienaar, hem zal ik steunen,

hij is mijn uitverkorene, in hem vind ik vreugde,

ik heb hem met mijn geest vervuld.

Hij zal alle volken het recht doen kennen.

Hij schreeuwt niet, hij verheft zijn stem niet,

hij roept niet luidkeels in het openbaar;

het geknakte riet breekt hij niet af,

de kwijnende vlam zal hij niet doven.

(Jesaja 42,1-4)

Meteen toen Jezus uit het water kwam,

zag Hij de hemel openbreken

en de Geest als een duif op zich neerkomen.

En er klonk een stem uit de hemel:

`Jij bent mijn geliefde Zoon, in wie Ik vreugde vind.'

(Marcus 1,10-11)

MIJN KIND, IN WIE IK VREUGDE VIND

Het waren mooie woorden in het evangelie. Wanneer Jezus uit het water komt, ziet Hij de hemel opengaan en de Heilige Geest daalt op Hem neer onder de vorm van een duif. En dan klinkt er een stem uit de hemel: `Jij bent mijn geliefde Zoon, in wie Ik vreugde vind.'

Toen wij zelf als klein kindje gedoopt werden, heeft God op dezelfde wijze ook tot ons zijn liefde uitgesproken: 'jij bent mijn kind, van wie Ik heel veel hou en in wie Ik vreugde vind'. Helemaal heeft Hij ons toen zijn vriendschap en zijn liefde geschonken. En wij werden door en door kind van God.

Helemaal doordrongen van die liefde zijn wij dan onze lange weg gegaan van lief en leed tot op vandaag. Er waren dagen dat die liefde van God in ons zichtbaar was. En er waren ook andere dagen waarin wij verder van God verwijderd leken!

Laten wij dan altijd proberen om met heel ons hart te blijven geloven in de liefde, die Hij ons geschonken heeft en die Hij ons nog steeds toedraagt. En laten wij ook altijd proberen om vanuit die liefde te leven en op die manier onze omgeving een beetje meer tot een Rijk van God te maken.

Johannes doopt in de Jordaan,
wanneer opeens de wolken breken
en Jezus in gebed blijft staan,
omdat een stem begint te spreken.

“Dit is mijn zoon van wie ik houd
en heden geef ik hem uit handen,
de Christus die mijn plan ontvouwt
voor alle volken, alle landen.

Dit is mijn woord, dit is mijn stem,
hem heb ik eeuwig uitverkoren,
in hem kom ik tot u, door hem
laat ik mij op de wereld horen.

Die armen, als hij van mij spreekt,
in recht en redding doet geloven;
die het geknakte riet niet breekt,
de kleine vlaspit niet zal doven.

Dit is mijn liefde en mijn licht,
dit is mijn heil vanuit de hoge
dat vrijheid brengt en vrede sticht.
In hem kom ik u onder ogen.”

Michel van der Plas

LICHT IN DE NACHT

Ik ben die voor je uitgaat op je wegen.
Mijn sporen vind je op de weg waarlangs je gaat,
soms in een woord dat zin geeft aan je leven,
dan in een mens, die om je luist’ren vraagt.

Mijn boodschap lees je niet in sterrenbeelden,
al praat men ook van eng’len in de nacht.
Ik heb mijn vragen naar jou toegeschreven
gewoon in mensen, in de taak die op je wacht.

Ik ben geen uitkomst van veel redeneren.
Ik woon niet in wat zwevende gepraat.
Ik kom je tastbaar in je kleine leven tegen
en ben zo bang dat je me vallen laat.

Nu is het nacht en heel veel mensen zingen.
Ook jij hebt voor dit feest een kerstboom opgericht.
Maar mag ik in dit uur jou ook wat vragen?
“Breng daar waar ’t donker is een vonkje van mijn licht.”

Toon Rabou. Kerstmis 1989

(Overgenomen uit: Ignatiaanse Adventsretraite 2020)

Driekoningen – 3 januari 2021

Feest van de Openbaring

Driekoningen! De wijzen uit het Oosten volgden een ster, het was hun houvast. Ook wij zoeken houvast in ons leven, sterren, die ons de goede weg wijzen. En die licht en warmte geven, als kou en duisternis in ons de bovenhand hebben. Of die voor rust en vrede zorgen als we onzeker zijn.

Wij hopen op wondere dingen, die ons iets van God laten vermoeden en ons dichter bij Hem brengen .

Het is onder vorige generaties niet aan de mensen onthuld,

maar nu door de Geest geopenbaard

aan zijn heilige apostelen en profeten:

de heidenen delen door Christus Jezus ook in de erfenis,

maken deel uit van hetzelfde lichaam

en hebben ook deel aan de belofte,

op grond van het evangelie.

(Paulus aan de christenen van Efese 3,5-6)

Toen ontbood Herodes in het geheim de Wijzen 

en hij vroeg hun nauwkeurig naar de tijd 

waarop de ster verschenen was. 

Daarop zond hij hen naar Betlehem met de opdracht: 

‘Gaat een zorgvuldig onderzoek instellen naar het Kind, 

en wanneer gij het gevonden hebt, bericht mij het dan 

opdat ook ik het hulde kan gaan brengen.’ 
…

En in een droom van Godswege gewaarschuwd 

niet meer naar Herodes terug te keren, 

vertrokken zij langs een andere weg naar hun land.

(Uit Matteüs 2,1-12)

‘LANGS EEN ANDERE WEG’

Een mooi kerstlied zingt, met de woorden van het engelenkoor, uit het geboorteverhaal van Lucas: ‘Vrede op aarde aan alle mensen, die van goede wille zijn.’

‘Van goede wille zijn’, is ontvankelijk zijn voor God en zijn genade. En vanuit die genade doen wat Jezus ‘zalig’ noemt in zijn Bergrede.

Mensen van goede wil zijn zalige mensen. Ze ontvangen Gods vrede en zien het goede, dat leeft in andere mensen. Zo brengen zij zelf ook vrede. En door hen zullen anderen ‘langs een andere weg’ leren gaan. Zoals de wijzen een andere weg kozen, na het zien van het kind in de kribbe.

De wijzen zochten met een ster een koning op een troon. Hoog gezeten. Iemand om naar op te kijken. Ze vonden een kind in een kribbe. Ze moesten naar beneden kijken. Die nieuwe invalshoek toonde de andere weg, die ze moesten gaan.

Ook wij zoeken het vaak bij de sterren en de sterken, terwijl God bovenal zichtbaar wordt in wat zwak, kwetsbaar en misschien gekwetst is. Eens we dat begrepen hebben, zullen ook wij een andere weg gaan om thuis te komen.

Welke weg?

‘Gods wegen zijn de wegen die Hij zelf is gegaan en die wij met Hem moeten gaan’, schreef Dietrich Bonhoeffer. Jezus kwam als een kind, niet als een koning. Alleen vanuit het onmogelijke kan de wereld vernieuwd worden.

Vanuit het onooglijke.

(Geïnspireerd door een kerstbezinning van Mark Van de Voorde)

Als 't Nieuwjaar is
- 't is schoon om zien -
schijnt elke mens een maatje groter,
de gebaren wat ruimer,
de glimlach veel breder.

Als 't Nieuwjaar is
- 't is schoon om horen -
wordt elke mens een beetje kleiner
met meer en mooiere voornemens in de mond
en wat uitgesproken spijt.

Als 't Nieuwjaar is
- 't is goed om voelen -
wordt elke mens een beetje week van binnen,
zou hij ieder willen kussen en omhelzen
en ieder mens het beste wensen.

Manu Verhulst

GEBED OM ZEGEN

BIJ DE OVERGANG VAN OUD NAAR NIEUW 

Dit gebed werd oorspronkelijk geschreven door Dries Morel, zaliger gedachtenis, in 1997, bij zijn 50-jarig priesterjubileum op zijn geliefde Sint-Bernadetteparochie in Gent. Maar het kan evengoed vandaag, bij het begin van een nieuw jaar, gelezen en gebeden worden.

De jaren ons gegeven,

tijd van leven, van werk en van spel,

van succes en mislukking, alles wat voorbij is,

de mens, die we geworden zijn,

zegen dat alles, God,

zegen lief en leed.

De mensen die me hebben opgevangen

en aanvaard al die jaren,

de mensen, die me hebben geholpen,

geïnspireerd en gesteund,

zegen hen allen, God.

De kinderen die ik mocht opnemen

in onze gemeenschap,

de gezinnen, die gelukkig zijn,

en zij, die het moeilijk hebben,

de zieken, de eenzamen, de bedroefden,

die ik kon bezoeken en bemoedigen,

allen met wie en voor wie ik het Brood mocht breken,

allen tot wie ik over U mocht spreken,

zegen hen allen, God.

Allen van wie ik afscheid moest nemen,

die ons zijn voorgegaan naar de eeuwige vreugde,

zegen ons door hen, Vader.

De jaren die komen,

het nieuwe, het onbekende,

dat we verlangen en vrezen,

de mens, die we nog hopen te worden,

zegen dat alles, God.

Dries Morel

MARIA LEEFT …

Maria leeft in elke vrouw
in elke kleine mens
die om het even waar wordt vergeten
en over het hoofd gezien.

Maria leeft in elke vrouw
in elke kleine mens
van wie niemand nog iets verwacht.

Maria leeft in elke kleine mens
die niet berust
bij minachting of onmacht
maar die

– tenminste bij zichzelf –

de hoop wakker houdt
dat ook een neergeslagen mens
ooit rechtop zal komen.

Maria leeft in elke mens
die weigert te verlammen
in de angst en durft geloven in dat woord:
vrees niet,
met jou wil God
iets nieuws beginnen.

Ieder mens
kan in zijn leven
de kiemen dragen van een nieuwe toekomst.

(bron onbekend)

---

MOEDER MARIA, LAAT MIJN HART …

Heilige Maria, moeder van God

laat mijn hart een kinderhart blijven

helder en puur als water uit de bron.

Vraag voor mij een hart vol eenvoud

dat het leed niet koestert

een hart dat zich grootmoedig weet te geven

dat mensen-zwakheid verstaat

en teder weet mede te lijden.

Een trouw en edelmoedig hart

dat geen weldaad vergeet

dat geen aangedaan leed ooit nadraagt.

Maak mijn hart mild en ootmoedig

dat liefde geeft zonder wederliefde te vragen

dat zijn plaats in andermans hart

blij weet te ruimen voor uw goddelijke Zoon.

Een hart groot en onoverwinnelijk,

dat geen ondank sluit,

dat geen onverschilligheid moedeloos maakt.

Een hart, hunkerend naar de verheerlijking van uw Zoon,

gewond door zijn liefde

en voor wiens kwetsuur slechts de hemel

genezing kan brengen. Amen.

Léonce de Grandmaison

OVER KOORBANKEN … IN ERNST

DE OUDSTE KOORBANKEN VAN BELGIË 

Je hoop en je wanhoop bij God leggen, het is van alle tijden. Dat wordt op sommige plekken heel concreet.

Je moet er in ons land zelfs geen tijdscapsule voor hebben. Gewoon op bezoek gaan naar één van de mooiste dorpjes van Wallonië volstaat. Er bestaat daar een hele lijst van en het zijn stuk voor stuk goed bewaarde geheimen.

De Franse priester Hadelin was in de zevende eeuw druk bezig in onze streken. Hij was de leraar van de 9-jarige koning Siegbert en stichtte samen met Remaclus de abdij van Stavelot. In 669 had hij genoeg van al die drukte en gaf hij zijn leven een radicale draai. Hoe modern klinkt dat in onze oren!

Hij trok zich terug in een grot in een verlaten vallei.

Een paar vrienden van hem deden dat ook en woonden in ‘cellen’ in zijn buurt. Zo ontstond het dorpje dat tot op vandaag ‘Celles’ heet. Mensen kwamen van overal naar Hadelin toe, met hun hoop en hun wanhoop, hun pijn en hun liefde.

En zoals dat gaat als er iemand luistert met God in zijn hart: er gebeurden wonderen.

Mensen gingen gesterkt en getroost naar huis. Ook na de dood van Sint Hadelin bleven de pelgrims komen. Rond het schrijn met zijn overblijfselen werd een heiligdom gebouwd en later een Benedictijnerklooster. De Noormannen vallen er binnen, roven het leeg en steken het in brand. Maar het wordt weer opgebouwd en er strijken 12 kanunniken neer. Er zijn zoveel pelgrims dat het dorpje er welvarend van wordt. Tot ook dat weer voorbijgaat.

Alleen het kerkje blijft en je kunt er nog steeds zo binnenstappen. In de muur van de crypte zie je de nis, helemaal op maat voor het schrijn van Hadelin. Er staat ook een steen die een Gallische soldaat uit het Romeinse leger schonk als dank. Het wijwatervat, nu even buiten gebruik, is een doopvont uit de dertiende eeuw.

De houten koorbanken waarop de kanunniken zaten, zijn de oudste van België. Heel eenvoudig, aan de zijkant zie ik een uitgesneden haan. Er staat ook een kleine stenen koorlessenaar waarin sierlijke blaadjes zijn uitgekapt.

Het is heel bijzonder om op één plaats zo bewust terug te kunnen gaan naar al die momenten uit de geschiedenis.

De Romeinen, de Noormannen, de middeleeuwse pelgrims, ze lopen hier kriskras door elkaar en lieten hun sporen achter. Wie hier kwam met een eerlijk hart, legde zijn verlangens bij onze God en Vader, voor wie de eeuwen niet meer zijn dan een ademtocht. 

Mensen zijn hier gekomen met persoonlijk verdriet, met zorgen om oorlog en ziekte, met wanhoop om verlies van have en goed door branden, misoogsten of gevechten.

Corona kan er ook nog wel bij, denk ik.

We lijken veel meer op de mensen van vroeger dan we denken. Gelukkig laat God ons nooit in de steek.

Bij de eerste twee foto’s:

‘De houten koorbanken waarop de kanunniken zaten, zijn de oudste van België.’ © Kolet Janssen

Bron: Kolet Janssen, in: Nieuwsbrief KerkNet, 9 augustus 2020

---

EN OVER KOORBANKEN … IN LUIM

DE BRILLENVENTER      

Sint-Katarinakerk Hoogstraten

Voor de verlaten poort van het kasteel

verschijnt een leurder met een kist monturen

van leesbrillen, goedkopere en dure.

De burchtheer weert hem af 'Ik kan nog heel

scherp zien,' zegt hij, 'zelfs door mijn vingers!'

De venter geeft niet af: 'Je ziet veel

méér door deze bril, bijna door muren,

en je kijkt zó naar binnen bij de buren!'

Hij zet een van de fokken op zijn neus

en decreteert: 'Hiermee bezit je heus

een tuig om dwars door alles heen te turen,

en kan je zelfs iemands gedachten lezen!'

De ander zegt: 'Doe dat meteen bij dezen,

dan zie je zó dat ik geen koper ben!'

Anton van Wilderode: ‘Barmhartig hout. Dertig Middeleeuwse Misericordes’

19^de ZONDAG A – 9 AUGUSTUS 2020

OVER WATER WANDELEN

God is niet angstaanjagend, zoals in het verleden wel eens voorgehouden werd. Hij is heel anders, Hij wil ons ter hulp komen en nabij zijn. Dat horen we vandaag in de twee lezingen.

Hij komt niet in het geweld van storm, donder en bliksem. Integendeel, zijn nabijheid doet deugd als een zachte, verkwikkende bries.

En als Petrus dreigt onder te gaan, omdat Hij vertrouwt op het woord van de Heer, en zijn Heer – over het water – tegemoet gaat, komt Jezus zelf naar hem toe en reikt hem de hand.

Ook wij kunnen soms op het punt staan om onder te gaan: daarom bidden wij dat Hij ook ons voelbaar en tastbaar de hand reikt.

‘HIJ IS MIJN VADER’

Vele jaren geleden las ik een verhaaltje, dat goed aansluit bij het evangelie van vandaag. De auteur ben ik – helaas – vergeten, maar het verhaaltje ging ongeveer zo.

Hoog boven een marktplein had een koorddanser een koord gespannen. Alle mensen stonden aan de grond genageld toen de koorddanser heel rustig wandelde over de koord.

Het einde van het nummer was een sensatie. Er stond daar een pyloon, en er was ook een kruiwagen. De koorddanser riep: ‘Durf ik er overgaan, met de kruiwagen?’

Uit meer dan duizend kelen klonk het antwoord: ‘Ja’.

‘Heb je genoeg vertrouwen in wat ik kan?’ ‘Ja’, klonk het even luid.

‘Wil er dan iemand in de kruiwagen komen zitten?’ Dat was teveel gevraagd. Niemand durfde, niemand had de moed, niemand had genoeg vertrouwen.

En dan was er opeens een stemmetje, heel achteraan en ongezien. Het stemmetje zei: ‘Ik durf het, ik vertrouw je.’

Het was een kindje, en het klom hoog in de pyloon, en dan ging het in de kruiwagen zitten. De koorddanser ging over de koord, met het kindje in de kruiwagen. De mensen klapten in de handen.

Toen het kindje weer beneden was, vroegen de mensen: ‘Heb je geen schrik gehad, ben je niet bang geweest?’

‘Schrik of bang?’ zei het kindje. ‘Waarom? Hij is mijn vader.’

Laat dit zinnetje ons bijblijven: ‘Hij is mijn Vader’. Dan kunnen ook wij aan wat ondoenbaar of onmogelijk lijkt. Dan krijgen wij opnieuw vertrouwen als de moed ons in de schoenen zinkt. Dan kunnen ook wij, om het met de woorden van het evangelie te zeggen: over water wandelen.

Tijdens deze vakantie wordt ’s ochtends op ‘KLARA’ een auteur uit ‘De nieuwe literaire Canon’ besproken. Deze ochtend kwam J. C. Bloem aan de beurt, met twee van mijn geliefde gedichten, die vroeger reeds op deze blog geplaatst werden, maar die een herhaling zeker waard zijn.

DE DAPPERSTRAAT

Natuur is voor tevredenen of legen
En dan: wat is natuur nog in dit land?
een stukje bos, ter grootte van een krant.
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen.
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelve overdacht,
Verregend, op een miezerige morgen,
Domweg gelukkig in de Dapperstraat.

J. C. Bloem

---

AANVAARDING

Toen ik jong was, bestond ik in vormen  
Van het leven dat komen zou:
Een vervoerend de wereld doorstormen,
Een lied en een eindlijke vrouw.

Het is bij dromen gebleven;
Ik heb, wat een ander ontsteelt
Aan het immer weerbarstige leven,
Slechts als mogelijkheden verbeeld.

Want ik wist door een keuze verloren
Ieder ander verlokkend bestaan.
Ik heb dan ook niets verkoren,
Maar het leven is voortgegaan.

En het eind, dat ik wilde ontvluchten,
Is de aanvang gelijk, die het had:
Onder Hollandse regenluchten,
In een kleine Hollandse stad.

Ingelijfd bij de bedaarden
Wordt het hart, dat geen tegenstand bood.
Men begint met het leven te aanvaarden
En eindlijk aanvaardt men de dood.


J.C. Bloem

Op de website van ‘KLARA’ kan je, als podcast, een voorstelling van de auteur van elke dag vinden.

BLIJDSCHAP IS EEN BOOM

Blijdschap is een boom

waarin de sappen stijgen

onder de veilige schors

naar de heilige vleugels der twijgen.

Blijdschap is een boom

met bloesems en vogels en vruchten

en het onaanrandbare nest

voor de koninklijke droom.

Blijdschap is een boom

van brons in de najaarsdauw.

O vlamdorstige takken:

mijn brandhout voor de kou.

Pieter G. Buckinx