Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

DOORDENKEN OP DONDERDAG

DE BARST IN DE KRUIK

Vertaald uit het Duits. Freddy Storm 06/2010

Er was eens een oude Chinese vrouw die twee grote kruiken had. Deze droeg ze op haar schouders aan de uiteinden van een stok. Een van de kruiken had een barst, de andere was perfect en bevatte steeds een volle lading water.

 

Op het einde van de lange wandeling van de rivier naar huis was de eerste kruik echter telkens maar half vol. Dit gebeurde twee jaar lang elke dag: de oude vrouw bracht telkens anderhalve kruik water mee naar huis. De perfecte kruik was natuurlijk erg trots op haar prestatie. Maar de arme kruik met de barst schaamde zich voor haar gebrek, omdat ze slechts de helft kon presteren van hetgeen van haar werd verwacht.

 

Na twee jaar, die haar als eindeloos falen voorkwamen, zei de kruik tegen de oude vrouw: Ik schaam me zo voor mijn barst waaruit de ganse weg naar jouw huis altijd water stroomt. De oude vrouw lachte. ‘Is het jou opgevallen dat er aan jouw kant van de weg bloemen bloeien, maar aan de kant van de andere kruik niet? Ik heb aan jouw kant bloemen gezaaid, omdat ik me van jouw gebrek bewust was. Je hebt mijn bloemen elke dag bij onze terugkeer water gegeven. Twee jaar lang heb ik die wondermooie bloemen kunnen plukken en er de tafel mee kunnen versieren.’ Ieder van ons heeft zo zijn heel eigen gebreken en fouten, maar het zijn de gebreken en de barsten die ons leven zo interessant en lonend maken.

 

Auteur onbekend. Overgenomen uit: ‘Kerkkoerier’, juni 2015

(‘Kerkkoerier’ is de periodiek van de parochie H. Maria, Sterre der Zee, Oost Zeeuws-Vlaanderen)

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 20:56 1 reactie Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

De wonderen zijn de wereld nog niet uit,

maar of dat waar is, moet je zelf ontdekken.

Misschien wel aan de trekvogels die trekken,

of aan de klimroos, of het fluitenkruid,

of aan het vliegtuig, sneller dan 't geluid,

aan de giraffen met hun lange nekken.

 

De wonderen zijn de wereld nog niet uit,

ontdek het maar en zoek op alle plekken,

de sterrenpracht, je hand, je eigen huid,

de dorre boom waaraan een twijgje ontspruit,

de zon die uit de regen kleur kan wekken.

Luister, en kijk! Ontdek wat het beduidt:

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

 

Han G. Hoekstra



1904283-3599df5d45f7c275c2912301687c597d.JPG

1904283-2d3ca3d12784783443c2812bfe541fd5.JPG

1904283-cbddeffc417f41270fd486b787685af4.JPG

1904283-d759555a07801b18dc794d230eee0855.JPG

1904283-584a5ab299ad6a033021f2c6bd8d7b22.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 11:29 Reageer op dit bericht

ZONDAG 17 APRIL 2016

4de PAASZONDAG C – ‘DE GOEDE HERDER’

 

Vandaag viert de Kerk ‘roepingenzondag’, met het evangelie van de Goede Herder. Elke roeping begint bij Jezus die op vele wijzen tot ons hart spreekt. Naar Hem hebben we misschien lang geleden voor het eerst geluisterd, als kind ontroerd en geraakt door die vele verhalen over Hem. Naar Hem willen we ook vandaag blijven luisteren.

Zijn vraag om zijn boodschap uit te dragen is een uitnodiging aan alle mensen van alle tijden en roept ook ons op tot toewijding en getuigenis, in woord en levenswijze. Laten wij dan ook een glimp van Jezus tonen en Gods liefde uitstralen bij de mensen, die de loop der dagen op onze weg plaatst.

 

De leerlingen echter waren vervuld van vreugde

en van de heilige Geest.

(Handelingen 13,52)

 

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: 
‘Mijn schapen luisteren naar mijn stem. 
Ik ken ze en ze volgen Mij.’

 (Johannes 10,27)

 

‘GEROEPEN OM JEZUS TE VOLGEN’

 

Allen zijn we geroepen om Jezus van nabij te volgen. Om met Hem op weg te gaan, ook als die weg ons misschien naar Jeruzalem brengt, de stad van zijn lijden maar ook van zijn verheerlijking.

Allen zijn we geroepen om net als Hij alles te geven opdat zijn Rijk zou komen.

Op de wegen van ons leven worden we opgeroepen om de minste te willen zijn en niet te heersen. Om de lasten van anderen te dragen en geen lasten op te leggen. Om arm te worden in gulle mildheid voor anderen. Om het kruis op te nemen als dit in ons leven komt. Om anderen vreugde te verschaffen. Om ons eigenbelang te laten varen ten bate van het leven van anderen.

Dit is de weg van het evangelie … Een weg die niet vanzelfsprekend is. Een weg die in tegenstroom durft roeien en tegen de tijdsgeest durft ingaan. Een weg ook die zijn waarde pas toont aan wie hem volgt.

Laten we daarom Jezus voor ogen houden. Laten we ook niet aarzelen om die weg te gaan die Hij is voor voorgegaan. En laten we hoopvol en vol verlangen uitzien naar wat ons beloofd is: liefde, vreugde en vrede.

 

HIJ ROEPT ZIJN SCHAPEN BIJ HUN NAAM

 

Hoe goed is het

met U te leven, Heer,

en in U te geloven.

Hoe goed is dat voor mij!

 

Wanneer ik twijfelend niet meer verder kan,

met mijn verstand geen uitweg weet,

wanneer zelfs de slimsten niet

verder zien dan tot de avond van de dag

en niet meer weten

wat ook morgen dient gedaan...

 

Dan geeft Gij mij, onwrikbaar vast,

de zekerheid,

dat Gij er zijt

en ervoor zorgen zult

dat mij niet alle wegen naar het goede

versperd zullen geraken.

 

Alexander Solzjenitsyn



1902963-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1902963-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1902963-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1902963-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1902963-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG

1902963-fe5df232cafa4c4e0f1a0294418e5660.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 22:01 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

EEN GEHAVENDE KERK

 

‘Ik verkies een gehavende Kerk, gekneusd en vuil, omdat ze de straat is opgegaan, eerder dan een Kerk die ziek is, omdat ze in zichzelf zit opgesloten, gehecht aan het comfort van haar eigen zekerheden.

 

Ik hou niet van een Kerk die in het middelpunt wil staan en die uiteindelijk de gevangene wordt van een kluwen van bepalingen en procedures.

 

Als iets ons een heilige onrust en wakker geweten moet blijven bezorgen, dan is het dat zovelen van onze broeders en zusters zonder de kracht, het licht en de troost van de vriendschap van Jezus Christus leven, zonder een geloofsgemeenschap die hen opneemt, zonder een horizon die zin en leven geeft.

 

Meer dan de vrees ons te vergissen, hoop ik dat we bezield blijven door de vrees opgesloten te zitten…

– in structuren die ons een valse bescherming geven,

– in normen die ons tot onverbiddelijke rechters maken,

– in gewoontes waarin we ons comfortabel voelen, terwijl er buiten een uitgehongerde menigte wacht en Jezus maar tot ons blijft herhalen: ‘Jullie moeten hun te eten geven!’

 

(Paus Franciscus: ‘De vreugde van het evangelie’)

 

(Bron: ‘Ignatiaans Bidden’)



1902235-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1902235-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1902235-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1902235-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1902235-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1902235-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:11 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

DE SCHEPPING DER VOGELS

 

Toen, rustend op de wolken, boog Hij Zich voorover;

de eerste vogels vlogen van Zijn hand;

en Hij vond vreugde in het kleurgetover;

de schoonste zond Hij naar het tropisch land.

 

En telkens weer ontvloog zijn hand een ander,

de kleinste zanger en de adelaar;

en zij betrokken palm en oleander;

tot in het Nijldal vloog de ooievaar.

 

En wat Zijn dag mocht zijn aan menseneeuwen,

Hij heeft ons land zo tederlijk bedacht:

de grijze luchten vol van witte meeuwen

en dan in mei de zanger van de nacht.

 

Jac. Van Hattum



1901210-6ccb05dd338eee23a5b12e884ce00cad.JPG

1901210-35287d142dc804328c8f790af4230527.JPG

1901210-1916a29ba230db5d17a87af4a2223e61.JPG

1901210-0f635079a2bff5083e2876277baebbb8.JPG

1901210-fd985d7a620bf4c62272316f98ef4de2.JPG

1901210-43d932d9e9a6c233622716a4caa97852.JPG

1901210-fec3c2baac9c4401991adcbf121b32e8.JPG

1901210-c2fc23663617f15fb11cc8104277ff54.JPG

1901210-bcadc02b32894e954c15e116e6552fd9.JPG

1901210-40e991a396ee22dedf8ffa958484e02e.JPG

1901210-a3d73aa46f2a6477f25335a304be4b00.JPG

1901210-ae2275490ecd4141bbea2e6d5dd0acb3.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:24 Reageer op dit bericht

ZONDAG 10 APRIL 2016

MENS VOOR DE MENSEN ZIJN

 

Veertien dagen zijn er nu voorbij sinds Pasen. De afstand van de feestjubel wordt groter. De uitbundigheid is weggeëbd; dag na dag kan de paasvreugde verder af lijken en elke morgen wat meer uit het gezichtsveld verdwenen.

 

In zekere zin was dat ook zo voor de leerlingen van Jezus. Zij die Jezus bleven volgen, werden meer en meer vervolgd; zij kregen te lijden omwille van Hem. Naarmate de paastijd vordert staan de lezingen meer en meer in dat teken: zo horen we vandaag een verhaal over Petrus en de andere leerlingen die al voor de tweede keer gevangen genomen zijn omdat zij volharden in hun trouw aan de verrezen Heer.

 

Omdat zij volhardden in de keuze, die ook Hij gemaakt had, ten einde toe:

 

Mens voor de mensen zijn, herder als God,
trooster voor groot en klein, zo lief als God.

 

De leden van het Sanhedrin lieten hen geselen,

en bevalen hun de naam van Jezus niet meer te gebruiken

(Handelingen 5,40)

 

Nog eens vroeg hij:

‘Simon, zoon van Johannes, heb je me lief?’

Hij antwoordde: ‘Ja, Heer, u weet dat ik van u houd.’

Jezus zei: ‘Hoed mijn schapen,’

(Johannes 21, 16)

 

 

ALS JE OUDER WORDT

 

‘Als jongeman deed je zelf je gordel om

en je ging de weg die je zelf wilde.

Als je oud bent zul je je armen uitstrekken

en je gordel laten omdoen,

en je zult een weg gaan die je zelf niet wilt.’

(Johannes 21,18)

 

Ouder worden, rijper worden – zo denken we spontaan – houdt in dat we beter leiding kunnen geven. Met de jaren immers – opnieuw: zo denken we toch – hebben we meer kennis, en ook wel wijsheid, opgestoken en kunnen we dat ook beter overdragen aan anderen.

 

Die mening is zo bekoorlijk! We willen elke situatie beheersen en naar onze hand zetten. De andere – zeker wie anders denkt – moet zwijgen, luisteren, aannemen wat ik zeg. Doen ook, wat ik zeg. Ik houd het gebeuren in handen, ik weet hoe het moet, ik ben de kenner!

 

Het is een bekoring, die veel weg heeft van wat Jezus meemaakte in de woestijn: de verlokking van de macht: ‘Op voorwaarde dat Jezus in aanbidding neervalt voor de satan, krijgt hij alle koninkrijken der wereld als zijn machtsgebied, zo belooft de satan.’ Op dezelfde wijze ervaren ook wij – doorgaans zonder het zelf te beseffen – de verleiding van de macht: de lokroep om de grootste, de beste, de baas zijn en alles te zeggen hebben.

 

Waarom is macht zo aanlokkelijk? Misschien is het wel omdat macht zo gemakkelijk de plaats van de liefde kan innemen. Scherp gezegd: het lijkt makkelijker een klein godje – of zelfs een grote god in ’t diepst van mijn gedachten – te zijn dan van God te houden. Gemakkelijker ook om macht over mensen te hebben dan om van hen te houden, en leuker om het leven te bezitten dan om van het leven te houden, zoals het naar ons toekomt.

 

Jezus vraagt in het evangelie: 'Petrus, hou je van mij?', terwijl wij wel eens meer bezig zijn met de vraag: 'wie van ons is de grootste in het koninkrijk der hemelen?' Zo gemakkelijk komen we in de verleiding ons verlangen naar macht in de plaats te stellen van onze roeping tot liefde. Ook Jezus heeft die verleiding doorleefd op zijn tocht van de woestijn naar het kruis.

 

De lange, vaak pijnlijke geschiedenis van de kerk is de geschiedenis van mensen die steeds weer in de verleiding kwamen – en komen – om macht te verkiezen boven liefde.

 

Tot driemaal toe vraagt Jezus aan Petrus: ‘Hou je van mij?’ en als Petrus – zelfs een beetje geïrriteerd de derde keer – ‘ja’ antwoordt geeft Jezus hem de opdracht om herder te zijn. Maar zorg dragen voor anderen doe je niet met geweld of ijzeren hand, maar in dienstbaarheid en liefde.

 

Tegen deze achtergrond komen Jezus’ wondere woorden dat Petrus, als hij oud zal zijn, zijn handen zal uitstrekken naar een ander en een weg zal moeten gaan die hij niet zelf gekozen heeft.

 

Deze woorden gaan naar de kern: telkens weer afstand doen van macht om de nederige weg van Jezus te volgen. Het is de wereld op zijn kop! Want de weg van de wereld is: 'Als je jong bent, luister je. Je kan niet gaan of staan waar je wil, maar als je ouder wordt zal je op eigen benen staan en beslissen.'

 

Maar Jezus dacht anders over volwassenheid: het is het vermogen en de bereidheid om je te laten leiden waarheen je liever niet zou gaan. Niet lekker onze eigen zin doen, maar eerst kijken naar de noden van anderen.

 

En meteen daarna lezen we: ‘Hiermee kondigde Hij aan door wat voor dood Petrus God zou verheerlijken. En na deze voorspelling zei Hij tegen hem: `Volg Mij.'

 

Het toont de harde waarheid dat de herder op zijn tocht verwondingen zal oplopen. Jezus volgen is met Hem de kruisweg gaan, ten einde toe, om tot de verrijzenis te komen: een vreugde en een vrede, die anders zijn dan deze wereld aanreikt.

(geïnspireerd door: ‘Preek van de week’ – Dominicanen)

 

 

Laat mij geen oude brompot worden, Heer

die steeds jammert, tegenpruttelt,

alles zwart inziet, zichzelf beklaagt

en onuitstaanbaar wordt voor anderen.

 

Bewaar in mij de glimlach en de lach.

Bewaar in mij de zin voor humor

zodat ik de dingen en mezelf

op de juiste plaats kan zetten.

 

Maak van mij een milde mens

die weet te delen van zijn bezit en tijd.

Laat mij bekommerd zijn om hen

die weinig of niets hebben.

 

Laat niet toe dat ik iemand word

die in het verleden leeft,

die spreekt van ‘de goeie ouwe tijd’

en neerziet op ‘de jeugd van vandaag’.  

 

Maak van mij iemand

die zijn eigen jonge jaren niet vergeet

en daardoor inspiratie kan zijn

voor jonge mensen van nu.

 

Heer, Gij die de seizoenen een plaats

hebt gegeven in jaar en leven,

maak van mij een mens van alle seizoenen.

 

Ik vraag U geen geluk, maar gewoonweg

dat mijn levensadem mooi mag zijn

en mag getuigen van uw goedheid.

anonieme engelse religieuze

                                 

 



1900337-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1900337-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1900337-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1900337-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1900337-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 10:58 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

GEUREN EN KLEUREN 

Als het stormt in je leven, dan kun je net als de bomen meewaaien in de richting van de wind, maar je kunt er ook op je eigen eigengereide manier tegenin gaan. Ik ben ervoor om te doen wat de bomen doen. Waar zien we duidelijker de ‘struggle for life’ dan in de natuur?

 

We zien er heel duidelijk de krachtwisselingen in, die we kennen uit ons eigen leven, de opleving in de lente, de rijkdom van de zomer, direct gevolgd door het verval van de herfst en het sterven van het oude jaar. Er zijn mensen die dit soort vergelijkingen sentimenteel vinden, dat zal me een zorg zijn; ik weet voor mezelf hoeveel malen ik kracht heb geput uit de natuur.

 

Ik behoor bij de gekken die bomen omhelzen. Ik ga met m’n blote voeten in ’t gras staan en voel de kracht van de aarde opstijgen uit de grond door m’n voetzolen heen, en vervolgens door m’n hele lijf. Ik sta te ademen op ’n duintop en heel bewust tegen mezelf te zeggen dat ik dezelfde lucht in- en uitadem die de bomen, de bloemen en de struiken in- en uitademen, en alle dieren die leven in de natuur, en dan krijgt die adem een heel andere smaak, dan proef je er de oerheid in van de schepping, en dat is toch nét even anders dan dat je zomaar wat zit te snuiven zonder het zelf te weten.

 

Ik probeer ook in datzelfde landschap en onder de hoge hemel, niet alleen te ademen met m’n longen maar ook met m’n ziel. Ik probeer het goede in te ademen en het boze uit mijzelf te blazen. Ik geloof heel sterk dat het beeld van de natuur is, zoals het is, om onze geest te voeden. Het is er allemaal voor ons.

 

Wij mogen het in ons opnemen, in onze blik en in ons hart, en ik ben er zeker van dat wanneer ons oog intens geniet van wat het ziet rondom ons in geuren en kleuren, dat het levende rondom ons dan een niet te onderschatten kracht kan geven aan ons eigen leven.

 

(Toon Hermans: Wie is jong, wie is oud?)



1899458-63c85d8fea3a65f4a0888e30607c53a7.JPG

1899458-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1899458-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1899458-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1899458-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG

1899458-80b76d027791bfc3b2bc148367fde60c.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 09:01 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

O NEDERIGE GROOTHEID VAN DE KLEINSTE DINGEN

 

O nederige grootheid van de kleinste dingen,

April der madelieven,

waarin het licht zo groen is en de vogels zingen,

mag u mijn lach believen?

 

Misschien is ’t maar een glimlach om dees klare dagen,

een houding in droeve uren;

mijn Heer, de wind steekt over en ik zal niet vragen

de lente te doen duren.

 

Maar laat mij mijn gemoed in vaste wetten klemmen

en toch zachtaardig wezen,

mijn Heer, laat mij mijn hart naar dezen weemoed stemmen

en madelieven lezen.

 

Maurice Roelants



1898473-a83622541876b0eb6b2c53278bd5c49d.JPG

1898473-df15b272dd252082bfd39548ef8fac3c.JPG

1898473-b2c3ed3fdb448b8737a96dcd4adccd87.JPG

1898473-581dd921d012c2cf2e334d727a1c7d9c.JPG

1898473-ee2ae356ead22d6e3f2134670aab2a14.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 09:09 Reageer op dit bericht

ZONDAG 3 APRIL 2016

BELOKEN PASEN

 

ONZICHTBAAR AANWEZIG

 

Na de kruisdood van Jezus op Calvarie had Thomas zijn vroegere leven weer opgenomen: het was een mooie tijd geweest, maar de droom of illusie was aan diggelen geslagen. Mooi, maar ook: geweest! Voorbij – o en voorgoed voorbij! Er was nog wel wat beroering geweest rond de steen, die was weggerold, het lege graf, vrouwen, die wat vreemde praatjes hadden opgedist. Maar Thomas – blijkbaar de kritische twijfelaar in de groep – was teruggekeerd naar zijn gewone bezigheden.  

Hierdoor was hij afwezig, die eerste avond van de week toen Jezus zich aan zijn apostelen toonde. Wanneer hij ’s avonds thuiskomt zijn zijn vrienden buiten zichzelf van vreugde om hem dat ontzaglijke nieuws mee te delen; ‘We hebben de Heer gezien!’ Maar Thomas gelooft hen niet: ‘Ik wil zijn handen zien, met de gaten van de spijkers erin; ik wil ze met mijn vingers voelen. Ik wil met mijn hand de opening in zijn zijde betasten. Anders geloof ik dat allemaal niet.’

Hij gaat dan maar een menselijke verklaring zoeken voor wat er gebeurd kan zijn, want het is toch vreemd wat zij zeggen. Was het inbeelding? Fantasie? Collectieve verdwazing? Vriendenpraatjes die elkaar versterken … kortom, er moet een uitleg zijn, en het zal ook wel vanzelf doven!

De zondag daarop is Thomas blijkbaar vroeger thuis en wanneer Jezus weer verschijnt, beleeft hij de dag van zijn leven. Hij moet vreemd opgekeken hebben: JEZUS IS OPNIEUW DAAR! Hij zal wel beschaamd geweest zijn, maar verheugd ook en die verlegenheid neemt hij er graag bij, evenals het zachte verwijt dat hij van Jezus krijgt: ‘Mijn goede Thomas, gelukkig zij die zonder gezien te hebben toch tot geloof komen.’

En wat kan Jezus vandaag tot ons zeggen?

 

Door de handen van de apostelen

gebeurden er vele tekenen en wonderen onder het volk.

(Handelingen 5,12)

 

Nog vele andere tekenen heeft Jezus

voor de ogen van zijn leerlingen verricht,

die niet in dit boek zijn neergeschreven.

(Johannes 21,30)

 

WE HEBBEN DE HEER GEZIEN

‘Wij hebben de Heer gezien!’ Dat zeiden de leerlingen van Jezus tegen Thomas, die er op de eerste Paasdag niet bij was geweest.

En wij? Zien wij de Heer? Daarover gaat het immers vandaag: over dat 'zien', dat opmerken en aandachtig zijn van de verrezen Heer Jezus. Ook voor ons – als gelovige christenen – is dat van wezenlijk belang: levensbelangrijk! Hoe kan Hij brood voor ons leven zijn, hoe zouden wij van Hem kunnen leven als we Hem niet of nooit in ons leven ontmoet hebben of ontmoeten? Wij kunnen onmogelijk leven van iets of iemand die eigenlijk buiten onze ervaring staat. Wij moeten gezien hebben. Een of andere ervaring gehad hebben.

Dat geldt eigenlijk voor alle tijden, maar in onze tijd meer dan ooit. Wij leven immers in een beeldcultuur. De beelden van de televisie, van film, foto’s en reclame, wij kunnen niet meer zonder. Wij willen op een of andere wijze zien, zichtbaar of tastbaar ervaren … ook al is dit niet altijd mogelijk.

Zo dikwijls kan de oorzaak daarvan bij onszelf te zoeken zijn, door vooroordelen allerhande. Ons gezichtsveld kan verengd zijn door de tijdsgeest waarin we leven. Misschien hebben we het vermogen verloren om echt te zien en blijven we blind voor de diepste dingen. Onze ogen en zintuigen kunnen dicht zitten, omdat we gewoon niet meer kunnen zien. Of ook omdat we naar mensen en dingen kijken zonder innerlijke betrokkenheid, zonder volle openheid of aandacht voor wat zij ons kunnen tonen of te zeggen hebben. Er is dan absoluut geen contact of communicatie. Zij blijven buiten ons leven en gezichtsveld.

Soms ook kunnen we mensen kwetsen door hen te beschouwen als een gebruiksvoorwerp, iets wat ons dienstig kan zijn. Ondanks – of eigenlijk als gevolg van de beeldcultuur en die overdaad aan beelden – hebben we dan geen oog voor elkaar. We zien alleen nog wat iemand VOOR ONS kan zijn, en niet wat iemand IN ZICHZELF is.

Hebben wij de Heer gezien? Kunnen wij de Heer zien? Als wij elkaar niet zien, zoals we echt zijn, is het zeker onmogelijk om onze verrezen Heer op te merken. Zelfs als Hij ons zijn littekens toont, zoals die vandaag in onze wereld – soms dichtbij ons – zichtbaar zijn.

Zo dikwijls worden de woorden van Thomas herhaald: ‘eerst zien en dan geloven’ … Maar we mogen die woorden gerust omdraaien: ‘eerst geloven en dan zien’. Zonder geloof zien we minder, zonder geloof kijken wij met ogen zonder licht. Veel blijft voor ons verborgen, veel blijft ongezien en onbekend.

Zoveel mensen lijden onder grote eenzaamheid, omdat niemand hen ziet. In de drukte van de grote stad leven mensen in een soort van woestijn, geïsoleerd van elkaar. Zelfs in de bus of in de trein kijken mensen elkaar nauwelijks aan. Het is of men elkaars blik ontwijkt: angst voor ogen die je toch niet zien zoals je bent en voor mensen die ook jij niet ziet zoals ze echt zijn?

Enkel wanneer we geloven, gaan we echt zien. Geloof is een innerlijk licht – een lamp vanbinnen – waardoor je de aanwezigheid van de Heer gaat ontdekken. Geloof heeft alles met liefde te maken. Ik hou van jou, ik zie je graag. Als je liefhebt gaan je ogen voor de ander open.

Wellicht gaan onze ogen dan ook open voor Hem die onderweg met ons meegaat, de gaandeweg bekende Vreemdeling, de levende Mens Jezus. Hij verschijn in ieders gelaat en evenzeer in de stille kamer van ons hart.

Bidden wij daarom: Heer, leer ons zien, laat ons zien!

(Geïnspireerd door een homilie van Broeder Wiro uit de abdij van Zundert)

 

Thomas

 

Ik was er niet, toen Jezus bij hen kwam

en hun de tekens toonde in zijn handen,

toen Hij hun uitgedoofde vuur deed branden

en ieder uit zijn handen 't brood aannam.

 

Ik wilde niet, zo volgzaam als een lam

mij bij de kudde trouwe schapen voegen

die van de herder alles maar verdroegen.

Ik wilde zelf bepalen of ik kwam.

 

Ik wilde zien en voelen of ik niet

met dromen mij in slaap zou laten wiegen,

of mij door schone schijn laten bedriegen.

Dat konden zij misschien doen, maar ik niet.

Toen zag ik Hem - en ik had geen verweer

maar kon slechts stamelen: ‘Mijn God, mijn Heer!’

 

Nel Benschop



1897297-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1897297-75fbb7f751dcbed3164815928ce30210.JPG

1897297-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1897297-a7ee56745585a55a4703baadfbd9f5c1.JPG

1897297-45ed3e5a1e47deb9c5c01fdc9389cc03.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 09:23 Reageer op dit bericht

EEN GEDACHTE VOOR DONDERDAG

DE BLIK VAN JEZUS

 

Mijn ogen – de zintuigen bij uitstek waarmee ik in contact treed met de wereld om mij heen. Ik zie schoonheid en geschondenheid. Ik vorm me een oordeel over situaties en personen vaak op basis van wat ik zie. Ik kijk naar anderen. En ik weet dat anderen naar mij kijken. Dat kan me onzeker maken. Voor de blik waarmee God naar me kijkt hoef ik niet bang te zijn:

 

In verschillende evangelieteksten vinden we verhalen over de manier waarop Jezus naar mensen kijkt.

 

Als de mensenmenigte Hem al opwacht op een plaats waar Hij met zijn leerlingen wil uitrusten, voelt Hij medelijden met hen, omdat ze lijken op schapen zonder Herder.

 

Hij stuurt de mensen niet weg, maar gaat verder met zijn onderricht (Marcus 6, 30-34).

 

Hij ziet mensen die gebukt gaan onder hun leven (kromgebogen vrouw, Lucas 13, 10-13).

 

Mensen die niet voor- of achteruit kunnen (Betzata, Johannes 5, 1-9).

 

Mensen die hun toekomst verloren lijken te hebben (de weduwe van Naïn, Lucas 7, 11- 15).

 

Mensen die goed willen leven, maar terugschrikken voor de consequenties (rijke ‘jongeling’, Mc 10, 17—22).

 

Mensen die Hem graag willen ontmoeten, maar zich uit schaamte verstoppen (Zacheüs, Lucas 19, 1-6).

 

Naar al deze mensen kijkt Jezus met barmhartigheid en liefde. Hij neemt hun onvermogen voor lief. Hij geeft hun toekomst. Zo geeft Hij ook mij toekomst en uitzicht.

 

Naar Ignatius van Loyola, ‘Het verhaal van de pelgrim’, nr. 30

(Bron: ‘Ignatiaans Bidden’)



1896375-2f0703844be305ebd56397d406d72d26.jpg

1896375-567e9da64037e6e5f53875590621c4fa.jpg

1896375-5ee1cfc7ef9f27f29787678854f314ac.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 21:45 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten