Naar de inhoud

Doorheen de dagen

Ervaringen besproken
akke.beakke.be

Archief

GEDICHT VAN DE WEEK

HERFST

 

Vreemd, dat boom en tak zoo stil staan
In het gouden licht vandaag,
Dat de bladertjes zoo stil gaan,
't Een na 't ander, naar omlaag.

 

Dat het zonlicht zoo voorzichtig
Door de ijlheid straalt van 't lof,
En het groene blad doorzichtig
En veel eed'ler maakt van stof,

 

Dat het windje in de twijgen
Zoo behoedzaam gaat te werk
En alleen wat blaadjes zijgen
Doet op 't pad en 't bloemenperk,

 

Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of den goudglans schuw te maken
In het ijlbebladerd hout,

 

Of te roeren aan den vijver,
Waar zeer statiglijk en traag
Twee voorname zwanen drijven
Met hun spiegelbeeld omlaag,

 

En wat late najaarsrozen,
Als bewasemend amethyst,
Al den weemoed van hun broze
Schoonheid heffen in den mist.

 

Jacqueline E. van der Waals



1851313-cedf89c198b5df27d002ce8bccce6448.JPG

1851313-9b542a9e879228013b37921117ccfd42.JPG

1851313-3b4f3ff106f1b40b23d88ee26f0c5899.JPG

1851313-e03acb49e621b4d6362ef06df65f9fb2.JPG

1851313-44cd48441b84f2fd1c56635e444d2b22.JPG

1851313-76038f285bd6a5979d63cd3a3a797408.JPG

1851313-d50287669a5678c78462336382b5c94c.JPG

1851313-3f9a1ed4cc67d60aa9c2cc32c918b78e.JPG

1851313-338b3118b94c14f5e58679aa507be8e1.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:08 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

‘MET GROOT VERLANGEN’

Terwijl Johannes in de woestijn predikte en doopte, vroegen sommige mensen hem op de man af: ‘Wat moeten wij doen?’ Een heel concrete vraag: ‘Maar wij zelf … wat moeten wij doen?’ Johannes draait niet rond de pot dan of windt er geen doekjes om maar geeft duidelijke, directe antwoorden, aangepast aan ieders eigen situatie. Niet iedereen zal daarmee blij geweest zijn, want dat druiste nogal in tegen hun gewone manier van doen. Dat eiste bekering of ommekeer dus.

En toch, aldus Johannes, is dat de enige manier om klaar te staan als, na mij, diegene komt, die groter en sterker is dan ik. ‘Hij moet groter worden, ik zelf evenwel kleiner.’

Die ‘grotere’ hoopt eens te meer naar onze wereld te mogen komen, in ons en onder ons. Maken we ons klaar om Hem te ontvangen. Want naar Hem zien wij uit met een groot verlangen – meer dan de wachters naar de morgen – wij hopen en bidden dat zijn woorden en beloften levende, tastbare werkelijkheid mogen worden. En dat wij zelf dan ook, in zijn spoor, nieuwe, andere mensen mogen worden, doordrongen van een innerlijke vreugde die naar buiten treedt.

 

Zusters en Broeders,

laat de Heer uw vreugde blijven;

ik zeg u nogmaals:

wees altijd verheugd.

Laat iedereen u kennen

als vriendelijke mensen

want de Heer is nabij.

(Filippensen 4,4-5)

 

Eens vroegen de mensen aan Johannes de Doper:

`Wat moeten wij dan doen?’

Hij gaf hun ten antwoord

`Wie twee stel kleren heeft,

moet delen met iemand die niets heeft,

en wie te eten heeft,

moet hetzelfde doen.’

Ook tollenaars kwamen zich laten dopen en zeiden:

`Meester, wat moeten wij doen?’

Tegen hen zei hij:

`Vorder niet meer dan u is voorgeschreven.’

En ook soldaten stelden hem de vraag:

`En wij, wat moeten wij doen?’

Tegen hen zei hij:

`Pers niemand geld af,

ook niet onder valse voorwendsels,

maar wees tevreden met uw soldij.’

 

`Ik doop u met water.

Maar er komt iemand die krachtiger is dan ik;

ik ben te min om de riem van zijn sandalen los te maken.

Hij zal u dopen in heilige Geest en vuur.

(Lucas 3,10-16)

 

 

‘DAT LAAIEND VUUR, HET DOVE NIET!’

 

Kerstmis hangt al volop in de straten, maar in de kerk is Johannes de Doper nog steeds op post. En die spreekt geen zoete woordjes. In de beste traditie van de oude profeten, houdt hij een donderpreek: de Messias, die vlakbij is, heeft de wan in zijn hand, hij zal zijn dorsvloer eens goed opruimen en het kaf zal hij verbranden. In de kerk is het nog geen feest vandaag. Dat begint pas in de kerstnacht. Tot dan is het leven met een groot verlangen.

Geen zalig afwachten in de zin van: ‘nog even geduld, het zal wel vanzelf goed komen’. Johannes spaart zijn toehoorders niet, hij wijst hen terecht: ‘Breng vruchten voort waaruit bekering blijkt.’ En zonder omwegen geeft hij heel concrete voorbeelden als ze hem vragen: ‘wat moeten wij doen?’

Godsdienst – God dienen – heeft voor Johannes weinig te maken met een zelfzeker en warm gevoel van binnen. ‘Wat denken jullie wel’, zegt hij tegen de massa die naar hem toekwam in de woestijn. ‘Wat denken jullie? Wij zijn toch wel goed in Gods ogen. Wij zijn zijn volk, wij zijn zijn uitverkorenen, en nu zijn we ook nog door u gedoopt, wat kan ons nog gebeuren?’ ‘Ik doop u wel met water, zegt Johannes, maar er komt iemand die groter is. Hij zal u dopen in heilige geest en vuur’.

Een kindje, dat gedoopt wordt, het is zo mooi en vertederend. Maar dat lieflijke doopsel met water is maar een begin: de echte doop moet dan nog volgen: in heilige Geest en vuur.

De doop van Johannes, en ons sacrament van het doopsel, doet ons onszelf bevragen. Wij zijn gedoopt met water, maar leeft zijn Heilige Geest, dat vuur van Jezus ook in ons?

Wij bidden dat wij in deze dagen van de Advent vuriger gaan geloven en meer openstaan voor zijn heilige Geest. Zo kan Hij telkenjare wat meer naar ons, naar onze aarde komen.

Soms zullen wij dagen kennen met dat warme gevoel van binnen. Dan mogen we dankbaar zijn, want dat kan ons helpen. Maar dikwijls zal die steun er niet zijn. Vooral dan – en dat kan dikwijls zijn – zullen wij leven van het verlangen dat het vuur van zijn Geest weer oplaait en in ons mag blijven branden, want ‘dat laaiend vuur, het dove niet!’

 

LIED VOOR DE ADVENT

 

Ik heb mijn hart tot U geheven,

Heer, al mijn hoop zijt Gij.

Ik weet: Gij zult mij niet begeven;

mijn Heiland is nabij.

 

Al ligt de wereld diep verduisterd,

al drukt de grauwe tijd,

mijn hart heeft met geloof geluisterd,

mijn hart heeft zekerheid.

 

Mijn hart weet dat ons oud verlangen

weldra vervulling vindt.

Het eeuwig Licht is reeds ontvangen,

de maagd verwacht haar Kind.

 

Vergeef, Heer, al mijn slechte daden,

zet recht mijn dwarse voet

en leer mij lopen langs uw paden

mijn Heiland tegemoet.

 

Gerard Wijdeveld



1850314-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1850314-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1850314-6bade8110601de30c47dd51084ffc663.JPG

1850314-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef.jpg

1850314-032b2cc936860b03048302d991c3498f.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:16 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

ALS ELK …

Als elk volk

recht krijgt op elementair welzijn

en elementaire welvaart,


als elk land

zorg besteedt aan democratie,


als elke cultuur

zoekt naar verbondenheid met andere culturen,


als elke etnische groep recht krijgt

op de eigen kleur

en oog heeft voor de eigen bijdrage

aan het land waar ze wonen,

als elke godsdienst en elke levensbeschouwing

haar eigen rijkdom deelt met anderen

en de eigen zwakheden ziet en wegwerkt,


als elke mens en elke groep,

naar anderen luisterend,

het eigen woord mag spreken,


als elke organisatie en politicus

haar of zijn eigen weldaden zou schenken

en niet de weldaden van anderen zou benijden,


als elk denken en elk spreken,

het eigen tekort erkent

en blij is met de aanvulling

en opbouwende kritiek van anderen,


zou dat niet een droom van een wereld worden?

Zou God dan niet onder de mensen wonen?

Zou Kerstmis dan niet heel dichtbij zijn?

 

Vrij naar bezinningstekst uit

‘Mee zorg dragen voor sociale beweging’  

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:59 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

ZOEKEN IN HET DONKER


De Heer verlicht de weg?

Maar donker zijn de paden

en duister al mijn daden.

Al wat ik doe en zeg

is van het licht verstoken,

het licht in mij gebroken.

Ik weet hier heg noch steg.



De Heer verlicht de weg?

De winter is gekomen

in 't land van onze dromen.

Het licht vriest uit ons weg;

een koud bevroren wachten

nog langer dan wij dachten.

De dood achter de heg.



De Heer verlicht de weg?

O, God, hoe moet ik lopen,

hoe kan ik blijven hopen?

Uw licht is zo ver weg.

Ik vrees dat het zal doven

als het teert op mijn geloven.

Maar neem het toch niet weg!



O Heer, verlicht mijn weg!

Stuur op mijn pad nieuw leven,

een Kind om naam te geven,

aan wie ik eerlijk zeg:

‘Ik kan alleen niet verder.

Wees, Christuskind, mijn herder,

licht op mijn levensweg!’

 

Joke Verweerd



1848400-d9e896f66b48f59149c07da3563cf941.JPG

1848400-0eb67998afe7cb098089f895bb8e8778.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 14:48 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

2de ZONDAG VAN DE ADVENT C

 

‘GOOI HET ROER OM’

 

Profeten zijn adventsfiguren bij uitstek. Vandaag ontmoeten wij er twee, of misschien wel drie: Baruch en Johannes de Doper, en allebei zoeken zij inspiratie bij Jesaja.

Zoals alle profeten houden ook zij hun blik op de toekomst gericht, houden zij de verwachting levendig. Baruch schetst een lieflijk beeld van God die toekomst maakt. Johannes de Doper daarentegen is zo ontgoocheld over de wereld dat hij vreest dat God, vooraleer Hij iets moois kan maken, de verloederde wereld eerst zal moeten vernietigen. Alleen wie zich bekeert, zal die vernietiging overleven.

Hoe verschillend ook van toon, beiden verkondigen dezelfde boodschap: gooi het roer om. Maken we in ons hart en in ons leven ruimte opdat God in ons kan worden geboren, opdat zijn aanwezigheid zichtbaar moge worden in de manier waarop wij elkaar bejegenen.

(Bron: ‘Zondagsvieringen Dominicanen)

 

Jeruzalem, leg uw kleed van rouw en ellende af;

en bekleed u voor immer met Gods heerlijke schoonheid.

Sla uw mantel van Gods gerechtigheid om,

zet op uw hoofd de schitterende kroon van de Eeuwige.

Want God leidt het jubelende Israël in zijn heerlijk licht;

met zijn barmhartigheid zal Hij hen omgeven

én met zijn gerechtigheid.

(Baruch 5,1-2.9)

 

Toen kwam het woord van God over Johannes,

die in de woestijn verbleef.

Een stem roept in de woestijn:

bereidt de weg van de Heer:

de ruwe wegen moeten effen worden.

En heel de mensheid zal Gods redding zien.

(Lucas 3,2.5-6)

 

‘EEN ANDERE STEM’

 

Wanneer je aandachtig luistert naar de ouverture van een opera dan hoor je in kleine muzikale motieven bepaalde aria's die naderhand zullen klinken. Zo'n ouverture maakt je al nieuwsgierig of, wanneer je de opera beter kent, roept al gelijk herkenning op!

Zo is het ook met wat wij vandaag in het Lucasevangelie horen: door bepaalde namen te noemen wordt de tijd waarin Jezus geboren wordt heel concreet, maar dat is het niet alleen. Je moet goed letten op welke en wat voor een soort mensen er genoemd worden om die tijd aan te duiden. De romeinse keizer wordt genoemd en zijn landvoogd in Judea Pontius Pilatus, Herodes en zijn broer Filippus en tenslotte de religieuze overheid in de persoon van Annas en Kajafas.

Het zijn die machthebbers, de groten der aarde die in hun familie de functies verdeeld hebben en die een kwalijke rol zullen spelen in het leven van Jezus. Herodes wordt 'een vos' genoemd, Pilatus is een gewetenloze hielenlikker van de keizer en de hogepriesters zijn de mensen die zogenaamd op Gods gezag Jezus uit de weg ruimen.

In die wereld van vriendjes- en machtspolitiek, die verrassend veel lijkt op de wereld waarin wij leven, klinkt in een uithoek, in de woestijn een stem waarin wij de woorden herkennen van de profeet Jesaja: 'keer je om en schep rechte verhoudingen'.

Die stem is een andere dan die van de machthebbers die hun wil opleggen aan anderen en een wereld zoeken waarin zij het voor het zeggen hebben. Dit is een stille, weerloze maar indringende stem, het is de stem die van meet af aan en tot op vandaag in onze wereld klinkt en die roept 'mens, waar ben je, waar is je zuster, waar is je broeder?' Door ernaar te luisteren worden wij bepaald bij waar het nu werkelijk in onze wereld om draait: om het recht van de sterksten of om het kwetsbare gezicht van de mens naast je?

Evenals Baruch het volk in de tijd van de ballingschap moed insprak en de hoop deed herleven op een andere wereld, worden ook wij geroepen om niet mee te heulen met de waan van de dag en het verlangen naar macht, maar ons te bekleden met 'vrede door gerechtigheid' en 'glorie door vroomheid'. Wij worden geroepen om weer vroom te worden, in de juiste vorm te steken en te leven in het besef van een God die 'genade' is, zoals de naam van Johannes betekent. Waar wij met elkaar gaan leven in de aanwezigheid van een God die ruimte maakt voor mensen en zijn zon laat schijnen over mensen opdat zij elkaar zien en beminnen, worden wij opnieuw geboren tot mensen zoals God die voor ogen staan, mensen die lijken op de zoon van Maria waarvan wij de geboorte verwachten.

In het perspectief van die verwachting heb ik veertig jaar mogen vieren en verkondigen. Ik heb dat woord elke dag als nieuw mogen beluisteren en verder vertellen en er is nog niets van die vreugde verdwenen, integendeel zij is gegroeid en heeft mij gemaakt tot een gelukkig mens die naar een woord van Eckhart kan zeggen: 'mijn ziel is jong in mij als op de dag dat ik geboren ben'. Daarvoor dank ik mijn ouders die mij in vroomheid zijn voorgegaan en allen die mij bevestigd hebben in de weg die ik in goede en slechte dagen ben gegaan.

Moge het ons allen gegeven worden elke dag opnieuw gevoelig te zijn voor het roepen van een God die ons zoekt en vraagt om deze lieve aarde bewoonbaar te maken voor velen. Dat is de weg naar vrede! 

(Henk Jongerius O.P.)

 

ADVENT

 

God, de weg van het geloof

is voor geen mens gebaand,

niet uitgedacht of aangelegd

als een patroon van zekerheden.

 

Wij kunnen enkel

in uw licht trachten te staan

met open ogen

en zien dat Gij onachterhaalbaar zijt,

altijd anders dan wij U denken:

een stem van vuur, een zachte bries.

Onverwacht woord,

veerkracht of levensadem.

 

Ga dan, God,

met allen die U zoeken,

de lange weg

van twijfel naar vertrouwen.

 

En in de leegte

waarin wij soms moeten staan,

kom ons daar tegemoet.

Houd Gij ons vast,

opdat wij leren loslaten

wat niet tot leven wekt.

Laat ons uw adem voelen,

als een mantel om ons heen.

Kris Gelaude



1847487-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1847487-ccc960d4449d80510825954f74d82953.JPG

1847487-75417d4b50a028d8a3786501ba06d05d.JPG

1847487-4ed3c729d627eea2f43c3f216a3334e2.JPG

1847487-0453dfe9f8a208a65fd68f2d8c6321aa.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 08:31 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

Advent wordt het als de dagen somber zijn.

We snakken naar zon

en ontsteken de lichten.

Maar we weten dat er – ook dicht bij ons –

mensen zijn die soms een leven lang

in de schaduw gezet worden.

 

Advent is het als de winterkou komt.

We verlangen naar warmte en geborgenheid.

En we voelen ons verbonden met mensen

die menselijke warmte tekortkomen.

Mensen die, letterlijk of figuurlijk,

in de kou gezet worden.

 

Advent is een oproep

om warmte en licht uit te stralen,

voor hen

die niet ten volle kunnen leven.

We willen verandering brengen

voor mensen aan wie onrecht wordt gedaan,

voor mensen die door armoede uitgesloten worden.

 

Advent is een kans

om wat ons is gegeven,

te delen en aan anderen door te geven.

Een kans om wat krom is, recht te trekken,

om wie inslaapt, wakker te schudden,

om wie hopeloos of radeloos is,

weer te helpen geloven.

 

Advent is licht zien en licht brengen

waar het duister is.

Warmte voelen en warmte geven

waar het koud aanvoelt.

 

Vrij naar Bezinningen Dominicanen

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 12:51 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

ER KOMT GEHOOR …

 

Er komt gehoor voor onze nood,

de wachttijd gaat verlopen.

Zie, weldra wordt het Woord voltooid

en gaat de hemel open.

 

Voor wie aan deze wereld leed

zal zich de hemel tonen.

Zie, God die alles van ons weet

zal bij de mensen wonen.

 

Maak alle wegen voor Hem recht,

nu wij de hoop ontwaarden.

Zie, vrede is ons aangezegd,

de hemel raakt de aarde.

 

Wij zullen licht en redding zien,

een Kind zal God ons geven.

Wij zullen woning zijn en lied,

wij zullen leven.

 

Jan Veulemans

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 17:30 Reageer op dit bericht

MEDITEREN OP ZONDAG

1ste ZONDAG VAN DE ADVENT C

‘ER KOMT EEN TIJD …’

 

Vandaag beginnen we – met de eerste zondag van de advent – onze voorbereiding naar Kerstmis toe. Telkenjare treden hierbij twee klemtonen op de voorgrond.

Allereerst innerlijke bekering, werken aan onze eigen spiritualiteit. Eigenlijk is dat een levenslange opdracht, het hele jaar door. Maar net daarom riskeert er sleet op te komen of kunnen we in zielloze routine zonder geestdrift vervallen: hooguit alleen maar plicht en geen bezieling meer. Heel menselijk en verstaanbaar, de boog kan immers niet altijd gespannen staan … maar net daarom is het goed om hem af en toe eens extra op te spannen. Advent en veertigdagentijd zijn sinds mensenheugenis deze uitverkoren perioden van innerlijke verdieping.

En dan is er de buitenkant van deze innerlijkheid. We zijn immers geen engelen of louter geestelijke wezens: onze geest is door en door – tot in zijn diepste kern – doorweven met lichamelijkheid. Elke innerlijke bekering in een mensenleven vindt zijn vertaling naar de uiterlijke beleving in de buitenwereld. Reeds 45 jaar werkt Welzijnszorg daaraan, met jaarlijks een nieuwe klemtoon van de algemene noemer: ‘Armoede uitsluiten!’

Als gemeenschap – parochie of kerk – én als individu – ieder in zijn eigen leven en omgeving – kunnen we daaraan meewerken … En een beetje hoop geven aan één of enkele van die vele mensen die uitgestoten of uitgesloten worden. Die vele mensen voor wie – net als voor Maria en Jozef – geen plaats is, omdat zij – om welke reden of in welke vorm dan ook – anders zijn dan wij zelf … die het eeuwenlang al zo goed menen, naar eigen zeggen.

 

Op die dag, in die tijd,

zal ik aan Davids stam

een rechtmatige telg laten ontspruiten,

die recht en gerechtigheid

in het land zal handhaven.

Dan wordt Juda verlost

en de inwoners van Jeruzalem

zullen in vrede leven.

En de naam van de stad zal zijn:

‘De HEER is onze gerechtigheid’.

(Jeremia 33, 15-16)

 

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen:

op aarde worden de mensen onmachtig van angst

om wat de wereld zal overkomen.

Wanneer dat alles staat te gebeuren,

sta dan op, recht en fier,

want jullie verlossing is nabij!

Wees waakzaam en bid onophoudelijk

dat jullie krachtig mogen zijn.’

(Lucas 21,26.28.36

 

‘ER KOMT EEN DAG …’

 

Binnenkort zullen de Kerstlichtjes weer volop fonkelen. Een heimwee naar licht en warmte in deze donkere dagen. Wat een contrast met die rampen en die angst, waarover het evangelie spreekt – en die we de voorbije weken zozeer mochten ervaren. We zien inderdaad veel dreiging en onheil: oorlog, onrecht, terreur. Enkele machten lijken het einde van de wereld in handen te hebben door het recht van de sterkste, het recht van de rijkste, het recht van de machtigste.

Daarom horen we vandaag: richt je op, wees waakzaam, blijf bidden. Geef niet toe aan de bekoring van onmacht en wanhoop. Dat alle leven, alle liefde en alle goede wil verloren zullen gaan. Dat alle goeds vernietigd zal worden door de waanzin van kwade machten.

Jeremia zegt dat de belofte van Jahwe vervuld zal worden. Recht zal heersen en de aarde wordt een veilige stad om in te wonen. Leef daarom niet als versufte mensen zonder hoop, zegt Lucas. Wees waakzaam en bid dat die bekoring je niet overvalt.

Blijf vertrouwen dat alles ten goede gekeerd kan worden. Hou daarom stand in het goede. Waar mensen elkaar een warm hart toedragen is er toekomst, tegen alle onrecht en geweld in.

De belofte van Kerstmis valt niet vanzelf uit de lucht, als een sneeuwvlokje dat lieflijk neerdwarrelt op onze aarde. Eerst hebben wij de advent hard nodig: verlangen, gebed, meer goede wil en liefde. Naar Kerstmis uitzien is de spanning ontdekken tussen ideaal en werkelijkheid, tussen de vrede, die wij verlangen en de vrede die wij zo moeilijk kunnen opbouwen

Kerstmis, God-met-ons, verwachten is durven zien. Durven zien hoe het met onszelf en onze wereld gesteld is. Durven zien hoever wij nog afstaan van dat visioen dat God voor ogen had, nog voor de tijd begon.

En dan aan de slag gaan. Opdat het eindelijk waar mag worden waar de ziener zo naar uitzag: ‘Kom, Heer Jezus, kom!’ (Apokalyps 22,20)

 

Wolven

 

Een opa zei tot zijn kleinzoon,

die naar hem toe was gekomen,

vol boosheid op een vriend

die hem onrecht had aangedaan:

‘Laat mij een verhaal vertellen…’

 

‘Ook ik heb soms grote ergernis gevoeld

voor hen die meer namen,

zonder zich te bekommeren om de anderen.

Maar woede schaadt jou

en hindert jouw vijand niet.

Het is als vergif nemen

en hopen dat jouw vijand zal sterven.

Ook ik heb meermaals met die gevoelens geworsteld.’

 

‘Het is of er twee wolven in mij schuilen;

de ene is goed en berokkent geen kwaad.

Hij leeft in harmonie met allen rondom hem

en hij neemt geen aanstoot

wanneer er geen kwaad opzet is.

Hij wil enkel vechten als het gerechtvaardigd is

en enkel op een faire manier.’

 

‘Maar … de andere wolf … oei!

De kleinste zaak wekt zijn ergernis.

Hij vecht met iedereen,

op elk ogenblik en zonder reden.

Hij kan niet nadenken

omdat zijn woede en ergernis zo groot zijn.

Zijn ergernis is nutteloos

want die zal niets veranderen.’

 

‘Het is soms moeilijk te leven

met die wolven binnenin mij

want elk van beiden

tracht mijn geest te domineren.’

 

De jongen keek in de ogen van zijn opa

en vroeg:

‘Opa, welke van de twee wint?’

 

De opa glimlachte en antwoordde rustig:

‘Hem die ik voed.’

 

(Bron onbekend)



1844546-f3ccdd27d2000e3f9255a7e3e2c48800.jpg

1844546-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b.jpg

1844546-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Omer om 08:24 Reageer op dit bericht

DOORDENKEN OP DONDERDAG

IN DE ROMMELBAK

Op zekere dag is God op zoek gegaan in de wereld van de mensen, zoals wij ook al eens in onze rommelbak scharrelen, op zoek naar iets wat we niet vinden.

In het begin was het niet duidelijk waar God naar uitkeek.

Hij ging zoveel flinke mensen voorbij, mensen met een goed figuur en wel ter tale, mensen met een leidende positie en heel veel invloed ... God ging hen voorbij.

En zoveel andere mensen die zich afsloofden in goede werken, die tombola's en feestjes organiseerden en al zoveel hadden verwezenlijkt.

Zelfs de geleerden en de kunstenaars schonk God geen aandacht en de monniken ... God ging hen voorbij.

En God zocht maar verder en keek op Zijn uurwerk: ‘Wij zijn bijna in de éénentwintigste eeuw!’ riep Hij verstoord uit en liet bijna een lelijk woord vallen.

En toen, helemaal in een vergeten hoekje van de wereld, een klein maar énig exemplaar.

... 'Eindelijk', zei God opgelucht en Hij hield die mens even in het volle licht van Zijn genade .

... 'Prachtig', zei Hij … Zo heb ik het gedroomd: gewoon rechtvaardig, zonder bijbedoelingen of listige streken, zonder wantrouwen. Hij heeft evenveel tijd voor een klein kind als voor een grote meneer.

Gewoon rechtvaardig, zelfs als hij zijn belastingbrief invult of papieren voor de verzekering. Rechtvaardig in zijn uren en trouw aan zijn woord. Als deze wereld ooit nog menselijk wordt, zal het dank zij zulke mensen zijn.

En dat ligt nu onderaan in de rommelbak. Maar ja, 't is dan ook maar een rommelbak. Maar als Ik ooit eenmaal alles zal opruimen ... dan neem Ik hem zeker en vast bij Mij in Huis, voor altijd.

 

Phil Bosmans: ‘Kleine mensen, grote mensen’

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 17:01 Reageer op dit bericht

GEDICHT VAN DE WEEK

Totdat Hij komt ...



Totdat Hij komt zal het hier zo gebeuren:
's morgens de melkboer tweemaal bellen, dan
gordijnen open en met grauwe kleuren
breekt 't eerste licht de nachtelijke ban.



Het heldere ontbijt iedere morgen,
dan naar de stad, de tram zingt langs de rand
heen van je dromen en je kleine zorgen,
en 's avonds staan de grote in de krant.



Zo zal het eindeloos zich hier herhalen,
liefelijkheid der huiselijke haard,
kinderen, zorgen en de angst rondom.



En eind'lijk met het vege lijf betalen
de koorts des levens en diep in de aard
wachten en luisteren, totdat Hij komt.



Jan Willem Schulte Nordholt

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Omer om 16:46 Reageer op dit bericht

Meer van Doorheen de dagen

↑ Terug naar de berichten