En daar gingen we weer : onze straatdrink, anno 2011, zesde editie dus :

De eerste stap : Willy, onze administratieve duizendpoot, maakt alle nodige aanvragen/documenten en financiën in orde. Over de datum is geen discussie : we beslisten reeds van bij aanvang van dit initiatief om de laatste vrijdag voor de vakantiemaand juli te reserveren voor dit terugkomende onderonsje.

De tweede stap, een korte oproep, volstaat om het organisatieploegje bijeen te roepen. We zijn ondertussen geroutineerd: de fictieve agenda, wordt –comme il le faut- zakelijk en correct overlopen : dit is de financiele toestand, de stadskas heeft dit voorschot uitgekeerd, dit bedragje hebben we nog tegoed, we kregen deze reacties, bij vorige straatdrink waren zoveel buren aanwezig, gaan we op ons elan verder, wat doen we voor de kinderen, wie neemt wat voor z’n rekening, wie kan de tijd vrijmaken om iedereen persoonlijk uit te nodigen...

We beslissen de vroeger uitgestippelde weg verder te bewandelen. We denken dat de gekozen formule bij de meeste bewoners aanslaat.

De derde stap : de uitnodigingen persoonlijk bezorgen. Ook hier is de terugkerende afspraak : we grijpen de gelegenheid aan om het kontakt tussen onze straatbewoners te bevorderen. En verder voor de boodschappen zorgen, de tent, de tafel, de kleurige vlagjes, de asbakken,...

Op vrijdag 24 juni is het zover: klokslag 19 uur wacht ons kleine groepje de andere buren op. En iedereen heeft er zin in : de blije gezichten en begroetingen spreken boekdelen. Er wordt naar de opgroeiende kinderen geïnformeerd, naar de gezondheidstoestand van die of die, naar de ervaringen bij het beoefenen van de hobby’s, .... De kinderen vermaken zich prima, ravotten op het grasplein en geven een performance ten beste weg.

Het opvallende : er wordt niet gezeurd, niemand maakt ruzie, iedereen respecteert de duidelijk aanwezige asbakken en vuinisemmer. Wat het opruimen reduceert tot een korte en vlotte afsluiter.

We willen ons zomerdrinkje graag zo houden : een leuke gelegenheid, een avond speciaal voor die families die op amper enkele meters van ons huizen, maar die we soms in weken niet spreken. Daarom aan elke aanwezige : hartelijk dank!

Volgende afspraak : nieuwjaarsdrink 2012 (met voldoende cava ditmaal!)

Voor suggesties of opmerkingen kunnen jullie terecht bij de nrs 6, 9, 10, 22 en 26.

Deze tekst werd mij bezorgd door Ilse.

Niet ver van ons ligt het Oud Vliegveld, nabij de visvijver en het executieoord. De naam dateert nog van 1917, toen de Duitsers er een vliegveld aanlegden.

Het is nu grotendeels in gebruik als zandontginning, zand dat er eind jaren ’30 werd opgespoten uit het Sifferdok. De exploitatie door Waterwegen en Zeekanaal loopt nog tot 2020.

Na de sluiting van het vliegveld St. Denijs-Westrem (nu The Loop) werd er in onze omgeving verteld dat Oostakker zou overnemen. Gelukkig is dit niet gebeurd!

Het terrein – 200 ha – wordt uiteindelijk een plek voor bos, natuur en recreatie.

Tot 13 juni e.k. kun je uw mening kwijt via de website: www.groenpooloudvliegveld.com

Op 2 juli, om 10.00u, wordt het project voorgesteld aan het publiek op het terrein van de Groenpool Oud Vliegveld.

Toen we hier in mei 1980 kwamen wonen, stonden in de straat slechts vier vrije en zes rijwoningen. De Jan de Jaegherstraat, later Schoutstraat, had toen slechts één verbinding met de Kamerijkstraat. Als we vanaf ons pleintje in NO-richting keken, zagen we alleen maar weiland en een vervallen hoeve. De ruïnes trokken onze spelende kinderen aan.

Ze dwaalden er rond, bouwden er kampen en in de zomer konden ze soms kijken naar de boogschutters die er kwamen oefenen.

Het Maegher Goet, want zo heet deze hoeve, heeft al vele watertjes doorsparteld.

Het behoorde vroeger toe tot de Sint-Baafsheerlijkheid (sinds 630 NC in onze gewesten). Het is een restant van een ‘huis van plaissance’,  later gebruikt als pachthof en nu nog de oudste, nog oorspronkelijke, overgebleven hoeve van Oostakker.

Het Maegher Goet ligt nabij de Oude Veldstraat op de gemeentegrens met Lochristi.  De eerste gegevens ervan werden teruggevonden in de penningkohieren van 1577, bewaard in het stadsarchief.  Daar staat het vermeld als "een huus met mote" met een oppervlakte van zowat 2 ha (een mote is een niveauverhoging). Men neemt aan dat het Maegher Goet toen nog niet als boerderij werd gebruikt. 

In 1593 was de hoeve volledig omwald en te bereiken via een dreef en een monumentale toegangspoort. In 1672 was de hoeve al omgeven door 24 ha landbouwgronden. Het goed wisselde geregeld van eigenaar in de 18e, 19e en 20e eeuw.

In 1972 bracht de laatste eigenaar het geheel in, als vennoot, in de nv Sovagro uit Meulebeke (het moederbedrijf van de bouwfirma Matexi die in de buurt een nieuwe wijk realiseert).  In datzelfde jaar verliet ook de laatste pachter, Georges de Brabandere, het Maegher Goet.

De plaatselijke jeugdclub sloeg er in 1972 figuurlijk haar tenten op en gebruikte de boerenwoning onmiddellijk als clublokaal.  De club kon van bij de start rekenen op de grote sympathie vanwege de Oostakkerse jeugd.  Het openings-T-Dansant op 18 november 1972 bracht 250 belangstellenden over de vloer.  Op 17 december 1972 werd deze jeugdgroepering officieel gesticht onder de benaming "vzw Jeugdclub Maegher Goet".

In 1978 brak brand uit op de bovenverdieping van het huis.  De zolder brandde volledig uit en de benedenverdieping leed zware waterschade. De club verhuisde voorgoed naar een andere locatie.

In 1978 kwam er dan een definitief klasseringbesluit :

-        De bescherming als monument, om reden van de artistieke en historische waarde, het woonhuis en de poort van de hoeve "Maegher Goet" te Gent (Oostakker).

-        De bescherming als dorpsgezicht, om reden van de historische waarde, de hoeve "Maegher Goet" met haar onmiddellijke omgeving.

Op dit moment wordt er volop gewerkt aan de renovatie.