De Wondere wereld van een Lichtpuntje
klik maar eeens op de link voor mijn nieuwe website
rechtsboven zie je 4 streepjes voor t volgende blad
https://blog.seniorennet.be/atelierdequast/
ook bovenstaande link meer over t leven in atelier de Quast
Ons leven in Oosterbeek
Klik maar op de link hierboven
In 1974 trouwde ik met Paul, de vader van mijn zonen Marco-Paulo en Micha.
Het was een tevreden huwelijk van 16 jaar waar de gezelligheid hoogtij vierde
en nooit een onvertogen woord in voor viel.
Dit huwelijksfeest, 24 Januari 1974,
vierden we samen met een groot aantal vrienden en familie
welk een weekend duurde en in t ouderlijk huis, "Dreyeroord" plaats vond,
en wat ik mij vooral herinner is dat de tuin vol stond met narcissen en we zonder jas heerlijk buiten in de zon de foto s konden maken,
de liefde en warmte om ons heen en stralende mensen.
Mijn jeugdvriend Dieter was onze fotograaf en
zijn vriendschap duurde tot de dag van vandaag. prachtig!
Natuurlijk had ik wel meer vriendjes, ze noemden mij toen Kaatje Floep
omdat ik een vrolijk dartele vlinder was in die tijd.
Op de kunstacademie werd ik Katja genoemd naar mijn moeder,
daar er 3 meiskes in mijn klas ook zo heetten.
In Oosterbeek werden beide zonen geboren op een behoorlijk heftige manier,
waardoor ik over dit onderwerp en vele anderen goed mee kan praten en luisteren.
Mijn eersteling Marco-Paulo, geboren Mei 1976, een diamantje, de parel van mijn hart
was oorspronkelijk met een broertje opgestart
en dus t woord verloren tweelinghelft is mij niet vreemd.
Deze schat werd bwv spreken met t potlood tussen zn. vingertjes geboren,
kunstenaar in hart en ziel.
https://yoo.rs/parel-van-mijn-hart-1485361689.html
Micha kwam.. ging.. en werd alsnog geboren, een zonnetje
dat altijd zijn hart open heeft voor het welzijn van zijn medemens
en bij alle vragen wel een antwoord klaar heeft,
vooral in daden en wensvervullingen.
3 Rechterhanden en zo technisch als wat.
Wat zijn ogen zien, kunnen zijn handen, wat een rijkdom.
https://yoo.rs/micha-1486211404.html
Hoe grappig kan het gaan als je uiteindelijk na jaren het besef hebt
zoveel op elkaar te lijken, mooi
Beide zonen zijn net als ikzelf hoogsensitief en emphatisch,
waar we heel dankbaar mee zijn, toch ook vele jaren mee moesten worstelen,
vaak sta je wat eenzaam in de wat hardere wereld.
20% van de mens heeft dit, dat zegt dus wel genoeg lijkt mij.
Het komt niet in ons op om een ander bewust te kwetsen
en vinden het fijn dat inzicht en begrip onze rijkdom is.
Hun vader Paul kent dit dus ook niet en leeft zo hij dat fijn vind
met minder interesse wellicht omdat hij weer anders in elkaar steekt,
desondanks dankbaar zulke mooie zonen te hebben gekregen samen
en na 16 jaar huwelijk gingen we ieder ons weegs.
In het betoverende dorpje Oosterbeek werd op een zonnige lentedag
een speciale zieltje geboren: Catharina Wilhelmina.. met de helm op!
Ik dus en ze noemden mij Karin, nummer 5 op de rij van 6.
Het geboortevlies dat nog om mij heen zat,
symboliseerde niet alleen mijn razendsnelle en unieke entree in de wereld,
maar ook de openheid waarmee ik de gaven vanuit het licht zou mogen gaan ontvangen.
Vrolijk dartelde ik dus heerlijk door de grote tuin van ons ouderlijk huis Dreyeroord en ja,
als kind al groeide ik op in een wereld die gevuld was met kleuren
die helderder schenen,
geluiden die dieper resoneerden en emoties die intenser voelden.
Mijn geboorte met de helm op maakte mij ontvankelijker
voor subtiele signalen uit het universum,
en al snel kwam de ontdekking dat ik een bijzondere connectie had
met het licht om mij heen, alleen dacht ik toen nog dat elk mens dat had.
Je kunt ook zeggen, een HSPertje met een groot emphatisch vermogen,
alleen had men in die tijd daar nog nooit over gehoord,
af en toe wat eenzaam ook daardoor.
Blij met alle inzichten van nu.
Mijn gevoeligheid bracht dus uitdagingen met zich mee.
Omdat ik altijd dacht dat anderen om mij heen dezelfde diepgaande ervaringen hadden, moest ik door diepe dalen.
Mensen misbruikten soms mijn goedheid, maar toch..
te midden van de duisternis ontdekte ik een innerlijk licht dat onuitputtelijk Is.
Even terug grijpende..
Geboren dus in het pittoreske Oosterbeek, bracht ik mijn vroege jaren door
te midden van de rustgevende bossen,
samen met vier broers en één zus dus.
Ons thuis was Dreyeroord,
een hotel dat niet alleen vier muren en een dak bood, maar een plek
"waar Meneer zich thuis en Mevrouw zich uit voelde."
Het was een bijzonder huis, doordrenkt van warmte en omringd door de natuurlijke schoonheid van de bossen.
het stond midden in een inmens grote tuin vol grote bomen.
Wij hadden liefhebbende ouders en werden opgevoed met
het geloof in Jezus Christus die voor ons gestorven was.
De onderliggende band tussen broers en zus
was ook van veel waarde en nog.
Jammer dat onze ouders, mijn zus en 1 broer al zijn voorgegaan,
maar nog altijd heel dicht in ons hart.
Mijn moeder kon uitmuntend koken en daardoor was er voor ons
een kindermeisje als rechterhand van haar.
Thea Salemink
hier mochten mijn broer Roland en ik (rechts) met haar huwelijk meehelpen
Natuurlijk gebeurden er in die tijd ook van alles en nog wat welke mij sterk wisten te raken
Veel blijdschap had de overhand.
Zo mocht ik de rechterhand zijn van en bij W.G. van der Hulst jr.
en werkte mee aan zijn werken die gekoppeld waren aan
het boek “”De Soete Suikebol” welke zijn vader ooit schreef
en hij als jonge knul had geïllustreerd en
nu hernieuwd werd voor de NCRV tv verfilming, intens van genoten
en in de avond bezocht ik de Kunstacademie te Arnhem.
Mocht mee helpen in het hotel en leerde op veel fronten
en zag hoe mijn broers en zus zich ontwikkelden.
Het voelde voor mij aan als wat je ziet in de film van
de Fam. Von Trap in de Sound of Music.
