Als in 'n slechte film
“Het is niet ingebeeld, het is een echte ziekte die ik heb, ik heb een klokkenluider in mijn kop, een verd*md volledig carillon”
zegt een van de hoofdrolspelers in de film Bandits (komische misdaadfilm uit 2001 met Bruce Willis, Billy Bob Thornton e.a.) en hij heeft gelijk!
Soms vraag ik mij af, hoe veel erger moet het nog worden voor ik van de wereld ga. Wat een kabaal, hoe zorg ik er voor dat ik dat allemaal niet hoor, hoe moet ik dat doen?
Nergens vind ik het antwoord op mijn prangende vragen.
Jaren geleden heb ik mij aangeleerd serieuzer naar de geluiden te luisteren. Zoals je weet, zit er een groot verschil tussen horen en luisteren. Horen doe je met je oren en luisteren met je verstand, zo iets! Net als het verschil tussen kijken en zien. We kijken – als we kunnen – de hele wakkere dag uit ons ogen, maar wat hebben we uiteindelijk die dag allemaal werkelijk gezien?!
Je hoort Frans, of Duits, Engels, Spaans en denkt:
ik hoor je wel, maar versta je niet.... (slechthorende) maar kan ook denken: ik versta je wel, maar begrijp je niet (buitenlandse taal). Zo iets bedoel ik.
Nah, zoiets is het met Tinnitus ook; ik hoor een trein, het sissen van ontsnappende stoom uit een slang, ik hoor een rinkelende bel, het fluiten van een fluitketel. Hmm, sta ik ergens op een perron op een trein te wachten?
Ik borduur in gedachten verder met dit gegeven, ik hoor het murmelen van stemmen en probeer te verstaan wat er gezegd wordt. Dat lukt natuurlijk niet, het murmelen gaat over in gebrom alsof er een zware motor in de verte wegrijd, over de snelweg met op de achtergrond het geraas van vele snelle wagens en zoef……….. ik ben weg, in dromenland.
Slaap lekker en de groeten

