zicht op de grootstad

op mijn ooglid wriemelt plots

een verdwaalde mier

fruitboom in de nacht

aan zijn verkleumde takken

fonkelen sterren

iedereen slaapt nog

op kasseien dokkeren

vakantiekoffers

supersoprano

op het plafond de glitter

van haar oorbellen

's ochtends lui in bed

hoor ik spoorwissels knarsen

de tijd passeert...

in maretakken

op mijn kale terugreis

de januarimaan

Na de feesten ziet alles er weer normaal uit. Er ligt nog wat sneeuw, de zon schijnt, en ik fiets naar mijn werk. Vlak bij de glasbol trekt een ongewone schittering mijn aandacht:

schouder aan schouder

met nieuwjaar soldaat gemaakt

flessenpeloton

nieuwjaarsduik

roemloos gaan Dom Pérignons

de glasbak in

één januari

te Wenen gewichtig doen

op lichte muziek

oudejaarsavond

van het dak krassen kraaien

in paradisum

Vooral de ouderen onder u zullen zich de tijd herinneren dat het fabrieksgebouw van Côte d'Or vlakbij het station Brussel-Zuid gelegen was. Op sommige dagen dreef dan een zware, bedwelmende chocoladegeur over de perrons. Vaak kon je zelfs herkennen met welke smaak de repen die dag gevuld werden.

chocoladegeur

iedereen op het perron

even op snoepreis

Ergens in september is het zover. Er staat een stevige bries. Het grasperk, dat is omgeven met eeuwenoude, majesteitelijke bomen, is voor het eerst weer bezaaid met afgevallen blaadjes. Het bijeenrijven ervan is even futiel als het leegscheppen van de zee met een emmer, maar toch is dat precies wat ik doe. De meeste bomen staan immers nog groen, de luttele gouden hoopjes zijn maar het begin van de rijkdom die nog moet komen. Het geruis van de kruinen is zo overweldigend, dat hier enorme krachten aan het werk moeten zijn. Een besef van onherroepelijkheid maakt zich van mij meester. Dit is een keerpunt: de mooie zomer, die we tot hiertoe hebben gehad, is aan het wegtrekken, voorgoed.

bladeren rijven -

met gedruis wuiven kruinen

de zomer vaarwel

avond van azuur

één blaadje hangt een tijd stil

zweeg de dorpstoren?