Archief

Ja, wat moet je je voorstellen bij een parade in een klein dorp. We waren om half negen bij Jan en Bep. Het begon om tien uur. Marian was gisteravond nog gekomen met haar zus Anita. Die woont vlakbij het vliegveld, heeft haar opgehaald en ze zijn nog hierheen gereden. Dus even gekletst en toen met de adelaar naar het dorp. Jan heeft zo'n kleine Amerikaanse open truck en de adelaar en ik zaten in de open bak. Bij het verzamelpunt bovenaan het dorp was het heen rommeltje. Zo gaat dat meestal denk ik. Wij moesten in een piepklein autootje, een volkswagentje. Achterop zat een klepje en daar moesten we in. Een stap van een meter van de grond. Dat lukte dus niet. Zeker niet met die grote vogel erbij. Dus een andere auto gezocht. We kregen een mooie rode Pontiac. Maar ook daar paste de vogel er niet bij. Het echtpaar van de auto voorin en wij achterin en Jan weg met de vogel. Jammer van de vogel. Gelukkig was het niet zo warm, een beetje bewolkt zelfs. En toen gingen we rijden. Aan de auto hingen borden met onze namen en dat we op bezoek waren in Idyllwild en uit Holland kwamen. Marian had een Volendammer mutsje meegenomen en dat had ik op. Succes verzekerd. Alle mensen lachten en groetten ons en gaven complimenten.  Er was iemand die vroeg of ik mijn mutsje zelf had gehaakt. En wij maar zwaaien en lachen. Een echt Beatrix, nou ja, Maxima gevoel krijg je. Al die mensen aan de kant nemen foto's van je en vinden het leuk . En wij dus ook.Prachtig. Moet je meemaken. Om een uur waren we weer thuis en kon ik meteen even schrijven. 

Wat een leuke reacties allemaal. Ik voel me helemaal jarig nadat ik dit alles gelezen heb. Het is anders dan anders maar wel leuk. Mijn mooiste kado van deze verjaardag is de Tomtom. Ik ben er zo blij mee. Wat had ik gemoeten hier zonder Eva Tomtom. Ik was er niet uitgekomen. Je vraagt een adres en ze brengt je er feilloos heen. En net zo aardig. Ook naar Las Vegas enz gebruikten we haar, al weet Jan goed de weg maar het hielp toch wel. Dus dat was geen miskoop. Bep kookt een beetje vanavond voor ons, het is nu nog 38 graden dus niet echt weer voor warme maaltijden. En dan begint het wachten op Marian. Ze kan hier om 10 uur zijn als alles meezit. Ik hoop het voor haar want het is een lange reis geweest.
En dan morgen de parade. Jan heeft de adelaar klaar dus morgen vroeg zitten we er aan vast. Zal wel leuk zijn. Als het maar niet zo heet is.

Dat ging een stuk beter de terugreis. We waren om acht uur vertrokken en om half twee weer thuis. We hebben alleen gestopt om te tanken en wat te drinken want stoppen voor leuke plaatsen onderweg is er hier niet bij. Het is snelweg en snelweg en tussendoor een paar tankstations en daar zijn dan alleen alle soorten hamburgertenten te vinden. Niet gezellig. Ik ben aan de was gegaan en Otto heeft geslapen en toen zijn we naar Jan en Bep gegaan want ik ben natuurlijk nieuwsgierig naar mijn post.

Het hotel maakt reclame met de leus, "dicht bij het Sequoia National Park". Nou ja het was toch nog 70 kilometer rijden. Maar we waren er om 10 uur en hebben het hele park doorgelopen en gereden. Prachtig en heel bijzonder. De zaadjes die we kregen moeten nog wel ergens bij Otto in een la liggen maar ik denk dat het niet meer lukt om ze te laten groeien. Zo aardig, ze hadden de volledige informatie over de bomen in het Nederlands. We hebben wel een stukje stam en eikels of appels of hoe heten die dingen meegenomen. Er kleine dingen voor zo'n grote boom. Om vijf uur was het genoeg voor Otto en zijn we weer naar ons hotel gegaan. Het was de moeite echt waard.
De chinees beviel wel, er is zoveel keus dat je niet hetzelfde hoeft te eten als gisteren.
Eerst nog even gewinkeld. Alle winkels zijn tot 8 uur open en mijn schoenzolen waren versleten. Van het autorijden. Ja dat kan ook al. Dus even nieuwe schoenen gehaald. Ook kunnen we nu bellen met het mobieltje van Vida. Eerst werkte het net niet maar ik heb bij T-mobile een Amerikaanse simkaart gekocht en heb nu 150 minuten te verkletsen. Lukt me vast niet.
  

Om acht uur vertrokken en als we geen problemen hadden gehad waren we er vroeg in de middag geweest. We moesten eerst een paar uur door het noorden van LA en dan omhoog door een heuvelrug naar Bakersfield en verder. Ongeveer 500 kilometer. Midden in de heuvels was een verschrikkelijk ongeluk gebeurd. Dat duurde twee uur voordat we er voorbij waren. En dan 40 graden en de airco laag vanwege de oververhitting. We zagen de uitgebrande auto en de verbrande berm. Dus we kwamen wat later aan. Maar we hoefden niets meer dus lekker uitgerust in ons hotel en bij de chinees van het buffet genoten. 

Zaterdag naar de BBQ. Het was bij een prachtige, grote paardenboerderij. Omdat het hier niet regent stonden alle tafels buiten en zo'n 40 man zat daar. Heel gezellig maar wel een beetje Amerikaans. Ze zongen van God bless America en nog zo wat van die liederen. Geen beter land dan Amerika lijkt het. Wij vieren deden niet mee, hoor. Geef mij maar Amsterdam. Maar het vlees was goed. Zo ongeveer als Ralph probeerde in Nederland. Nee, echt heel goed en lekker. Om vier uur komen en om acht uur weer naar huis. Amerikaans vlaggetje meegenomen als souvenir.

Als alles goed gaat zijn we 3 juli 's middags weer terug. Van mijn verjaardag vieren komt niet zo veel. We moeten ons klaar maken voor de 4e juli. Ook dat zal ik nu maar vast vertellen.
4 Juli is het onafhankelijkheidsdag, Independenceday. Marian had ons al verteld dat er dan in het dorp van alles te doen is onder andere een optocht, the parade. Leek ons leuk om naar te kijken. Maar het loopt anders. We kijken niet naar de parade, we zitten er in. Jan en Bep hebben ons opgegeven als Hollands stelletje. We rijden in een open auto. Jan heeft van hout een grote adelaar gemaakt, de Amerikaanse eagle, en die staat tussen ons in. En zo rijden we dan het dorp door. Al zwaaiend en snoepjes uitdelend. Dat is weer eens wat anders. Als het goed is staan Marian en haar zus Anita naar ons te kijken. En hopelijk foto's te maken. Wat dat zie je niet elke dag, Otto en Els from Holland in the parade

. 

Natuuurlijk komt het ook door ons Jeepie maar het rijden gaat goed. Bij elk beetje kruispunt staat er op vier hoeken een stopteken. Die het eerst bij het kruispunt staat mag gaan rijden. Een beetje op je gevoel gaat het maar het gaat goed. Hier in het dorp is er niets aan tenminste. Op de snelweg, de freeway, mag je links en rechts inhalen. Dat is wel even wennen maar daar zijn de spiegels voor. Het tanken is ook anders, benzine heet hier gas. Je rijdt naar een pomp, zet je auto neer en gaat naar binnen, Daar geeft je geld, bv 20 dollar en dan stelt de pompbediende jouw pomp in op dat geld. Geen druppel mee. Moet je toch even weten. Enne, als je geld over hebt krijg je het wel terug hoor.

Zondag morgen gaan we naar het grotebomenbos, het Sequoia National Park. Dat was ook een van de doelen. Het is ongeveer 450 km en dat doen we op zondag. Ik heb voor twee nachten een hotelletje geboekt in Tulare. Zitten we al aardig in de buurt. Maandag hebben we dan de hele dag voor het bos en dinsdag gaan we weer terug. Ik ben heel benieuwd, het moet heel bijzonder zijn enorme grote bomen..

Vandaag gaan we naar het diner van de Rotary. Daar worden de koffiemokken uitgedeeld. Het is op een paardenboerderij op de weg naar Palms Springs. Ongeveer drie kwartier rijden. Alles een beetje in country stijl. Ik heb een rood-wit-blauw geruite blouse gekocht in de thriftshop, een tweedehandswinkeltje voor een dollar en ik ben helemaal cowboy. Otto had toevallig zijn houthakkershemd bij zich dus klaar zijn we. het wordt niet laat, als het donker wordt is het feest afgelopen en dat is om negen uur. Niet zo gek voor ons want morgen gaan we op pad met z'n tweeen.
Ik zal maar een beetje vooruit vertellen wat we gaan doen want het wordt nu druk.