Archief

We zitten nu in Albarracín op de camping de la Ciudad de Albarracín. Het is een eerder kleine camping op twee kilometer van het stadscentrum gelegen. Bij aankomst om 15 uur hebben we een middagmaal genomen in het restaurant.
De stad is historische juweeltje, ooit gebouwd door de Arabieren. Nu zijn er geen Arabieren meer, maar enkel toeristen en ik hoor niets dan Spaans. Dít is het authentieke Spanje. Steegjes vol oude stemmige gebouwen en stille winkeltjes weggedoken in de schaduw zonder prullaria made in Taiwan.
Ik heb ook een gesprek gehad met een man van 89 jaar. Over de burgeroorlog was hij weinig van zeg, omdat hij deze zwarte periode van armoede, onderdrukking en verraad als voltooid verleden beschouwt. Verder was de man heel vriendelijk. Hij had nog nooit van België gehoord en nog minder van Vlaanderen.

We zijn nu, 20.30 uur, net terug van het restaurant op de camping. We waren er de enige gasten en pas nu, vanaf 20.30 uur - 21 uur komen de andere gasten binnen. Dit is hoogst normaal in Spanje, en het is bijna niet normaal dat je, zoals wij, al om 19 uur in een restaurant binnen komt. De rekening was ook merkwaardig: 14 euro voor een menu van drie gangen is niet veel. En een volle fles huiswijn en een cola kosten evenveel, 1 euro elk, dus één euro voor fles wijn! Hier is geen sprake van echt toerisme en daarom zijn de prijzen en de gewoonten afgestemd op inlanders. Zo hebben we het graag, te gast zijn in een vreemd land, niet als platte toerist, maar als bezoeker.

We staan hier in Mendigorría op camping El Molino en op 25 kilometer van Pamplona, in Navarra. En ik dacht dat het slecht weer ging zijn, maar het is nu al 20 graden en de  lucht is nog nooit zo blauw geweest, al hebben we sneeuwtoppen gezien in de Pyreneëen.

De grote camping heeft een kraaknet sanitair en er is zelfs rustgevende muziek met vogels en andere natuurgeluiden. Aan de receptie, 100 meter van onze kampeerplaats is het een en al animo. Heerlijke ophitsende Spaanse muziek, veel volk aan het restaurant en de bodega. De siesta mag beginnen. En dan ben ik blij dat ik mijn geliefkoosde Spaanse taal mag boven halen. Mensen praten met mij alsof ze me al eeuwen kennen. ¡Qué alegría y sigo hablando el castellano!

De camping ligt op een boogscheut van het mooie stadje Mendigorría.

We zijn nu een week van huis en nog maar 1.200 kilometer ver. Veel spectaculairs heb ik de lezer nog niet te bieden gehad. Vandaag is het de laatste dag Frankrijk, voorlopig natuurlijk. Morgen steken we de grens met Spanje over naar Mendigorría in Navarra. Overmorgen doorkruisen we Áragon en zetten de caravan neer in Albarracín tegen Teruel. Het weer belooft geen voltreffer te worden en we zullen het Spaanse binnenland ook eens leren kennen van zijn frisse kant. Maar we zijn twee dagen onderweg en zitten lang in de auto. Dan is een fris buitentemperatuurtje meer dan welkom.

Ondertussen is het hier in de Landes nog steeds stevig zomerweer.

De camping Les Acacias is in vergelijking met de vele andere campings hier in de buurt eerder een kleintje. Het is hier bijzonder rustig, het sanitair is gloednieuw en het onthaal is gemoedelijk. Op een Paaszondag kan je dan best wat zitten lezen en de edele kunst van het kantklossen beoefenen.

De Golf van Biskaye is bekend om zijn wilde zee en enorme golven. Zwemmen is er dan ook redelijk gevaarlijk. Maar niets gaat boven de zoete geur van de alom gekende Semois tabak in een felle zon en de zilte zeelucht.

Voor wie eraan zou twijfelen waar we momenteel zitten, voeg ik hier een kaartje bij. Aan het uiteinde van de naald ligt Messanges en Vieux Boucau.

De Landes: bos, bos en nog eens bos. Er loopt een kaarsrecht wandel- en fietspad tussen Messanges en Vieux Boucau. Het weer is perfect voor een wandeltripje van 8 kilometertjes naar Vieux Boucau.
90% van de toeristen zijn Spanjaarden. Het lijkt wel de uittocht uit Païs Vasco. Je hoort hier bijna enkel Spaans praten. Dat is alvast een goede voorbereiding voor volgende week. Op de camping staan er ook veel spaanssprekenden. Daarnet heb ik nog een gesprek gehad met een jong gezin uit Bilbao. Zij kennen ons land niet en weten nog minder hoe onze staatsstructuur eruit ziet met onze vele deelregeringen en een federale regering. "Me duele la cabeza", na de uitleg in het Spaans over ons "dierbaar" België. Toffe mensen, die Spanjaarden. Ze zijn nu met vakantie tijdens hun "semana santa", de week voor Pasen. Gans Spanje is dan met vakantie. Mijn plan om maandag door te reizen naar Spanje ga ik lichtjes wijzigen. In plaats van maandag reis ik pas dinsdag, omdat de wegen naar en in Spanje ook om Paasmaandag nog heel druk bezet blijven. Al die Spaanse toeristen moeten dan naar huis. Dinsdag zou het een kalme dag worden.

Kort na de middag zijn we aangekomen op camping Les Acacias in Messanges in de Landes aan de Atlantische kust. Het weer is super en ik kon meteen mijn korte broek aantrekken. We zitten op anderhalve kilometer van de ontstuimige oceaan. Hier blijven we vijf dagen.

Weinig toeristen kennen de stad Surgères. Bij mooi weer is het een kleurrijke stad met veel groen en een groot stadspark. De oude gebouwen getuigen van een rijk verleden. De onderste afbeelding toont het immense petanqueterrein. Deze nationale sport wordt hier goed in stand gehouden.