En de P8 ging naar Freiburg

Na de middag kon ik mijn 62-jarige beer even uitlaten. Een voettocht van 12 kilometertjes door bos en steile weggetjes deed me deugd. Alles is mooi bewegwijzerd en overal zijn de appelen zo goed als rijp. Het werd dan toch geen appeltaart bij de caravan, omdat we een typische Schwarzwaldkirschtorte door onze mond lieten passeren. Morgen gratis met de Konuskarte naar Freiburg, een treinrit van ruim een half uur door het Höllental met de Hirschsprung!

De Col de Sapois was beslist een sappig colletje. Kort na de middag zijn we aangekomen op camping Steingrubenhof in St. Peter in de buurt van Freiburg. We zitten in het Hochschwarzwald. Hier zijn talloze kleine en grote wandelingen aangeduid. De wandelschoenen staan al klaar. St. Peter is een stemmig dorp met een kloosterkerk. Niet ver ligt de Höllentalbahn, de beroemde spoorlijn met de grootste stijging. P8 mag tevreden zijn, vooral omdat we gratis gebruik mogen maken van het openbaar vervoer, bus en trein.

Mijn schoonbroer en –schoonzus maken zich klaar voor hun terugkeer naar België. De P8 maakt zich klaar voor de Heimat. Hier nog een laatste zicht op het meer van Gérardmer en een bus die nooit meer gebruikt wordt. Je kon er filmpjes in steken, om ze door de fotograaf te laten ontwikkelen, nostalgie.
Morgen rijden we over de Col de Sapois langs kleine bergwegen en de Col de Bussang naar Mulhouse. Even verder steken we grens met Duitsland over en rijden tot Sankt Peter in de buurt van Freiburg, Zwarte Woud.

De wasspelden zijn altijd de beste ter wereld op de markt van Gérardmer: levenslange garantie belooft de marktkramer, nergens beter. Dan kan je niet weerstaan aan de kooplust. Een rondje lopen rond het meer, met of zonder nieuwe onverwoestbare wasspelden, is een namiddagactiviteit. Vele bootjes varen en zwemmers bereiden zich voor op hun triatlon. Straks eet ik vele weken confituur van bosbessen, dank zij de onvermoeibare inspanningen van Bea. En Linvosges overheerst in de stad. Wie lakens of handdoeken nodig heeft, kan maar één goed adres vinden: Linvosges in Gérardmer. En gisteravond hadden we een hammetje, een “Jambonneau” gegeten.
Morgen vatten we onze laatste volledige dag aan in de Vogezen.

De Hohneck is een van de hoogste toppen rond Gérardmer. De berg laat zich ook comfortabel beklimmen, omdat er vele wandelpaden rond de berg zijn. Ook wij kozen voor een leuk wandelpad naar de top. Een vleugje mist en 10 graden minder dan eergisteren maakten van de tocht een aangename belevenis. 500 meter lager, aan het bergbeekje Vologne, was het beter om te picknicken in open lucht. Omdat het nog te vroeg was om op de camping gezwind binnen te komen, verbruikten we nog wat calorieën aan een wandeltochtje langs de Vologne met de steen van Karel de Grote. Morgen komt een weer een dag met nieuwe uitdagingen.

De pluviometers mogen content zijn. De eerste dagen zullen ze geen dorst meer hebben. Ik ben ook content omdat ik me kon toeleggen op een uurtje fotograferen in de avondlucht rond het meer van Gérardmer. En zoals altijd duurde mijn afwassessie weer meer dan lang genoeg is, omdat ik altijd in gesprek kom met medekampeerders. Vanavond had ik een ontmoeting met een man uit de Savoie tegen de Alpen. De man vertelde me honderduit over zijn voormalige koninkrijk en de eigenheden van zijn streek. En op die manier kom ik met droge borden in mijn caravan. Afdrogen hoeft dan niet meer.

En stilaan begin ik met de studie van de wegenkaart naar Duitsland, Zwarte Woud, Sankt Peter. Omwille van de triatlon in Gérardmer zijn vele wegen zaterdag afgesloten. Ik moet een alternatieve route vinden via kleine bergwegjes.

Met een prachtige zomeravond ga je niet gelijk met de kiekens gaan slapen. Dan gaan we een hapje eten in een van de talloze restaurantjes in Gérardmer. En natuurlijk moest ik een “coupe Vosgien” nemen als afsluiter.
Vandaag, dinsdag, blijft de regen voorlopig uit. Er staat wat wind en het is bewolkt. Deze namiddag ga ik wat rondkuieren in de stad.

Het toeval wil dat de broer van Bea en zijn echtgenote ook een weekje in Gérardmer op hotel zijn. Dan moeten we samen een voettocht maken. Wegens de hitte zochten we een tocht uit vol schaduw, naar het meer van Corbeaux in La Bresse. De twee hondjes deden hun best en de kleine Maltezer voelde zich de gids op kop van de groep. We moeten van het mooie weer profiteren, want morgen wordt er voor de ganse dag regen voorzien. Misschien moeten we dan de winkeltjes afdweilen. De keuze is aan de dames!

We zijn al vele malen in Gérardmer geweest. Een wandeling door de stad laat ons terug onderduiken in de straten vol winkeltjes, waar vele handdoeken en lakens verkocht worden. Linvosges is gekend. Het is broeiend heet. Straks installeren we ons naast de voortent onder de bomen.

De ochtendstond kan ook goud in de mond geven. Gérardmer is vooral gekend om zijn vulkanisch meer. Toeristische activiteiten zijn er bij de vleet: bootje varen, surfen, zwemmen, aan de oever liggen, kanovaren, fitness en dikke pinten drinken. Volgend weekend vindt de bekende triatlon plaats. De komende dagen zullen de sportmannen en –vrouwen komen trainen.
’s Morgens om 7 uur is er nog geen kat aan het meer. Maar straks komen de toeristen en de dagjesmensen bij bosjes aan, zeker op een mooie zomerzondag als vandaag.

Samen met de P8 zijn wij aangekomen op camping Les Sapins in Géradmer. Het was een rustige rit van 500 kilometertjes. Het opzetten van de voortent was een hele klus in een schaduwtemperatuur van 31 graden. En de grond is zo hard als een been, zodat ik mijn staaldraadnagels moest gebruiken in plaats van de gewone haringen. We gaan nog even uitblazen en profiteren van de eerst nacht in de Vogezen.

Welkom op mijn blogje “Vogezen en Duitsland”. Binnen een tiental dagen vertrekken we naar Gérardmer in de Franse Vogezen. We blijven een weekje op camping “les Sapins” en daarna trekken we door naar Duitsland tegen de wijzers van de klok. We starten in het Zwarte Woud, trekken langs de Romantische Straße en flirten met de Tsjechische grens. Via Dresden reizen we naar Berlijn. Daarna gaat het ofwel richting Polen ofwel naar Rheinland-Westfalen langs het Harzgebergte. Volg ons en we houden je op de hoogte.
De voorbereiding zijn volop aan de gang. Eerst moet alle documentatie gelezen zijn en moet de wegenkaart in het hoofd zitten. Al is de GPS nog zo betrouwbaar, toch is het van belang goed te weten waar je zit en in welke richting je aan het rijden bent. De caravan staat bijna altijd vertrekkensklaar. Maar eerst gaat hij nog even binnen voor een onderhoudsbeurt. Remmen, ophanging en dissel moeten nagezien en bijgesteld worden.
En dan moet de P8, de Duitse BR 38, ook mee. De oude en meest bekende stoomlocomotief zal weer de mascotte worden. De P8 mag tevreden zijn, we reizen door zijn thuisland. Wellicht komen we nog broertjes van hem tegen. Ik houd je op de hoogte.
En wie de P8 nog niet kent, hier volgt een kleine toelichting. P8 is de codenaam van de meest gekende Pruisische stoomlocomotief. Meer dan 4.000 exemplaren werden gebouwd in de periode 1912-1920. P8 kreeg na het Pruisische tijdperk de typenaam BR 38. Na de eerste wereldoorlog moest Duitsland een deel van zijn stoomlocomotieven aan de Europese landen afgeven. En zo kwam de P8 in gans Europa terecht. Hitler vorderde zijn machines terug, maar na WO II kwamen ze opnieuw volop in bedrijf binnen en buiten Duitsland. De machines bleven heel robuust, onvermoeibaar en betrouwbaar. Ze waren zo goed, dat zij even lang in dienst bleven als hun opvolgers. In België heeft de P8 als type 64 vele jaren dienst gedaan als locomotief voor vele personentreinen. Vandaag rijdt er nog één machine in ons land als paradepaard tijdens museumritten, de 64.169. Ziehier de foto van deze machine tijdens de stoomritten van de Chemin de Fer du Bocq. Een ode aan deze prachtige locomotief is op zijn plaats. Daarom mag mijn P8 mee naar Duitsland, naar de Heimat!