Archief

Om 6.30 uur heb ik van het ochtendlicht gebruik gemaakt om een paar beeldjes te maken vanop de camping Birnbaumteich. Het Ferienpark, de camping, is werkelijk immens groot en nergens staan er teveel chalets of caravans.

Drie kleppers van steden hebben we vandaag afgedweild. Eerst kwam het kleinere Harzgerode aan de beurt: gemoedelijk en nog veel Ostalgie uit het DDR-tijdperk. Dan zijn we doorgereden naar Quedlinburg, door de UNESCO erkend als erfgoed. Flaneren langs de typische winkeltjes kan best met een septemberzonnetje. De echte Thüringse worst met veel Senf kon niet ontbreken als middaghap. En daarna kwam Wernigerode aan de beurt, ook met leuke boetiekjes en stemmige vakwerkhuizen.

Voor de liefhebber van spoorwegromantiek: de Harzbahn in het station van Alexisbad. Spoorwegromantiek is teveel gezegd, want de stoommachines zijn zo actueel als nooit. De smalspoormachines rijden vlotjes en glimmen als nieuw. De Harzquerbahn en de Selketalbahn zijn er niet alleen voor toeristen, het zijn de spoorverbindingen tussen de steden van de Harz. De fotograaf wordt fel op de proef gesteld, want de machine rolt binnen aan 60-70 km/uur. Binnen de twee minuten hangt het station vol met geur van verbrande kolen, stoom en vet. In Alexisbad moet de stoomlokomotief water bijvullen. Die dingen hebben altijd dorst. Voor de specialisten, ik heb nog een reeks foto’s van de 99 7243-1.

Een oud-mutualist denkt in kwartalen. Behalve op begrafenissen heb ik vanaf april bijna altijd een korte broek gedragen. Vanaf nu wordt het frisser en vangt het 4e kwartaal aan. Tijd dus voor de lange broek! Dan werd het tijd voor een zonnige en stevige wandeltocht door het Harzgebirge van 14 kilometertjes. Van Neudorf zijn we over de Pfaffenberg gestapt. Stoefen deden de mensen er niet. Langs het bejaardentehuis van Neudorf ging de tocht naar Glasebach met de vele putten voor ertswinning en waterbeheersing. En het bos zit vol paddenstoelen, nog nooit zo’n merkwaardige exemplaren gezien.

Goslar is een mooie stad vol met stemmige indrukken. Je vindt er de geschiedenis van de mijnwerkers van Rammelsberg, waar ertsen en andere waardevolle grondstoffen gedolven werden. Op de marktplaats staat het gekroonde kieken en het geldschijtertje, een parodie op de belastingsdruk door de Duitse heersers van een paar honderd jaar geleden. We waren al eens eerder in Goslar. Zo brachten we een bezoek aan de theewinkel, waar we mailsgewijs elk half jaar thee bestellen, een leuk weerzien. Vele honderden soorten thee hebben ze er. In “Butterhanne” konden we de “Beutel” verorberen, een heerlijk gebak vol calorieën, kersen en Sahne. Het leven kan schoon zijn…

De zon geeft een aangename najaarswarmte. Terug tijd voor de korte broek! We stappen naar Silberhütte, een voettocht door bos, op en neer. Vandaag al eens getelefoneerd naar de volgende camping: Egestorf in de Lüneburger Heide. We zijn er maandag meer dan welkom.

Op zondag zijn de winkels dicht hier in de Harz, in Sachsen-Anhalt. Ook wij nemen de nodige rust om morgen weer 290 kilometer naar Lüneburg af te malen.
Het huisvuil wordt hier in Birnbaumteig grondig gesorteerd: hard plastiek, zacht plastiek, verpakkingen, gewoon papier, karton, metaal, wit glas, groen glas, bruin glas, en dan is er nog een mannetje dat mijn vuilzak met gummi handschoenen open maakt om er nog verder uit te sorteren… een beetje teveel van de Deutsche Gründligkeit.
Omdat de Harz vooral uit bomen en bos bestaan, plaats ik hier nog wat foto’s ervan.

We zitten nu op camping Regenbogen in Egestorf tegen Lüneburg. De camping ligt in het natuurpark “Lüneburger Heide” en is een oase van rust. Veel regen van de boog hebben we niet, want de zon schijnt volop. Er zijn ontelbare wandelingen mogelijk door de heide en het bos en het openbaar vervoer per bus is gratis. Dat zal goed van pas komen als we een stevige wandeling maken en terug willen komen met de bus.
Lüneburg moet een mooie stad zijn met stemmige gebouwen. De soapserie ‘Rote Rosen” speelt zich in Lüneburg af. Straks doe ik mijn “Rote Hose” aan en dan zing ik uit volle borst over Rote Hosen, die sind immer die Boten der Liebe”. Morgen trekken we naar Lüneburg en de foto’s volgen. Nu plaats ik al een foto van de camping en de vele paddenstoelen, die hier groeien.

We waren net aanwezig toen er filmopnames bezig waren voor de soapserie “Rote Rosen”, een feuilleton waar dagelijks vele duizenden naar uitzien, een soort “Thuis” of “Familie” zoals bij ons in Vlaanderen.
De historische huizen in de Hanzestad Lüneburg hebben een typisch rode kleur: bakstenen vermengd met runderbloed. En zo flaneren we in de frisse en kleurrijke stad tussen de Johanneskirche, de St. Nicolaskirche, de watertoren, de “Alte Kran” en niet te vergeten de markt met het prachtige Rathaus.
Ik voeg er nog twee foto’s bij van het ochtendgloren op de Lüneburger Heide en de dorpskerk van Egestorf, waar we verblijven.

Het valt me op dat sommige mensen extreem veel angst hebben van een hond. Onze golden retriever is nu wel de braafste hond van heel Duitsland en Vlaanderen. Gisteren sprong een wat oudere dame van haar fiets en uitte vurige angstkreten uit bij het naderen van mij met hond. Misschien had ze eerder angst van mij, maar ik moest toch roepen: “Hab kein Angst, der hat schon gegessen!”. Dit is al meerdere malen overkomen: mensen lopen om een wijde boog om onze Diarmuid, terwijl het beest kwispelend en vol pretoogjes staat te verwelkomen.
De patatten, Heidekartoffeln, zijn hier uitmuntend van kwaliteit.
Vandaag hebben we voettocht van 15 kilometertjes gedaan vanaf de camping naar Undeloh door de Lüneburger Heide. Met mijn Rote Hose an stapten we door bos en hei in een prachtige warme najaarszon. Terugkeren was met de bus, gratis. Undeloh is een stemmig dorpje vol gepensioneerden, een bejaardenhuis in open lucht. Voor 40 euro kan je er een uurtje meerijden met de paardenkoets. Het pensioengevoel kan niet op.