Het is donker en koud om me heen
ik kijk recht voor me uit
richting onze herinneringen
maar ik voel me toch alleen

soms denk ik nog terug aan toen
die mooie goeie oude tijd
denkent aan jou aanwezigheid en warmte
maar dat ben ik nu kwijt

er zit een traan in mijn oog
ik knipper met mijn oog en het rolt over mijn wang
dat sterft voor het zich verder bewoog

nu sta ik hier helemaal alleen
ik denk aan die ene dag
dat ik jou voor het laats zag
en je daarna voorgoed verdween

een steen bij je graf
dat word je gegeven
zo mooi
net als jouw leven...

Ik zou dagen kunnen huilen,
weken maanden, jaren.
Tranen zouden altijd vloeien,
maar ik wil er wat bewaren.
Bewaren voor juist die momenten dat ik je het allermeeste mis.
Dus voor een soort van noodgeval,
pas als de helse pijn
opnieuw voelbaar is.
Tranen zouden blijven stromen, want dat je weg bent is een feit,
maar hoeveel pijn me dat ook doet,
ik wil niet al mijn tranen kwijt.
Daarom als ik aan je terug denk,
vloeit er 1 traan over mijn wang,
die spreekt voor miljoenen tranen