Het overkomt je als een tsunami!!!
Dit is wat er met mij en nog anderen gebeurt op een leeftijd waarop je nog zoveel van het leven verwacht!
Eerst wil je en kan je het niet geloven,je zit met stomheid geslagen bij de neuroloog als die het verdict geeft. Dan moet je het leren aanvaarden !
Je moet iedereen op de hoogte brengen want ze weten dat er iets verschrikkelijk mis is met je!
Je moet leren van met je medicatie te leven uur in uur uit,alles moet op tijd ingenomen worden.
Het beven en de pijnen worden een groot deel van je dagelijks bestaan.
Aan alles moet je wennen terug, een nieuw ander leven dat begint!
Je bent niet alleen met je veranderingen , ook je partner moet zich leren aanpassen aan alles!
En toch uiteindelijk, je legt je hoofd er niet bij neer, je vecht terug en probeert van elke dag een andere,een betere dan de vorige te maken.
Hier op mijn blog zal ik af en toe mijn ervaringen met deze ziekte meedelen.
Reacties zijn altijd welkom!!   

♣Mijn gevecht

Bal je vuist,
dit is wat nu door mijn oren suist
Bal je vuist,
tegen de ziekte die je langzaam sloopt
Bal je vuist,
tegen die bange gedachte die door je hoofd spookt
Bal je vuist,
tegen het onrecht dat je is aangedaan
Bal je vuist,
tegen de soms harde werkelijkheid van je bestaan
Bal je vuist,
en vecht,geef niet op, al is het maar voor even,
maar doe dit wel voor de rest van je verdere leven !

Mijn nieuwe vriend

jij,die in mijn leven kwam
jij, die alles overnam

jij bent de ziekte die ik niet wilde
jij, die héél mijn leven deed ontwrichten

jij, Parkinson
de naam waar alles mee begon

jij, doet mij beven
en laat mij soms niet meer leven
zonder pijn en medicijn
zo zou het moeten zijn

jij, die mij over de toekomst laat twijfelen
jij zult me altijd blijven gijzelen

jij, die me plots overviel
die me trof tot in het diepst van mijn ziel

jij zit nu op mijn levenspad
weet goed, ik ben het al meer dan zat

maar wetende dat jij mij nooit zult verlaten
kan ik niets andres dan je alleen maar haten

nu wil ik rust
met mijn leven voort
ook al weet ik dat jij daarbij hoort

dus, wat ik nog zou willen zeggen
geef me toch een beetje kracht
zodanig dat het leven me weer toelacht!