Hoi, we zijn terug thuis.
Het is hier wel even wennen; meteen een dikke trui aan. En dan is het nog goed  weer!

De reis is al met al goed verlopen; een beetje gerommel onderweg, maar niets waarvan Erna blijvende schade van ondervindt. Alleen wat weinig geslapen, en dat zal zich de volgend edagen wel weer gaan wreken. Als je mij dus al slaapwandelend in den Hanneksnest ziet belanden, dan ligt het aan de jetlag.

Het is toch weer een heel prachtige reis geweest; NZ is vele landen in één, en dat alles op een compacte ruimte. En plaats dat daar is!

Daarom een paar algemene indrukken:

1. De mensen
De Nieuw Zeelanders zijn niet bepaald het meest welkome volk. Ze zijn blijkbaar zo lang afgezonderd en op zichzelf aangewezen geweest, dat ze anderen al snel als lastig aanvoelen. Ze zitten liever alleen of met de 'mates' dan dat ze met vreemden praten. Op het noordeiland gaat het nog, maar op het zuideiland heb je totaal geen contact met hen. Niet zo moeilijk trouwens want er wonen maar 1 miljoen NZ-ers op een opppervlakte die 5 keer groter is dan België.

De NZ-ers zijn ook erg zwaar; de meesten zelf vet. De Amerikaanse eetcultuur heeft hier dus ook wonderen verricht.
Bij de Maori's is het zelf uitzonderlijk om iemand met normale europese proporteis te vinden.

De Britse invloeden zijn overal te vinden; in de huizen, de kleding, de sport. Ze rijden er zelfs nog links.

2. Het verkeer

Op een paar steden na is het er zeer rustig op de wegen. Kan ook moeilijk anders met zo weinig mensen.
Overal 2 baanswegen met 100km/uur als maximum. Voor een scheet en een hond wordt die snelheid echter verminderd; de NZ-ers houden zich daar ook aan, wij op den duur dus ook maar. De wegen worden trouwens zeer goed onderhouden.

De japanners zijn heel dominanant, met Toyota op kop. Daarnaast heb je nog wat Ford en Holden; en rond de groete steden een occasionele BMW of Merc, maar daarmee is de kous af.

Wat wel opviel was het groot aantal old-timers of vintage cars zoals ze ze daar noemen. Ze worden hersteld en er wordt ook nog meer gereden; naar het restaurant of de golf bijvoorbeeld, maar ook naar boer Neel die zijn koe moet bevallen.

Gezien het terrein is het aantal terreinwagens dan ook heel groot. Omdat heel veel Kiwi's ook nog een boot hebben komt dat bovendien erg handig om die te trekken, want op de bochtige wegen doen die boten het niet zo goed; op zee des te beter.

3. De Industrie

Eigenlijk niet gezien; alleen rond de steden is wat aanwezig, maar voor de rest is het nog steeds heel veel land-en veeteelt. Het is ook daardoor een proper land.

Voor de energie hebben ze een paar grote troeven: het zit vol vulkanische ondergrond en dus geothermische energie. Daarnaast zijn er zo veel snelstromende rivieren (want veel bergen en veel regen), dat er veel dammen zijn gebouwd om ook die energie te gebruiken.

Ze hebben ook wel wat gas, maar die voorraden hebben ze aan de Amerikanen verkocht, en dat wordt dus uitgevoerd, zodat ze wat ze zelf nodig hebben moeten invoeren. Het lijkt bijna de Belgische logica; goed voor de handelsrelaties en dus voor een aantal mensen dat daarmee bezig is, maar niet heel slim op de langere termijn. Kan je wat anders verwachten van afstammenlingen van Her Majesty?

4. De natuur

Daar is in overvloed van aanwezig, zoals jullie al hadden ervaren waarschijnlijk.
Van alles wet wat, alleen de woestijnen en de wilde dieren ontbreken.

Je kunt wat je in NZ ziet ook elders zien, maar dan moet je wel heel veel reizen om dat allemaal bij mekaar te sprokkelen. Er er is bovendien heel veel van.

Het is een erg bergachtig land, met heuvels en bergen tot vlakbij zee.

Onmogelijk te zeggen wat ons het meest heeft aangegrepen; misschein wel de hoeveelhied en de variatie, en het feit dat er overal wel wat te zien is. Never a dull moment.

Het weer is ook ontzettend goed meegevallen. Geen regen van betekenis gehad, wel veel zon, de hele dag rond. Het is trouwens een erg verraderliijke zon, want het welbekende ozongat ligt vlakboven NZ.

Het zal dus niet zo verwonderen dat de NZ-ers veel buiten leven.
Wat ze doen als het regent, en dat is duus ook heel vaak, is mij niet bekend. Waarschijnlijk indoor bowls, indoor vissen, en indoor bergbeklimmen.

De Walter (broer Erna) en de Cor hebben wel de wetenschappelijke uitleg gegeven voor de naam, maar niemand heeeft kunnen zeggen waar de naam vandaan kwam. En dat was nu de eigenlijke vraag.

dan dus maar het antwoord:

Zoals al eerder gezegd, werd op walvissen op grote schaal gejaagd door de walvisvaarders (garnaalvissers vissen op wat anders). Dat was zo rond de jaren 1850. Die walvisvaarders waren natuurlijk stoere binken, maar die misten wel hun wijfjes.

Omdat die mannen meestal voor een heel lange tijd op stap gingen (een paar jaar dus), kregen die op den duur visioenen van vrouwen. Ze konden aan niks anders denken; de walvissen werden er echter niet beter van. Die werden nog altijd gevangen.

Toen ze die beesten opensneden, ontdekten ze inderdaad een grote, slijmerige massa in het hoofd; wel zo'n 2000kg zwaar. Verblind door hun eigen spermoverschot, dachten ze dat het sperma was en noemeden ze die walvissen dus SPERMWHALES.

Op de terugweg naar huis werd rond Ceylon (want daar zitten de wijfjes; die houden niet zo van het koude water rond NZ en blijven liever zonnen in in de Tropen. Er is dus nog niets veranderd) werd echter een vrouwelijke spermwhale gevangen, en die had ook die witte massa in het hoofd; het kon dus geen sperma zijn, maar ondertussen was het kwaad geschied en de naam ingeburgerd. Dus is dat ook maar zo gebleven.

Enfin, ik zal die twee mannen maar een pint betalen voor de moeite, en de uitleg.

We zitten nu op de luchthaven van Auckland, klaar in de startblokken om te vertrekken.
Voor alle duidelijkheid: we komen aan op DINSDAG en niet op donderdag zoals eerder gemeld (verkeerd gekeken).

Gisteren nog een mooie dag gehad in d eomgeving van Rotorua. Nog genoten van de mooie natuur; zoals zo vaak : prachtige meren, vulkanen, bossen etc. De zon er gratis bovenop. Wat dat laatste betreft hebben we ontzettend gelukgehad; het weer slaat om, ze verwachten bakken regen de volgende dagen. Oef, op tijd weg.

Tot heel binnenkort.
Ik ga thuis de volgende dagen foto's aan de blog toevoegen, zal daar vermoedelijk iets simpeler gaan.

Felix,
Spijtig het slechte nieuws over Karamel te horen. We weten wat het betekent een lief beest te verliezen. Met Max hebben we een tweetal maanden geleden hetzelfde meegemaakt.
We denken er nog steeds aan.
Veel moed en tot binnenkort

Moeke en Papi; we zullen ook blij zien jullie allemaal terug te zien
Kusjes

Alweer 3 dagen geleden sinds het laatste nieuws. Het begint dus stilaan op te geraken.

Donderdag zijn we weer de Cook straat overgestoken, van zuid naar noord deze keer.
Woensdagavond dachten we dat het een ruwe oversteek zou worden, regen en wind. Maar donderdagmorgen was de zon alweer van de partij. Vermits we pas na de middag vaarden, hebben we eerst nog wat de omgeving verkent. Prachtig daar rond de Marlborough Sound.
Waikawa Bay is in volle ontwikkeling; overal worden prachtige huizen gebouwd, met uitzicht over baai met alles eroip en eraan. Een niet onaardige jachthavben ook; ik schat dat er zo'n stuk of 600 boten lagen te glimmen in de zon.

Toen we de Cook Straat een paar weken geleden overstaken, was er niet veel te zien, te slecht weer. Gelukkig nu niet. Wat een spectakel om zo langs die fljord met zijn omliggende bergen en de vele baaien te varen. Het leek wel een cruise.

Wellington hebben we deze keer maar snel achetr ons gelaten. We dachten die dag nog een flink stuk op te schieten, maar dat was zonder de files gerekend. Wegenwerken en dus een dik uur aanschuiven.

Het is die avond voor het eerst donker geworden vooraleer we een logement vonden.

Gisteren dan in een ruk naar Rororua gereden, een 350km; een van onze lange ritten hier.
We zijn daarbij weer de vulkaanstreek rond Tongariro gepasseerd, maar langs de andere kant van de berg. Door wat heet Desert Road; niet echt een woestijn, maarwel gedurende ruim 50km dorre hoogvlakte, metuiteraard een goed zicht op de vulkanen. Die hebben zich ook nu stilgehouden; maar goed ook.

Zitten dus nu in Rotorua, het vulkanisch en geothermisch centrum van NZ. Overal spuit de stoom hier uit de grond. Op de meeste plekken is het water zo heet dat je er niet aan of omtrent kunt.

Vananvond gaan we naar een Maori show en hangi maaltijd. Echt toeristisch dus, maar dat hoort er nu eenmaal ook bij.

Maandag vullen we de blog nog een keertje bij voordat we de vlieger opstappen. 36uur onderweg, amai.

Vandaag zijn we van Kaikoura naar de wijnstreek rond Blenheim gereden.
Van de natuur niets speciaals te melden. Wel heel droog en opnieuw redelijk bergachtig.

In Blenhiem zijn we de Hunters Winery gaan bezoeken. We hadden de baas daarvan in Italie ontmoet bij onze laatste doortocht daar verleden jaar oktober. Hadden hem beloofd om langs te komen.

Hij heeft ons eerst een rondleiding in de wijngaarden en de wijnmakerij gegeven, en vervolgens hebben we ter plaatse een lekkere lunch genuttigd, overgoten met enkele van hun wijnen. Lekker intermezzo.

We zitten thans in Wanaka, vlakbij Picton, en dus klaar voor de overtocht naar het noordeiland morgen.
Daarna nog een 4-tal dagen en de tocht zit er weeral op. Wat gaat het toch snel.

Tot verder nieuws in Rotorua.

Op onze strooptocht op de stranden rond K hebben we heel wat interessante schelpen gevonden. Prachtexemplaren die je bij ons niet ziet.

Zo onder andere de paua schelpen. Een soort grote mossel. Als je ze vindt ziet ze er meestal niet uit, maar als je eenmaal de harde kosrt eraf haalt, komt er een prachtige blauw-groen-paarse schelp te voorschijn. Daar worden hier overal juwelen van gemaakt. We hebben onze voorraad ingedaan.

Daarnaast hebeen we voor Pieter een paar skeletten of stsukken ervan gevonden; een van een vis, een stuk tand van een walvis en een stuk geraamte van een possum denken we. Zien iof we dat heel terug in Belgie krijgen.

Wie Kaikoura zegt, zegt ook walvissen.

De walvisvaarders streken hier neer rond 1850 en deden hun job zo goed dat er bijna geen walvissen meer overbleven. Van armoede trokken ze dan maar weer weg.

Maar er blijven nog een aantal mannelijke "sperm whales" over in de buurt, genoeg om d ehele toeristen-industrie te ondersteunen. (Een pint voor wie ons kan vertellen waarom men die exemplaren spermwhales noemt).

Wij dus de boot op samen met een 50-tal andere walvisvaarders. Op hoop van zege. En jawel na een 15-tal minuten werd een exemplaar aan de opppervlakte gesignaleerd; onze snelle catamaran daar dus als een speer naartoe. vanop een 50-tal meter kan je dan zo'n exemplaar bekijken, tot zijn parkeermetervtijd verstreken is, want dan gaat hij weer duiken. De begeleiders van de boot weten dat duiken perfect aan te geven. Dat is inderdaad een prachtig zicht; eerst reusachtige kop omhoog, dan het hele lijf en vervolhgens gaat de reuze staart de lucht in. Alle camera's  natuurlijk in de aanslag, ook de onze. ik denk wel dat het een stel mooie foto's zijn.

We hebben daarna nog 2 zulke zeemonsters gezien. Zeer de moeite waard.
Daarna hebben we nog wat dolfijnen, zeehonden en een paar albatrossen gezien. We hadden niet zoveel geluk als de campers naast ons; die gingen gsiteern en die zagen een groep dolfijnen van wel 100 stuks groot, en van alle kunstjes doen; Dolfinarium op volle zee dus.

Na de walviscruise hebben we een lekkere steack op de BBQ gegooid en die met een fles merlot doorgespoeld. Dat was genoeg voor een dag.

Gisteren hebben we eht een daje rustig aan gedaan in Kaikoura; de steerk wat verkennen, wat zwemmen en rusten. Zwemmen in zee is er echter niet bij; veel te koud en een strand dat het midden houdt tussen een schelpenstrand en de rocky mountains; niet echt zo erg geschikt om te liggen dus. 

Vandaag zaterdag weg van de fjorden, en de terugweg ingezet.

We hadden iendelijk eens wat meer normale weg; nog wel wat op en neer maar minder steil, en vooral minder bochtig. Het ging dus vandaag iets vlotter vooruit.

Eerst hebben we een erg dorre streek doorkruist, ook totaal geen dorpen en ook weinig schapen of enig ander vee; en dat gedurende meer dan 100km; het deed wat aan de Karoo in zuid afrika denken.

Bij nog een paar meren hadden we mooie vergezichten op de Zuidelijke Alpen en Mt Cook in het bijzonder.

We zitten nu in Geraldine, zo'n 100km ten zuiden van Christchurch. Morgen hopen we tot Kaikoura te rijden, en daar blijven we dan 3 dagen; wat naar walvissen en dolfiijnen kijken (hopelijk) en wat zonnen of niksen.

Morgen moet je van ons niks nieuws verwachten, er zal vermoedelijk niet al te veel te zien zijn. Dat kan ook eens gebeuren.

We amuseren ons best kostelijk; de tijd vliegt voorbij.

Tot binnen een paar dagen.

Gisteren dus naar Milford Sound geweest. We hebben niet zelf gereden, en dat was maar goed ook want ik weet niet of onze camper sommige van de helling opkon.
Met de bus mee dus; niet zo maar een bus trouwens. Eentje die speciaal voor de tocht is ontworpen. De zetels staan een beetje naar buiten gekeerd, en de opeenvolgende rijen staan telkens een beetje hoger dan de vorige zodat iedereen een goed zicht heeft. De ruiten zijn extra groot, en ook in het plafond aan de buitenzijde zijn ruiten aangebracht, zodat je goed het landschap om je heen kan aanschouwen.

Eerst langs het Wakaptipu meer, waar Queenstown aanligt. Dat is met zijn 70km lengte en 1 tot 2 km breedte een behoorlijke plas water. Aan een kant lopen de rotsen steil omhoog, en dus ook onder water even steil. Dus erg diep en koud water.

De weg naar het zuiden doet wat aan de schotse highlands denken, maar dan met veel hogere rotsen en dichter op mekaar.

Onderweg ook ontzettend veel schapen, met de duizenden. In de lagere weiden zitten vooral de lammeren; de merino's zitten in de bergen. Ook heel veel herten. Daar zzit een wat bijzonder verhaal aan vast. De herten werden om de jacht ingevoerd, maar gedijden zo goed dat ze een echte pest werden; ze werden dan ook massaal afgeschoten, to iemand erachter kwam dat daar op andere plekken vraag naar was. De beesten worden dus nu gevangen en gekweekt; het slachtvlees gaat vooral naar Europa en meer bepaald naar Duitsland. Dus als jullie nog eens reerug kopen, kan die goed uit NZ komen.

Vanaf Te Anau gaat het flink omhoog, eerst nog enigsins open maar hoe langer hoe sterker door de bergen omgeven. Eerst ook enorme beukenbossen ( de NZse exemplaren dan), daarna regenwoud.

Bij de Homer pas ga je door een tunnel omdat de rots daar zo'n 1000m omhoog gaat en geen andere doorgang mogelijk. Aan de andere kant steil omlaag naar de fjord. Daar de boot op voor een rondvaart van 2.5uur. Prachtig. De wanden van de fjord gaan letterlijk honderden meter steil op vanop de rand van de fjord. En met de boot ga je tot op een paar meter van de wand; dat kan omdat het water er erg diep is (die rots houdt immers niet op bij het water, maar gaat nog een paar honderd meter verder onder water).
Op vele plaatsen ook watervallen, en die worden gevoed door de vele regen die daar neerplenst.
Onderweg nog wat pinguins en zeehonden gezien ook.

Leuke tocht dus, en dus heel veel foto's gemaakt (ik zit al aan 500 trouwens).