
Het is zo stil aan de tijd van gaan ....... de zomer is gegaan , de lange dagen zijn gegaan we worden zo stilaan klaar gemaakt om in onze wintervacht te kruipen en eens te denken aan die ook zijn gegaan ........ we zien stilaan mensen met schrobber en emmer aftrekken naar de kerkhoven om...... ja het was vroeger zo ,de rustplaats van hun geliefden eens een beurt te geven en zo zag ik op een druilige dag in laat october .
Nevelslierten .......
Slierten nevels bewegen zich langzaam
rond wazige gedaanten met kuis alaam
Zij groeten devoot andere passanten
Die schrijden naar de plaats der verwanten
Ze zijn rustig kalm en ingetogen
Hun lijven liggen krom gebogen
Schobben het grauw graniet
Van hen die hun reeds verliet
Hun handelen is als een oud gebed
door traditie in hun geest geprent
Weldra vieren wij de dag der doden
en word ons weer de kans geboden
Om even met hen in gedacht te leven
Hen vergeten liefde weer te geven
Een traan van diep in het oog
Welt zich naar omhoog
Zijn het druppels van de dauw?
de ik weg veeg me mijn mouw ?
Of is het een traantje van berouw
Men kijkt rond .....er word gezwegen
Men plant een bloem , en vraagt een zegen
voor zij die gingen voor zij die bleven
........... gedaanten verdwenen in de nevel
zoals zij kwamen ........uit den hemel .