Bloed en tranen .............

. . . . . . en het was in een brandend en rokend Mortsel dat ik in de gruwel werd gestuurd . . . overal doden , verhakkelde mensen ; die werden geëvacueerd of afgevoerd ....... alles wat in mijn jong mens zijn , diende worden weg gecijferd , hier was het helpen met wat wij hadden , met wat ons werd terbeschikking gesteld , een chaos die mij , mijn verder leven is bijgebleven . de ganse nacht werd door gewerkt en getroost en gelopen verzorgt en gespalkt ; om dan in de late nacht door te brengen in een gebombardeerd huis , dat als hulppost was ingericht , het huis van dokter Geerts aan het oude gemeentehuis . Wat er toen in mij omging was moeilijk te beschrijven , maar op die nacht ben ik wel een paar jaar ouder geworden in het relativeren van wat oorlog is , het beeld van die brandende huizen , het over en weer lopen van zoekende mensen , het leed van ouders op zoek naar hun verloren kinderen , het doel loos voort schrijden van in verband gehulde gekwetsten ,op zoek naar . . . . . . . God weet wat , en dan die nacht waar het geluid van slaande kapotte ramen en deuren de angstige stilte doorbraken terwijl een stinkende reuk van verbranding ons pijn in de neus deed ,, neen nooit heb ik dat vergeten . . . . het maakte me plots iemand anders ? Ik beleefde een verdriet van haat en liefde , een verdriet van medevoelen voor de slachtoffers een haat tegen geweld en onrecht . Waarom zoveel leed ; voor niets ! Het was moeilijk voor een jong Rood kruis kadet , zo in eens onder gedompeld te worden in de werkelijkheid van het slachtveld van Henri Dunant .











































