Berichten van 12 september 2005 tot 18 september 2005

Mijnheer   ....  neem eens een fototje van ons  't is voor ons  "Moeder "
 en wat doet ne mens dan  ........

Neen het is niet de halverman ,  maar de schoenmaker van Bokrijk , als ik hem zo bezag begon mij een versje zich te spinnen  ....... 
 
 Herfst ,
 Kan de herfst ook somber stemmen ?
Doet hij niet de jaren tellen
De herfst van het leven
waar wij angst op kleven .
Is alles nu gauw voorbij
of brengt hij nog een rijp getij
Zijn de dagen nu enkel nog verdriet en pijn ?
of kan het ook nog vreugde zijn .
Het is de tijd dat men warmte zoekt
en geborgenheid voor zijn" IK " opdoet
De tijd van samen leven
zich mekaar de handen geven
weg de tijd van zelfzucht en beheer
het doel van de jaren van weleer.
Leer rijp en ouder nu te "zijn "
een begrepen liefde , een kusje klein
Verdrijft de zwarte dagen
die overkomen als regenvlagen
achter de wolken schijnt immers altijd de zon
Maak uw huis waar het begon
 Een tempel voor een mensen ziel
waar eens je hart op viel ;

 

Die beestjes ......... en er zijn nog velen , mooi en minder  mooie

 September kan ook heel mooi zij blijven de geschiedenis ze altijd drukkend en tristig afschilderd.......

Ik neem even de draad terug op ....;zo verging het die jongens die ook zoon en soms vader waren  waar moeders en kinderen om weenden
, dagen zonder verzorging , zonder hulp , hier een paar dagen in het lazaret en dan ging het ,  in geen beestewagens maar,  maar in een grote  "Rood Kruis " trein naar Duidsland of ze keerden nooit meer terug in hun heimat . 
 In één van de laatste kovooien  , toen wij een evacuatie van een beesten wagen bezig waren , merkte ik een ander kleur van uniform op , in de duisternis was het moeilijk ontwaren . Nader onderzoek bracht ons bij een Engels onderluitenant  welke gekwetst was door scrapenel  inslag in het rechter  bovenbeen , na een paar woordjes in het bijeen geraapt engels kon ik hem gerust stellen , dadelijk zou hulpkomen , gauw bracht ik rapport aan onze afdeeling chef Dr Van Dessel  verder navraag bracht nog aan het licht dat er nog twee engelse en twee "yankees" in het convooi waren na beraad werd  er" een transport " voor zien , daar het ging om krijgs gevangenen konden wij ze plaatsen onder de conventie van Geneve , En nu de balans van de oorkog  toch was over geslagen verloren wij "onze gevangenen" niet meer uit het oog en zo konden wij hun transport naat Duitsland verhinderen , en onder de diensten van het internationaal Rood Kruis overdragen aan hun repectivelijke  corpsen , na de overdracht en verzorging van het hospitaal aan de gealieerden na een achtal dagen 
 De daarop volgende dagen waren " onze bevrijde soldaten " de helden van de bevolking en werden zij  als het ware onder bloemen bedolven ; want een geheim kon het niet uit blijven . Voor mij was het een onvergetelijk moment wanneer de luitenat zijn officier ster van zijn epaulet nam en ze mij als gedenkenis schonk voor onze   merkwaardige kennismaking en verloop ,  onze amerikaan ,    New york  , gaf zijn baret die gauw werd versierd met de luiteneant ster van "Sir Cari Williams  van de Royal Engeneers. Met deze luitenant had ik dan nog kontakt in november 1945
 toen ik als vrijwilliger in de school van het vliegwezen bij  de  R.A .F  in Engeland dienst deed , Ons weerzien  , welke op verzoek van hem plaats greep in zijn eenheid welke hij terug , na genezing en revalidatie als   Capitain bevelvoerder was . zo als ik zij dat weerzien was voor mij een moment die veel oorlogs geweld deed vergeten , weer eens was de
over wonnene ; de winnaar  hoe absurd het ook mag klinken , en hoe gebeurtenissen iemands leven kunnen beinvloeden . Het zijn niet enkel souveniers gebleven ..........

 En nu genoeg in deze donkere september maand en gaan wij wat kleur en leven geven  ....... nu weet u van waar die ster en die amerikaanse baret  peter