Naar de inhoud

Eenvoud siert

You'll never walk alone
seniorennet.beseniorennet.be




Mijn blogdeurtje staat altijd open, voor ieder die me weet te apprecieren,
 voor WIE ik ben, niet voor WAT ik ben.


Donderdag 9 augustus 2012

Daan - Victory


Daan - Victory

Klik op de foto om hem te beluisteren






Daan Stuyven  is een Belgische singer-songwriter en muzikant , geboren  24 september 1969.


Opgeleid als grafisch ontwerper maar met een onweerstaanbaar geluidenpanorama in zijn hoofd, sloeg Daan de weg van muzikant in.

Hij begon zijn muzikale carrière midden de jaren 80 als ‘backing-vocals’ zanger bij enkele groepen. Hij was de bezieler van de band Citizen Kane waarmee hij het in 1988 schopte tot in de finale van Humo's Rock Rally.

Daarna speelde hij nog in verschillende andere groepen Volt (elektronische muziek) en Running Cow (rock), beide groepen zijn wel regelmatig te horen op Studio Brussel, maar echt succes halen ze niet en de groepen blijven niet lang bestaan.

Vanaf 1999 gaat Daan -naast Dead Man Ray- solo onder zijn eigen naam. Hij brengt zijn debuut-CD uit met de songs die hij tussen zijn verschillende projecten door heeft opgenomen. Dit album krijgt de naam ‘Profools’ mee.

Ondertussen worden zijn kwaliteiten ook opgemerkt door verschillende gerenommeerde Belgische filmproducenten en mag hij zijn kunnen tonen met aardig wat succes. Hij componeerde o.a. muziek voor de films : ‘Verboden te zuchten ‘ van Alex Stockman, ‘Meisje’ van Dorothée Vandenberghe, ‘Un Honnète Commerçant ‘van Philippe Blasband,… Daan ontvangt voor zijn filmmuziek de Jozef Plateau-prijs en werd gevraagd als jurylid voor het filmfestival 2003 te Gent.

In 2002 brengt hij zijn tweede solo-album uit ‘Bridge Burner’. De culthit ‘Swedisch designer drugs’ werd stevig gedraaid op de radio. Terwijl de muziek van Dead Man Ray steeds beklijvender wordt, lijk Stuyvens solowerk steeds nadrukkelijker richting dansbare pop te evolueren.

Daan verhuist van Antwerpen naar Brussel en  werkt  tijdens de winter 2003-2004 aan zijn nieuwe CD ‘Victory’ die gereleased wordt op 26 april 2004.  De single ‘Victory’ bracht Daan uit in februari 2004 en werd een hit.




Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 22:09 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zaterdag 4 augustus 2012

Hot Chocolate - You Sexy Thing


Hot Chocolate - You Sexy Thing

Klik op de foto om hun te beluisteren






Hot Chocolate was een Britse discoband van de jaren 60, 70 en 80 en werd opgericht door Errol Brown (oorspronkelijk van Jamaica). De bandnaam The Hot Chocolate Band werd verzonnen door Applemedewerkster Mavis Smith, dit werd echter al snel afgekort.

Brown begon zijn muziekcarrière met het maken van een reggaeversie van John Lennons "Give Peace A Chance", maar er werd hem verteld, dat hij toestemming nodig had. Tot Browns verbazing werd hij benaderd door Apple Records, aangezien John Lennon zijn versie goed vond en kreeg vervolgens een contract aangeboden bij Apple Records.

Vervolgens werkte de band samen met producent Mickie Most aan vele singles, waaronder Love Is Life (1970), Brother Louie (1973) en Emma (1974), en geleidelijk introduceerden ze hun karakteristieke funky geluid. Het succes van de band was in de Benelux matig in de beginperiode, maar Hot Cholocate bleef gestaag produceren. Toen in 1975 de discoperiode aanbrak, brak ook Hot Chocolate door en had met name in het Verenigd Koninkrijk grote hits, zoals You Sexy Thing (1975), So you win again (1977), Every 1's A Winner (1978), No doubt about it (1980), Girl crazy (1982) en It Started With A Kiss (ook 1982). In 1987 maakte Ben Liebrand remixes van oude hits van Hot Chocolate; You sexy thing (remix) stond maar liefst 29 weken in de Nationale Hitparade maar kwam nooit hoger dan de 29e plaats.

Errol Brown begon vervolgens tevens aan een weinig succesvolle solocarrière met uitzondering van één kleine hit: Personal touch (1987). In 2003 ontving Brown de Order of the British Empire (equivalent van de ridderorde) en in 2004 de Ivor Novello Award voor zijn uitmuntende bijdrage aan de Britse muziek. Hot Chocolate is echter nog niet opgehouden en blijft doorgaan met tours en optredens.

In 1975 verliet basgitarist Tony Wilson de groep omdat hij het niet eens was met de met de verzoeting en vercommercialisering van de sound die Errol Brown voorstond. Tony scoorde in 1977 één hit in de Benelux, I like your style.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 22:36 1 reactie Reageer op dit bericht
Zaterdag 21 juli 2012

Serena Ryder - Sisters Of Mercy


Serena Ryder - Sisters Of Mercy

Om haar te beluisteren druk op de foto





Serena Ryder is een opkomende  Canadese zangeres


Serena Ryder (born December 8, 1983 in Toronto, Ontario) is a Juno Award-winning Canadian singer/songwriter and guitarist who grew up in Millbrook, Ontario.

Ranging musically between folk, roots, country, and adult contemporary, Ryder possesses a three-octave range. She attended the Integrated Arts Program at Peterborough Collegiate and Vocational Institute in Peterborough as well as Crestwood Secondary School. As a teenager, she performed solo as well as with many bands from the Peterborough area, including Christian band Thousand Foot Krutch and Jive recording artist Three Days Grace.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 11:48 3 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 14 juli 2012

Je bent perfect zoals je bent



http://oi50.tinypic.com/2lq9me.jpg


Waar woorden zijn is verwarring.

De ene vraag roept de andere op,

en zo komt er nooit een antwoord.

Denken kan geen antwoord bieden,

waar denken is kan alleen chaos zijn.

Je weet al alles wat je weten moet,

je bent precies op de plaats waar je moet zijn.

Geen reden om te denken,

geen reden om je te verplaatsen,

geen reden om te praten.

Je bent perfect zoals je bent,

geen reden om te veranderen.

Koester je eigen wezen,

en ontdek zijn oneindige schoonheid.

Vind de rust en vrede in jezelf

en ontdek je innerlijke licht.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 20:55 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 12 juli 2012

Neville Brothers - Tell it like it is


Neville Brothers - Tell it like it is

Klik op de foto om hun te beluisteren






The Neville Brothers is een R&B-groep die gospel, soul, funk en pop speelt. De groep werd opgericht in 1977 in New Orleans

Voordat The Neville Brothers werd opgericht hadden de broers al een carrière achter de rug. Art richtte de band The Hawketts tijdens zijn highschool-periode op. The Hawketts hadden een grote hit met "Mardi Gras Mambo" in 1954. Daarna richtte Art de band The Meters op, samen met George Porter Jr., Joseph (Zigaboo) Modeliste en Leo Nocentelli. In 1975 werd Cyril Neville gevraagd om mee te gaan spelen. In 1966 had Aaron een solo-hit met "Tell It Like It Is", dat in de jaren 80 weer werd uitgebracht, met groot succes, en toerde Aaron samen met de band van Art door de Verenigde Staten.

Charles begon op zijn twaalfde saxofoon te spelen in een schoolband genaamd 'Turquoise while teenagers'. Ook speelde hij mee met The Hawketts. Toen hij vijftien was verliet hij school en ging Charles toeren met Gene Franklin & the Houserockers. Dit was een soort reizende variétéshow. Toen de toer klaar was kwam Charles terug naar New Orleans en speelde daar in een lokaal bekend café: de Dew Drop Inn. Van 1956 tot 1958 was Charles bij de marine en speelde hij in een lokaal bandje in Memphis, Tennessee. In Memphis kwam hij B.B. King tegen en ze werden goede vrienden. Charles verliet de marine en ging weer terug naar New Orleans waar hij naar de universiteit ging. Maar hij miste de muziekindustrie en ging weer toeren. Tijdens deze periode raakte hij verslaafd aan heroïne en kwam een paar keer in de gevangenis terecht. Daarna ging hij naar New York City en speelde samen met onder anderen Johnny Taylor, Clarence Carter en O.V. Wright.

De oom van de broers - George Landry - vroeg de broers in 1976 om mee te werken aan zijn album "The Wild Tchoupitoulas" en dat deden ze.


De broers wisten dat hun ouders graag wilden dat ze samen gingen werken. Doordat ze het album samen met hun oom hadden opgenomen, richtten ze in 1977 een eigen groep op onder de naam The Neville Brothers. Voor iedereen werd de droom eindelijk waarheid, met Art op piano, Charles op de saxofoon, Cyril op de conga's en Aaron als zanger. Ze kregen een contract bij Capitol, maar die vroegen zich af of de muziek die de broers maakten wel aan zou slaan bij het grote publiek. De muziek was namelijk typisch Nevilles en niet in een hokje te plaatsen, zoals men zei. Capitol wist niet hoe ze de muziek moesten verkopen. De eerste plaat, "The Neville Brothers", werd geen hit en het contract werd ontbonden. De broers hadden drie jaar lang geen contract. Producer Joel Dorn nam contact op met vele platenmaatschappijen, maar niemand wilde de broers contracteren. De broers bleven ondanks de problemen wel toeren. Tijdens één van de concerten kwam Bette Midler en zij vond de broers geweldig. Ze kregen een contract bij A&M en maakten "Fiyo On the Bayou" in 1981. Dit album bevatte veel invloeden van The Meters. In het achtergrondkoor zaten Cissy Houston en haar jongste dochter. Het album werd slecht verkocht.

Wederom werd er geen energie in de groep meer gestoken door een platenmaatschappij. Pas in 1981 durfde A&M het weer aan om een album met de broers te maken: "Yellow Moon", geproduceerd door Daniel Lanois. Het album werd een wereldhit, mede doordat de broers de liedjes zelf mochten schrijven (zeven van de twaalf liedjes zijn door de Neville-broers geschreven).

Daarna maakten ze vooral live-albums en toerden ze als The Neville Brothers. Ze maakten ook studio-albums, maar die overtroffen "Yellow Moon" niet. Toen Art ziek werd, eind jaren negentig, gingen de andere broers hun eigen projecten doen, tot hun comeback in 2004. Ze kregen een contract bij Back Porch Records en maakten het album "Walkin' In The Shadow Of Life". Heden ten dage toeren ze over de hele wereld met groot succes. Ivan Neville speelt sinds de laatste jaren mee met de groep.



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 09:05 Reageer op dit bericht
Maandag 9 juli 2012

Queen - I Was Born To Love You


Queen - I Was Born To Love You

Klik op de foto om hun te beluisteren






Queen is een Engelse rockgroep. Queen is opgericht in 1970 in Londen door gitarist Brian May, zanger Freddie Mercury  (overleden 1991) en drummer Roger Taylor, aangevuld met bassist John Deacon in 1971. Met tientallen hits in de jaren zeventig, 80, 90 en 00, is Queen een van de succesvolste popgroepen in de geschiedenis


I Was Born To Love You is een single die alleen werd uitgegeven in Japan, op 28 februari 1996. Origineel was dit een solonummer van Freddie Mercury, de leadzanger van de band, uit 1985, maar na zijn dood in 1991  heeft de band het nummer opnieuw uitgebracht. Het nummer werd geremixed en de instrumenten werden opnieuw ingespeeld door de bandleden. Het nummer is te vinden op het album Made in Heaven.

Het liedje werd in 2005 voor het eerste live gespeeld tijdens de tour van Queen+Paul Rodgers door Japan. Hierbij speelden Brian May (gitarist) en Roger Taylor (drummer) het liedje akoestisch.

In Japan werd dit het eerste nummer van Queen dat de hitlijsten binnenkwam sinds Teo Torriatte (Let Us Cling Together) in 1977.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 22:04 1 reactie Reageer op dit bericht
Vrijdag 6 juli 2012

Jamie Cullum - Everlasting Love


Jamie Cullum - Everlasting Love

Klik op de foto om hem te beluisteren






Jamie Cullum (Malmesbury (Wiltshire), 20 augustus 1979) is een Britse jazzpianist en -zanger. Hij behoort tot de populairste jazzartiesten aan het begin van de 21e eeuw.

Zelf noemt hij de muziek op zijn nieuwere albums geen pure jazz, maar jazz met een vleugje rock en pop. Een populaire benaming voor deze stijl is jazzpop. Zijn eerste cd Heard it all before wordt over het algemeen wel als 'echte' jazz beschouwd.

Op zijn negentiende, terwijl hij aan de Universiteit van Reading studeerde, bracht hij zijn eerste plaat uit: Jamie Cullum Trio — Heard it all before. Door dit album kwam hij in contact met bassist Geoff Gascoyne en speelde hij op Gascoynes album Songs of the summer. In 2002 nam Cullum zijn tweede album Pointless nostalgic op, maar zijn doorbraak naar een groot publiek kwam met Twentysomething in 2003. Op dit album, dubbel-platina in het Verenigd Koninkrijk, speelt hij naast eigen nummers ook covers van Jimi Hendrix (Wind cries Mary), Jeff Buckley (Lover, you should've come over), Radiohead (High And Dry) en Pharrell Williams (Frontin).

Jamie Cullum is getrouwd met model en schrijfster Sophie Dahl.

In Nederland werd Jamie Cullum bekend tijdens North Sea Jazz 2004. De man die lange tijd vaste drummer van Jamie was, Sebastiaan de Krom, komt uit Nederland. In Nederland was hij onder andere te zien tijdens Nijmegen Rockin' Park en in Paradiso.

Ter promotie van zijn vierde album Catching Tales (dat in september 2005 uitgekomen is) heeft hij op 14, 15 en 16 december de Heineken Music Hall aangedaan.

29 april 2006 stond hij in de line up van Koninginnedag een uur lang te spelen op het Museumplein te Amsterdam. Als statement droeg hij een shirt van zangeres Anouk die zeer geliefd is bij Jamie.

Op 23 juli 2006 speelde Jamie Cullum weer in Nederland in het Zuiderpark in Den Haag. Hier was het 1-daags festival Arrow Rock Jazz In The Parc georganiseerd, met onder meer New Cool Collective en Wende Snijders. Jamie Cullum zette opnieuw een set neer van meer dan 2 uur voor het 8500 koppen tellende publiek.

Op het album van de Haarlemse hiphop-band Relax, Pirates Among Puppets, speelt hij mee met het nummer "Bittersweet".

Op 12 juli 2009 speelde Jamie Cullum opnieuw op het drie-daagse jazzfestival North Sea Jazz. Dit festival betekende in 2004 zijn doorbraak in Nederland.

Na Catching Tales duurde het vier jaar voordat de Brit een nieuw album zou uibrengen. Dit kwam ook omdat zijn vaste twee bandleden Geoff Gasgoyne en Sebastiaan de Krom na zeven jaar hetzelfde repertoire zin hadden in wat anders en Jamie verlieten. Percussionist Tom Richards bleef wel. Met nieuwe muzikanten en een nieuwe producer maakte Jamie het album The Pursuit, waarop hij voor het eerst gebruik maakt van meer elektronische muziek.

In 2006 gaf hij een concert in Vorst Nationaal met vooral nummers van zijn nieuwe cd 'Catching Tales' en datzelfde jaar was hij één van de headliners op het folkfestival van Dranouter.

Op 19 juli 2009 trad hij ook op op het Gent Jazz Festival. Hij bracht er een mix van oude en nieuwe nummers, met o.a. zijn nieuwe nummer I'm all over it now.

Na Catching Tales duurde het vier jaar voordat de Brit een nieuw album zou uibrengen. Dit kwam ook omdat zijn vaste twee bandleden Geoff Gasgoyne en Sebastiaan de Krom na zeven jaar hetzelfde repertoire zin hadden in wat anders en Jamie verlieten. Percussionist Tom Richards bleef wel. Met nieuwe muzikanten en een nieuwe producer maakte Jamie het album The Pursuit, waarop hij voor het eerst gebruik maakt van meer elektronische muziek. In 2010 heeft Jamie Cullum een concert gegeven in de Heineken Music Hall te Amsterdam.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 17:04 Reageer op dit bericht
Vrijdag 29 juni 2012

Joe Cocker - With A Little Help From My Friends


Joe Cocker - With A Little Help From My Friends

Om hem te beluisteren klik op de foto





Joe Cocker (Sheffield, 20 mei 1944) is een Engels blueszanger.

Hij is zijn leven lang al bezig met muziek, en zat al in kleine bands in zijn geboortestad Sheffield toen hij 15 jaar oud was. Hij was voor het eerst op de Amerikaanse televisie in 1969, in de Ed Sullivan Show.

Zijn eerste grote hit was het lied With a Little Help from My Friends, een cover van de Beatles song. In hetzelfde jaar verscheen hij op het Woodstock Music and Art Festival. Andere vroege hits zijn Cry me a river en Feelin' alright.

Aan het begin van de jaren zeventig had hij problemen met drugs en alcohol, maar hij maakte een comeback in de jaren tachtig. Hij had grote hits met You are so beautiful, Up where we belong en Unchain my heart, waardoor hij een nieuw publiek aan zich bond.

Cocker is bekend om zijn opvallende, rauwe stemgeluid en een typische gestiek die enigszins doet denken aan luchtgitaar spelen.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 12:10 1 reactie Reageer op dit bericht
Zaterdag 23 juni 2012

De kleine dingen maken het leven draaglijk.




http://oi46.tinypic.com/2hmpy7n.jpg


De kleine dingen maken het leven draaglijk.

Als je dat zien wilt,kun je alles aan.

Ze geven aan je leven dat speciale,

en vullen vaak je dagelijkse bestaan.

Een troostend woord als je verdrietig bent

Dat telefoontje of die brief.

Waarin men vraagt; Hoe gaat het nou.

Vergeet me niet ;Je bent me lief.

Geen mens kan zonder liefde

En vaak door een klein gebaar,

help je een ander door het leven

Want dat is dikwijls zwaar.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 11:39 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 21 juni 2012

Bonnie Raitt - Runaway


Bonnie Raitt - Runaway

Klik op de foto om haar te beluisteren





Bonnie Raitt (Burbank (Californië), 8 november 1949) is een Amerikaanse zangeres, liedjesschrijfster en gitariste.

Ze is de dochter van Broadway musicalster John Raitt. Ze begon gitaar te spelen toen ze twaalf jaar oud was. Na de middelbare school begon ze in Rhythm and Bluesclubs te spelen. In 1983 verbrak Warner Bros. Records het contract, onder andere vanwege alcohol- en drugsgebruik, maar zij verdween allerminst uit de muziekscene.

Na meer dan 20 jaar opnames en optredens, bereikte Raitt succes met haar tiende album. "Nick of Time" kwam in de top te staan in de Verenigde Staten en won drie Grammy Awards. Tegelijk kreeg ze een vierde Grammy voor haar duet "In the Mood" met John Lee Hooker op zijn album "The Healer".

Hierna kreeg in ze 1993 nog drie Grammy Awards voor haar album "Luck of the Draw", waarna ze in 1994 nog twee Grammy's kreeg voor haar album "Longing in Their Hearts".

Raitt trouwde in 1991 met acteur Michael O'Keefe, maar dit huwelijk kwam in 2000 ten einde.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 22:14 2 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 18 juni 2012

Zoek in alles het positieve...




http://img151.imageshack.us/img151/2594/img8191nf2.jpg


Zoek in alles het positieve...

Zoek in alles een voorbeeld voor jezelf,
alleen dan kun je het positieve delen met elkaar.

Zoek in alles een boodschap,
een stimulans of een lering voor jezelf.

Zoek en zie in alles een kans,
een uitdaging, een perspektief voor jezelf.

Zoek niet naar jezelf,
maar luister naar je wensen,
en maak jezelf (her)kenbaar.

Zoek niet altijd naar zekerheid of een toekomst,
maar creëer het door jouw daden.

Zoek niet naar waardering,
liefde en vertrouwen,
maar geef zelf het voorbeeld.

Zoek niet naar geluk en harmonie,
maar creëer het door jouw keuzes.

Wees overtuigd dat je niks cadeau krijgt,
maar dat jouw daden en gedrag het enige is,
waardoor je je leven kan veranderen of verbeteren.

Hugo

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 13 juni 2012

Deep Purple - Smoke On The Water


Deep Purple - Smoke On The Water

Klik op de foto om hun te beluisteren






Deep Purple is een Britse hardrockband. De groepsnaam is afgeleid van de jazzklassieker Deep Purple, het favoriete nummer van de moeder (of de grootmoeder, naargelang de bron) van gitarist Ritchie Blackmore.


Ze laten voor het eerst van zich horen eind 1968  met de single 'Hush'. Deep Purple scoort in de jaren '70 grote hits met 'Black Night', 'Woman From Tokyo' en 'Smoke On The Water'. 'Child In Time (Part 1)' uit 1972 blijkt een klassieker en haalt twee keer de Nederlands Top 10. Bassist Roger Glover is verder ook nog bekend van het nummer 'Love Is All'.


De groep zoals ze nu bestaat


 De huidige samenstelling (2006) is Airey / Gillan / Glover / Morse / Paice, en in deze samenstelling treden ze nog steeds op. In januari 2006 is Deep Purple begonnen aan de ongeveer twee jaar durende Rapture of the deep-worldtour. Op 18 april 2006 werd de nieuwe Ian Gillan-cd/dvd Gillan's Inn uitgebracht. Op 9 juni 2006 speelden ze voor de tweede keer op het Arrow Rock Festival te Lichtenvoorde. Tijdens de uitvoering van het nummer "Smoke on the Water" speelde de gitarist Neal Schon van Journey ook mee.

De grootste hit van de band is "Child in Time". Dit nummer staat in elke Tijdloze 100 in de bovenste regionen geklasseerd. Hetzelfde geldt voor "Smoke on the water".

Deep Purple zou op 27 juli 2006 een concert geven in Libanon. Het concert werd afgelast vanwege de oorlog met Israël. Op 13 november 2006 gaf Deep Purple een eenmalig concert in muziektempel Nikaïa in Nice in zuid-Frankrijk. Voorlopig is Deep Purple aan hun drie jaar durende Rapture Of The Deep-tour. Hierbij zijn ze in de Lotto Arena in Antwerpen geweest.

Deep Purple is in 2003 uitgeroepen tot beste live-band en trekt sindsdien overal ter wereld weer volle zalen en stadions. Ze doen op dit moment zo'n 150 concerten per jaar en zijn daarmee een van de drukste bands ter wereld. Gitarist Steve Morse(sinds eind 1993) is een waardige opvolger van Ritchie Blackmore en heeft ook echt nieuw leven in de band geblazen. Hij is in America ook vijf jaar lang uitgeroepen als beste gitarist en hangt ook in "The Hall of fame". Hij speelt ook nog steeds in zijn eigen band "The Steve Morse band" en in de "Dixie Dreggs". Deep Purple was op 15 juli 2006 ook de afsluiter van het Montreux Jazz Festival, dat dat jaar 40 jaar bestond. Deep Purple deed daar voor de derde keer mee, ook vanwege hun speciale band met Montreux door het nummer "Smoke on the water". Deep Purple heeft ook zijn eigen monument aan de boulevard in Montreux.

Ritchie Blackmore heeft in 1996 zijn eigen band opgericht genaamd Blackmore's Night.

Ian Gillan heeft op 14 november 2009 in de Hammersmith Apollo verklaard tijdens een optreden dat er in februari 2010 een nieuw album uitgebracht zal worden.


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door kunta kinte om 16:57 1 reactie Reageer op dit bericht
Woensdag 6 juni 2012

Arno - Putain Putain


Arno - Putain Putain

Klik op de foto om hem te beluisteren






Arnaud Charles Ernest Hintjens (Oostende, 21 mei 1949), beter bekend onder zijn artiestennaam Arno, is een Belgische rockzanger, die liedjes vertolkt vooral in het Frans, soms in het Engels, Nederlands en sporadisch ook in het Oostends dialect.

Arno groeide op in een Oostends, politiek links georiënteerd middenklassengezin . Hij koos aanvankelijk voor het koksvak, maar was al in zijn jonge jaren vooral geïnteresseerd in muziek. Vooral uit Engeland geïmporteerde bluesplaten inspireerden hem.

Als mondharmonicaspeler werkte hij samen met muzikanten uit de Oostendse rockscene vooraleer hij rond 1970 in zijn eerste "echte" groep belandde, Freckle Face, geleid door zanger/bassist Paul Vandencasteele en gitarist Paul Decoutere. Arno zong destijds sporadisch en beperkte zich meestal tot solo's op de mondharmonica. Freckle Face maakte een plaat met uitgesponnen bluesrocknummers, maar had op het podium meer succes dan in de platenwinkel.

In 1972 gingen Arno en Decoutere verder als duo onder de naam Tjens Couter. De groep wisselde bluesnummers af met uitstapjes richting tango en reggae. Na de debuutplaat "Who Cares" groeide Tjens Couter van een duo naar een kwintet en werd de muzikale koers verlegd naar pubrock. Een tweede album volgde. In 1978 waren Arno en Decoutere te zien in de film Le concert d'un homme seul.

Pas in 1980 kwam de grote doorbraak met de groep T.C. Matic, een groep die aanvankelijk voor 80 procent dezelfde samenstelling had als Tjens Couter. De groep maakte vier albums, ging op tournee door Europa, en scoorde een paar hits, waaronder "Oh la la la". Ook Que pasa en Putain, putain zijn uitgegroeid tot klassiekers, die steevast deel uitmaken van Arno's liveset[bron?]. Zes jaar later hield T.C. Matic het voor bekeken.

Arno besloot het solo te wagen. Hij bracht in 1986 zijn solodebuut uit onder de titel "Arno". "Cold Sweat" is daaruit een bescheiden hit geweest. Arno ging voor dit album dan wel solo, hij kon toch nog een beroep doen verscheidene ex-TC Matic leden. Serge Feys, die ook vele andere Arno cd's zou produceren, trad op als producent en als toetsenist (keyboards). Ook gitarist Jean-Marie Aerts was van de partij, en zou nog jaren deel blijven uitmaken van Arno's vaste begeleidingsband. In het geheel was Arno een behoorlijke cd, met veel funk en blues invloeden en vooral Engelstalige teksten. Ook op zijn volgende albums zou Arno soms in het Frans zingen, maar het Engels was duidelijk prominenter aanwezig. (Franse nummers zouden pas een overwicht krijgen vanaf het in 1995 verschenen "Arno à la Française".)

Terwijl Arno op zijn gelijknamige debuutalbum duidelijk nog wat een eigen gezicht aan het zoeken was (twee volledige instrumentals en twee haast instrumentale nummers), trad hij met "Ratata" veel zelfverzekerder naar buiten. Nummers als Bathroom Singer, het snoeiharde Black Doll en de Jacques Brel-cover Le Bon Dieu werden live favorieten.

Ook in de cinema was Arno een gevraagd typeschrijver.

Vóór alle unplugged-trends belichaamde hij samen met Roland in 1990-1991 de pure rock in het zijproject Charles et les Lulus. Ook zijn levensstijl werd er niet minder rock-'n'-roll op. In 1992 coverde hij de Adamo-hit "Les filles du bord de mer". Zijn doorbraak bij het bredere publiek ging verder met zijn vierde album "Idiots Savants", dat goed ontvangen werd door de pers. Het album haalde gemakkelijk goud.

In 1995 kwam "Arno à la Française" uit. Eén cover springt er op dat album uit, namelijk "Comme à Ostende" van Leo Ferré. Met deze geheel Franstalige plaat brak hij definitief door in Frankrijk. Franse chansons zijn vanaf dat moment een even belangrijk bestanddeel van zijn muziek als rock, tango en blues.

Samen met Jan Decleir speelde hij in 1995 de rol van de homoseksuele redder Harry in de film Camping Cosmos (1996) van Jan Bucquoy die zich te Westende afspeelt.

In 1997 bracht Arno voor het eerst een album uit in de Verenigde Staten. Het was een compilatie, in combinatie met de registratie van een live-concert. In 1999 werd Arno vijftig jaar. Hij bracht zijn zesde soloalbum uit, dat meteen ook zijn 23ste album is onder diverse namen en formaties. Een 'best of' kwam uit in 2000.

In 2002 kwam "Arno Charles Ernest" uit, een referentie naar zijn grootvader; in 2004 volgde "French Bazaar". Eind september 2004 startte Arno zijn nieuwe solotoer met onder andere twee concerten in Vietnam. Zijn voornaamste muzikale partners door de jaren heen zijn de gitaristen Jean-Marie Aerts (ook in T.C. Matic) en Geoffrey Burton, en de toetsenisten Ad Cominotto en Serge Feys (eveneens ex-T.C. Matic).

Op 1 oktober 2006 organiseerde hij samen met Tom Barman en Sioen de 0110-concerten. Zijn volgende album, "Jus de Box" verscheen in januari 2007. In de zomer van 2009 was hij de centrale gast muziek op Theater aan Zee.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 20:32 2 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 2 juni 2012

Voorzichtig ontwaak ik in ochtendrood




http://img10.imageshack.us/img10/6393/img7306.jpg


Langzaam vervagen donkere kleuren
uit penseelstreken die ooit waren
Ze laten een grauwe gloed achter
op 'n zielpallet, uit verwrongen jaren

Voorzichtig ontwaak ik in ochtendrood
wat sluimert door nevel en dauw
Zie in de verte een sprankelend licht
wat steeds reikt, naar het hemelsblauw

Poorten beschilderd in regenboogkleuren
maken mijn zicht weer helder
Ooit besmeurd door teer zwarte handen
overleefde ik in jouw kelder

In de schittering van goudgele stralen
dans ik het verleden nu voorbij
De zwarte kleur uit het onbeantwoorde
laat ik achter, ik ben eindelijk vrij!!!


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 13:50 1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 28 mei 2012

Cat Stevens - Where Do The Children Play


Cat Stevens - Where Do The Children Play

Om hem te beluisteren klik op de foto






Cat Stevens, geboren als Stephen Demetre Georgiou, (Londen, 21 juli 1948) is een Britse zanger en songwriter die bekend werd met folkrock- en softrock-liedjes.

Zijn zoon Muhammad Islam is ook actief als zanger, onder de naam Yoriyos.

Tot zijn meest bekende liedjes behoren Matthew and son (1967), Father and son (1970) Lady D'Arbanville (1970), Wild world (1970), Moonshadow (1971), Morning Has Broken (1972) en Oh very young (1974).

Cat Stevens is de zoon van een Grieks-Cypriotische vader en een Zweedse moeder. Hij groeide op in Londen, waar zijn vader een restaurant had. Hij schreef al op jonge leeftijd liedjes en trad gedurende de jaren zestig op, zonder veel succes. Op zijn 19e kreeg hij tuberculose en moest gedurende lange tijd naar het ziekenhuis. Tussen 1967 en 1977 verkocht hij zo'n 40 miljoen LP's. Bij vrijwel elk lied werd hij bijgestaan door Alun Davies, die meestal de 2e gitaar speelt


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 00:00 Reageer op dit bericht
Donderdag 24 mei 2012

Vlinderlicht fladderen we samen




http://oi45.tinypic.com/6y1kc0.jpg


Vlinderlicht fladderen we samen
door de speeltuin van het leven

op zoek naar onszelf
op zoek naar antwoorden

En pas bij het aanbreken van de avond
beginnen we te realiseren dat
de antwoorden die we zoeken
alleen in onszelf te vinden zijn ...


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 22:04 Reageer op dit bericht
Zondag 20 mei 2012

Willy De Ville - I'm blue so blue


Willy De Ville - I'm blue so blue

Om hem te beluisteren klik op de foto





Willy DeVille, pseudoniem van William Borsey (Stamford (Connecticut), 25 augustus 1950 – New York, 6 augustus 2009), was een Amerikaans zanger en liedjesschrijver. Hij maakte aanvankelijk naam als zanger en voorman van de band Mink DeVille en scoorde met deze band in 1978 de internationale hit Spanish Stroll.

Als tiener speelde Willy in een band, Billy and the Kids genaamd. Hij verhuisde naar Londen waar hij een band wilde beginnen, maar slaagde er niet in muzikanten met eenzelfde visie te vinden. Uiteindelijk belandde hij in San Francisco, waar hij een band oprichtte samen met Ruben Siguenza en drummer Tom "Manfred" Allen. De band trad op onder de namen Billy DeSade & the Marquis en de Lazy Eights voordat ze de naam Mink DeVille aannamen. De band verhuisde naar New York, waar ze een rol speelde als een van de pioniers van de punk. Ze was een van de oorspronkelijke huisbands van CBGB, de New Yorkse nachtclub die een grote rol heeft gespeeld in het ontstaan van punkmuziek, midden jaren 70.

Composities van DeVille zijn vaak gevuld met romantische overtuiging en hunkering. Latin, bluesriffs en invloeden van country zijn te herkennen. Spanish Stroll was een internationale hit in 1978. Storybook Love (genomineerd voor een Academy Award in 1987) is gebruikt in de film The Princess Bride. DeVilles Just to Walk that Little Girl Home (geschreven met Doc Pomus) in de film The Pope of Greenwich Village en It's So Easy in de film Cruising.

Storybook love staat op het door Mark Knofpler (Dire Straits) geproduceerde album "Miracle" (Polydor). Eigenlijk zijn allereerste solo album nadat de band Mink DeVille failliet is verklaard.

DeVille was van 1980-2000 verslaafd aan heroine, wat zijn carrière beïnvloed heeft. Onder muzikanten en liedjesschrijvers was hij zeer gerespecteerd.

Hij was drie maal getrouwd, eerst met Susan 'Toots' Berle. Met haar had hij een zoon, Sean. Zijn tweede vrouw was Lisa Leggett (welke in 2001 zelfmoord pleegde) en zijn derde vrouw was Nina Lagerwall. Op 15 juni 2009 maakte zij bekend dat DeVille alvleesklierkanker had. Op 6 augustus 2009 overleed DeVille aan de gevolgen van deze ziekte in een ziekenhuis in New York City.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 10:20 4 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 5 mei 2012

Melanie Safka - Beautiful People


Melanie Safka - Beautiful People

Om haar te beluisteren klik op de foto






Melanie Safka-Schekeryk, bekend als Melanie (Astoria, 3 februari 1947) is een Amerikaanse zangeres, bekend van onder andere Look what they´ve done to my song, ma, Lay Down en Beautiful People.

Melanie Safka werd geboren in Astoria, een wijk in Queens in New York, als dochter van Fred en Polly Safka-Altamare. Op 5-jarige leeftijd maakt ze haar eerste plaatje, het loepzuivere, à la Shirley Temple gezongen, Give A Little Kiss.

Na de highschool treedt ze met haar gitaar op in coffeehouses in Greenwich Village en gaat overdag naar de American School of Drama. Bij een auditie voor een toneelstuk loopt ze de verkeerde deur in, waar de jonge producer Peter Schekeryk haar vraagt wat te zingen. Hij is zo onder de indruk van haar stem en liedjes dat hij haar prompt een contract aanbiedt. In 1968 trouwt ze met hem.

Gilbert Bécaud haalt Melanie naar Parijs, waar ze tussen de kamelen en revuedanseressen in L'Olympia optreedt. Ze zal hier een liedje over schrijven: Tuning my guitar. Daarna treedt ze in Nederland op bij Singing Europe en heeft haar eerste successen. Dezelfde zomer speelt ze op het Woodstock-festival (1969) waar het publiek kaarsen aansteekt tijdens haar optreden. Het is de eerste keer dat dit gebeurt. Uiteindelijk wordt het verboden door de brandweer, maar Melanie heeft de traditie in werking gezet. Lay Down / Candles in the Rain is in Nederland een zomerhit. "Look What They've Done To My Song, Ma" is een ander bekend nummer.

Melanie is niet de enige die profiteert van haar muziek. De Britse groep The Wurzels neemt in 1976 een parodie op van Melanies nummer Brand New Key, waarbij ze haar melodie behouden. Dat behaalt onder de titel The Combine Harvester de eerste plaats in de UK Singles Chart.

Melanie maakt sindsdien jaarlijks een plaat of cd, zij en Peter Schekeryk – die al haar platen produceert – krijgen drie kinderen die alle drie met Melanie optreden. De laatste jaren wordt ze begeleid door haar zoon, Beau 'Virtuoso' Jarred Schekeryk op gitaar. Zij hebben twee kleinkinderen.

In juli 2004 komt bij CNR haar cd Paled by Dimmer Light uit. Ze heeft een trouwe schare aanhangers in alle leeftijdsgroepen. Ze wordt al jaren beschouwd als een belangrijke vrouwelijke singer-songwriter.

In 2005 wordt haar lp Photograph, door velen beschouwd als haar meesterwerk, opnieuw uitgebracht als Double Exposure, met een bonus-cd van nooit eerder uitgebrachte nummers.



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door kunta kinte om 10:26 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Eenvoud siert

↑ Terug naar de berichten