De herfst...

( Gyrinus Natans )

O krinkelende winkelende waterding,
met ’t zwarte kabotseken aan,
wat zien ik toch geren uw kopke flink
al schrijven op ’t waterke gaan !
Gij leeft en gij roert en gij loopt zoo snel,
al zie ‘k u noch arrem noch been;
gij wendt en gij weet uwen weg zoo wel,
al zie ‘k u geen ooge, geen een.
Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn?
Verklaar het en zeg het mij, toe!
Wat zijt gij toch, blinkende knopje fijn,
dat nimmer van schrijven zijt moe.
Gij loopt over ’t spegelend water klaar,
en ’t water niet méér en verroert
dan of het een gladde windtje waar
dat stille over ’t waterke voert.
o Schrijverkes, schrijverkes, zeg mij dan-
met twintig zijt gij en meer,
en is er geen een die ’t mij zeggen kan:-
Wat schrijft en wat schrijft gij zoo zeer?
Gij schrijft, en ’t en staat in het water niet,
gij schrijft, en ’t is uit en ’t is weg;
geen Christen en weet er wat dat bediedt:
och, schrijverke, zeg het mij, zeg !
Zijn ’t visselkes daar ge van schrijven moet ?
zijn het kruidekes daar ge van schrijft ?
Zijn ’t keikes of blaadjes of blomkes zoet,
of ’t water, waarop dat ge drijft ?
zijn ’t vogelkes, kwietelende klachtgepiep,
of is ‘et het blauwe gewelf,
dat onder en boven u blinkt, zoo diep,
of is het u, schrijverken, zelf ?
En ’t krinkelende winkelende waterding,
met ’t zwarte kapoteken aan,
het stelde en het rechtte zijne oorkens flink,
en ‘t bleef daar een stondeken staan:
“Wij schrijven” zoo sprak het, “al krinklend af
het gene onze Meester, weleer,
ons makend en lerend, te schrijven gaf
één lesse, niet min nochte meer;
wij schrijven, en kunt gij die lesse toch
niet lezen, en zijt gij zoo bot ?
Wij schrijven, herschrijven en schrijven nog,
den heiligen Name van God

Guido Gezelle (1830-1899)

http://www.beesies.nl/schrijvertje.htm

Ik geloof dat dit Komrij's woorden zijn.

Als ik de advertenties doorploeg, doe ik dat met een dubbel gevoel. Enerzijds op zoek naar bekenden, anderzijds wil ik bekenden niet tegenkomen omdat ik ze zonder uitzondering een lang leven gun.
Om aan dit duivelse dilemma te ontsnappen ga ik op de details letten.
Hoe velen rusten veilig in Jezus’ armen?
Wie deed aan zelfdoding?
Hoeveel dagen na de ene stierf de andere partner?

Maar bovenal raak ik geïrriteerd als er teksten staan als: hij stierf veel te vroeg, vóór zijn tijd, en meer van dat soort irrationele teksten.

Mensen leven vanaf één seconde tot 115 jaar (wijlen mevrouw Van A.-S., wier naam ik niet voluit noem om haar privacy niet onnodig te schenden).
Ik stel dat niemand maar dan ook helemaal niemand ‘vóór zijn of haar tijd’ sterft.
Iedereen sterft op zíjn tijd: tussen één seconde en 115 jaar. En geen seconde te vroeg of te laat, ook niet naar menselijke berekening!

Het zijn irrationele teksten te vergelijking met uitdrukkingen: ‘als ik jou was, zou ik’.
Áls je mij was, zou je precies hetzelfde handelen als ik! En exact hetzelfde schrijven.
En áls ik jou was, zou ik dit met precies hetzelfde gevoel als jij nu voelt (verbazing, onbegrip, toewijding, plezier, ergernis?) lezen.

Tenzij je vóór je tijd gestorven bent…

Dan maar even een blogje placeren, maar wat te schrijven als je toch aan niets denkt? Weer een probleem! Misschien toch maar beter terug in bed kruipen, het zal morgen weer veel te vroeg zijn. Daarbij komt dan nog eens dat ik morgen richting Oostende trek (leve een lang week-endje). Genoeg slaap en goed humeur noodzakelijk dus, al zal het tweede niet echt een probleem vormen.

Hierbij ga ik dus meteen mijn tweede bedpoging inzetten. Ik wens iedereen die dit leest dus een goede nacht, binnen enkele uurtjes een goedemorgen en voor de gelukkigen die zich mogen uitslapen een goede middag.

Tot zover mijn bezigheidstherapie voor mensen met een slaapgebrek, een fijn weekend zou ik zo zeggen en tot...

De link is dan ook al snel gelegd. Aan slapen hangen meestal dromen vast. Ik zie het als een manier waarop we voorbereid worden op gevoelens of een blik kunnen werpen op onszelf of anderen. De ene keer ben ik een vogel die samen met zijn geliefde een nestje bouwt. De andere keer ben ik een wolk die neerkijkt op de mensheid en ziet hoe goed men daar beneden wel bezig is. Ik heb net gezelschap gekregen van een schattig CO-wolkje en door de steeds dunner wordende ozonlaag zijn de zonnestralen des te warmer op onze rug.

Soms ben ik gewoon mezelf. Deze vergeet ik meestal snel. Gelukkig maar, ze hebben nogal de neiging om uit te komen. Misschien droom ik gewoon realistisch en mag ik mij bij de goeie dromen dan weer gelukkig prijzen. Het kan echter ook volledig absurd zijn. Zo werd ik eens achterna gezeten door een krokodillenstam met roze strikjes omdat ik in hun heilige beek gesprongen was. Welkom in mijn soms bizarre fantasiewereld.

Dromen zijn nochthans niet altijd goed. Het gevoel van een droom die keihard in mijn gezicht openspat zit nog vers in het geheugen. Dat is mijn grote probleem. Ik jaag teveel illusies na. Ik ben nu eenmaal niet met een naald in de hand geboren om die luchtbellen op tijd kapot te prikken.

Afsluiten met een positieve noot? Denk nog eens aan de krokodillen, want ik ben uitgeschreven. Het is al langer geworden dan verwacht.

Opdracht volbracht. Gelezen en goedgekeurd? Ik hoop allesinds van wel.

Mokerslag. De hele wereld stort in, en het liefst wil je gewoon mee instorten om alles te vergeten. Eén vraag, waarom? Geen antwoord. Enkel nog herinneringen.

Niemand, buiten de familie, om er mee over te praten. Ik begrijp ze wel. Ze weten nu eenmaal niet hoe op zoiets te reageren. Lachmasker opzetten en verdergaan terwijl het je eigenlijk geen zier meer kan schelen laat staan interesseert.

Gelukkig zijn die donkere wolken ondertussen weggetrokken, maar diezelfde vragen blijven nog steeds regelmatig door m'n hoofd spoken.

Je laatste woorden tegen mij, "hou je goed". Wel kerel, ik doe mijn best.

Van liefde van pijn
van vreugde,verdriet
Respect voor wat zij willen
delen

Wij luisteren soms weinig
en spreken teveel
De angst voor ’t verhaal
van een ander

Het zou maar eens
zomaar opeens,
Zo veel te dichtbij
ons gevoel kunnen komen.

Het zou zoveel goed doen
niet luisteren naar woorden
Maar voor één keer te lezen
welk gevoel er achter woorden zit…

Van de middeleeuwen tot nu is de traditie van de Paaseieren geëvolueerd en de hedendaagse jongeren zien er vaak niets meer in dan een heerlijk snoepje.

De chocoladen eieren bestaan nog niet zolang. Het is pas laat, nl. in de 18de eeuw, in Frankrijk, dat men er toekwam verse eieren te ledigen en ze op te vullen met chocolade. Later werden gietvormen gemaakt en werden chocoladen eieren in allerlei maten gemaakt en verspreid.

Vandaag de dag nog vinden ouders en grootouders, geholpen door de klokken van Rome, een duivels plezier in het verbergen van Paaseieren in de tuin. Of nemen ze in de stad deel aan de eierenjachten die georganiseerd worden door verenigingen en handelaars.

Men kan zich terecht afvragen wat het verband is tussen een religieus feest als Pasen, dat de verrijzenis van Christus gedenkt, en een zoektocht naar chocoladen eieren. Wel, men mag niet vergeten dat het feest van Pasen in de periode valt van de lente-equinox(rond het begin van de lente). Dat is natuurlijk de periode dat de natuur terug tot leven komt. Niet eigenaardig dus dat het ei, net als bij de antieke Egyptenaren, ook bij ons een symbool van vernieuwing werd.

In onze contreien was het vroeger verboden van tijdens de vasten, de veertig dagen voor Pasen, eieren te eten. De boeren bleven dus met heel wat eieren zitten. Daarom namen ze vanaf de middeleeuwen de gewoonte aan eieren te versieren. De traditie van gekleurde eieren is vandaag nog steeds sterk aanwezig in landen als Rusland en de Oekraïne.

We zijn er niet meer over verwonderd rond Pasen chocoladen hazen in de winkels te zien liggen of Paashazen te zien opduiken in Amerikaanse films. Deze traditie is eigenlijk van Duitse oorsprong. Aan de overkant van de Rijn dacht men dat het de beurt was aan de hazen om de eieren uit te broeden.
Vreemd, niet?