Effe terug

De mercator Voorstuwende kracht van de wind laat je dansen op de golven van het water je steven klieft de weerstand van het diep ranke masten als een houvast de zeilen bol op volle kracht detrots van hen die jou bevaren rechtsaan voortbewegend naar je doel vastbesloten zoekend naar een haven meer je aan in rust met kalm gemoed...

Wanneer de maan een halve glimlach schijnt en een heldere ster zijn wijsheid seint. Wanneer de zee je gedachten verstoort en je angsten golven overboord. Wanneer je kilometersver de nacht inkijkt en een kalme wind niet van je zijde wijkt. Wanneer je het gekrijs van meeuwen hoort weet dan, dat mijn licht weer aan de hemel gloort.

Projectontwikkelaars zijn de pest voor elk soort landschap.

Het mooiste geschenk dat ik mensen geven kan is mijn onbereikbaarheid. Geen medemens kan een absoluut steunpunt zijn. Hoe zou men kunnen leven zonder het gevoel op-weg-te-zijn? Wij zijn voor elkaar lokroep vanuit de verte verlangen vanuit de diepte hunkering naar het onbereikbare. Maar wij zijn, noch die Verte, noch die Diepte, noch dat Onbereikbare. Doorheen de wederzijdse onbereikbaarheid banen wij voor elkaar de weg naar het Eeuwig Bereikbare. Fotootje in funktie tot mijn tekst geleend van mick/fotografie-blog

De ervaring blijft het enig geldig criterium. Zij stelt de mens vragen nopens zijn lichamelijke konditie. Vragen die dwingender worden naarmate het lichaam meer en meer dienstbaarheid weigert. De ouder wordende mens aanvaardt minder en minder de eigen lichamelijke konditie. Hij herleidt deze lichamelijke konditie tot een leugen. Omdat de genade van de ouderdom hem vreemd is geworden, gelooft hij in de leugen van het eigen lichaam. Zich met deze leugen identificerend, schept hij een hiaat tussen zichzelf en zijn lichaam. Eens hij zijn lot en lotsbestemming aan zijn lichamelijke konditie heeft verbonden, zal hij al het mogelijke doen om zijn leeftijd te verloochenen,om er zo "fit" mogelijk uit te zien. Dit is een van de grootste vormen van zelfbedrog, waarbij de ouder wordende mens alle steun vindt in de omgeving: zo erg is het nog niet gesteld,- men komt er nog goed voor,- men heeft nog een eeuwigheid voor zich...En de kultus der valse onsterfelijkheid kan beginnen, tot het groteske toe. Men is aan het leven voorbij gegaan en gelooft niet meer in eigen dood. Het "opkalfateren" van "niet meer zo jonge mensen",3 of 4 X 20 en meer, kan beginnen...De illusie van 20. Men kan nog mee. Men wil aan zichzelf en en vooral aan andere bewijzen wat men nog kan. De dood is nog ver, nog oneindig ver. Meelijwekkende meewarigheid van de hipokrisie rondom de bejaardenzorg. En voor straks wel te rusten.

In aansluiting op mijn vorig berichtje wil ik deze zeker niet voor mij alleen houden, nl ons kleintje van de bende, een meisje met de mooie naam LORE en ik durf zeggen dat ik er apentrots op ben,geboren de 15 september 2004, ze was 50cm groot en woog reeds 3,350kg, ik weet het nu al daar gaan later horde jongens achter aan gaan, zou papa dan niet jaloers worden? PS.En nee ze zit niet in de slakom...

Ik zou me een klein beetje moeten schamen, waarom? ik heb mijn eigen nog niet voorgesteld, alhoewel, feitelijk heeft er niemand baat bij wie ik ben het voornaamste is dat ik hier kwijt kan wat ik kwijt wil en dat is het voornaamste, of niet? natuurlijk hoop ik op reakties zowel positieve als negatieve ik ben nu eenmaal een ruimdenkend persoon die hier al ruim 57jaar op dat bolletje rondloopt, het enigste waar ik een enorme hekel aan heb is aan personen die hun wil willen opdringen, voor mij niet gelaten ik laat ieder mens in zijn waarden en respecteer iedere vorm van geloofsovertuiging.En ook ik heb reeds geroepen in de aard van "stop de wereld,ik wil er af" maar dat is de oplossing niet, het leven is aangenamer als men elk probleem met de horens pak en er een oplossing voor zoekt, we kunnen uit onze problemen enorm veel leren maar men mag niet oppervlakkig worden want dan wordt het pas saai, of niet.

Goede morgen,alhoewel.Reeds een paar dagen ziet mijn beste vriendin het niet meer zitten, ze eet niet meer en af en toe als ik met haar bakje water afkom wilt ze drinken, ze is enorm vermagert hoe kan het ook anders, ze is een maand geleden geopereerd, ze hebben toen een gezwel weggenomen en om het lijden van haar niet onnodig te rekken heb ik besloten haar te laten inslapen, inderdaad mijn vriendin is een poes(Karthuizer),16jaar heeft ze trouw lief en leed met me gedeeld, de onmacht woeld weer in mij op maar helaas ik kan haar alleen op deze manier een laatste dienst bewijzen.Tinny gij zijt een schatje vergeten kan ik je niet.

Eco Logica Door tal van verontruste ecologen Is deze week de noodklok weer geluid Wij putten immers Moeder Aarde uit Zolang wij hier ons welvaartspeil verhogen Toch schijnt het ons alleen te kunnen boeien Hoeveel wij economisch kunnen groeien. Welterusten.