Archief

Maak je niet druk over de fouten en vergissingen die je aan het schrijven bent. De biografen merken al die fouten en vergissingen wel.

Er zijn schrijvers en lezers, deze laatste zullen je wel op je fouten wijzen.

Stukken, die de lezer zou overslaan, die schrijf ik gewoon niet.

Het leuke van het vak schrijven is, dat je het nooit leert.

Hoe kunnen we het best reageren als iemand boos is op ons?
De meest voorkomende reactie is de verdediging. Een voorbeeld: “Ze is kwaad op me omdat ik vanavond te laat naar huis kwam”. Ik probeer me te verdedigen: “Net toen ik wou vertrekken, kreeg ik nog een telefoontje”.
Je verdedigen is niet de juiste oplossing!
Je gaat dan mee in de woede van de andere en wil haar doen inzien dat haar woede onterecht is. Haar woede is voorspelbaar: ze zal zich verdedigen en haar woede zal nog toenemen. Kortom, een typische huiselijke twist. Door mee te gaan in haar woede moedig ik haar nog aan en ga ik misschien denken: “Ze wordt al boos als ik nog maar een beetje te laat kom. Ik kan net zo goed langer wegblijven. Boos wordt ze in ieder geval. “Geleidelijk aan groeit er er zo onbegrip en de partners vervreemden van elkaar.
Een goede reactie is proberen te begrijpen welke verborgen behoefte aan de basis ligt van die woede. In het bovenstaande voorbeeld is dat misschien: “Ik wil je bij mij hebben.” In dat geval is haar woede zelfs een positief teken. Ze heeft er behoefte aan om haar partner bij zich te hebben. Als ik de onbevredigde behoefte eenmaal heb achterhaald, kan ik de woede die eruit voortkomt gemakkelijker ontmijnen. Ik begrijp dat ze boos is omdat ze me nodig heeft, en dat is positief. Ik kijk door haar woede heen. Mijn reactie zou dan kunnen zijn: “Schat, als ik het goed heb verlangde je ernaar om me te zien. Ik verlangde ook naar je. Het spijt me dat ik te laat ben.”
Op die manier maak ik duidelijk dat ik wel verantwoordelijk ben voor mijn late thuiskomst, maar niet voor de woede die dat heeft veroorzaakt. Voor hetzelfde geld was ze trouwens druk in de weer en kwam het haar goed uit dat ik wat later kwam.

Conclusie: Woede wordt altijd veroorzaakt door de manier waarop we de feiten voorstellen en niet door de feiten zelf? Dat verklaart ook waarom iets dat voor mij totaal onbelangrijk is iemand anders razend kan maken, en omgekeerd. Niet iedereen heeft dezelfde behoeften en we verwerken onze frustraties niet allemaal op dezelfde manier.

Dan zie ik soms wel eens iemand die oud zou moeten zijn maar die rustigjes, lachend en grappend door het leven gaat. Die de tijd neemt en opmerkzaam is. Die leeft ongeacht wat er komen gaat.

Dat is een keuze die men kan maken, misschien worden vele jonge mensen wel door de omstandigheden geleefd, ze maken te snel kapitale beslissingen en hebben voor het duidelijk is wat ze precies willen een overvolle agenda, en komen er misschien op latere leeftijd achter dat het een keuze was.

Ik ben niet in de zin gelovig; maar toch haal ik me wel eens het idee voor de geest om bij Petrus aan de hemelpoort te staan waarbij hij me vraagt wat ik zoal in het leven heb gedaan. Die vraagstelling is echter niet voor straks maar voor nu, want met zo\'n druk leven heb je toch eigenlijk niets bereikt wat je nou met verve aan Petrus zou kunnen vertellen. Hemelpoortpetrus is toch een levenskunstenaar en zal toch een \"connaisseur\" van verhalen zijn, wil die kleine details, het randje wat het leven vol maakt.

Wat is oud dan, oud is dat je zoveel hebt gedaan maar er zo weinig mee hebt, alles lijkt langs je heen gesneld en je bezigheden zijn opgelost in het verleden. Jong is misschien toch dat je de volgende dag wakker wordt en denkt \'ah een nieuwe dag!\'