Berichten van 6 juli 2009 tot 12 juli 2009

Vandaag geraakte bekend dat verschillende grootwarenhuizen erover denken om niet langer meer een papieren versie van hun reclamefolders te verdelen. Zogezegd om milieuredenen (minder papierverbruik) maar eigenlijk om puur economische redenen. Het is namelijk een stuk goedkoper.
Makro bood al de keuzemogelijkheid voor zijn cliënteel om alleen nog de digitale copie te ontvangen. Maar ook Carrefour en Delhaize willen het nu uitproberen. In praktijk zal je dus alleen nog een folder kunnen krijgen wanneer je er bewust voor kiest en wellicht ook de portkosten ervan wil betalen.
Wij hebben al jarenlang een sticker op onze brievenbus met de melding geen ongeadresseerd drukwerk en hebben nooit het gevoel gehad om belangrijke aanbiedingen te missen. Wij kregen inderdaad van Lidl en Makro de digitale versie in onze bus. Ook  de nieuwsbrieven van culturele centra, CM en allerlei verenigingen lazen wij op de computer. Groot voordeel : eens gelezen waren zij met een druk op de knop verdwenen. Dus ook geen geloop meer naar het containerpark om al die kleurrijke brochures weg te brengen.
Zou dit nu ook betekenen dat de papieren versie van de kranten op termijn in de verdrukking gaat komen ?Wij lezen inderdaad in de week de krant op de computer al surfend langs de verschillende nieuwssites. Een papieren versie komt hier alleen nog in het weekend binnen. Het gebruiksgemak van een krant als je onderweg bent met de trein, de bus of de tram zal die evolutie nog even tegenhouden. Ik zie de mensen daar nog niet zo snel van afstappen.

Deze week verschillende keren geconfronteerd met het onheil dat onbevestigde geruchten kunnen uithalen.
De adoptiedienst Horizon op wiens deskundige bemiddeling wij destijds een beroep deden om onze jongste zoon Mirco te adopteren, kreeg een goed jaar geleden een golf van kritiek. Zij zorgden ervoor dat honderden chinese meisjes een lieve thuis vonden in Vlaanderen. In de media werd het verhaal gebracht dat sommige chinese babies niet vrijwillig waren afgestaan, maar door de overheid weggenomen bij de natuurlijke ouders omdat zij ondanks de strikte geboortebeperkingsmaatregelen toch een tweede kind hadden gekregen. Nu intussen is gebleken  dat er nooit één van die babies  in Vlaanderen werd geadopteerd is het onheil al geschied. De goede naam van deze adoptieorganisatie is besmeurd. Zij moesten door alle problemen intussen zelfs hun organisatie opdoeken terwijl hen persoonlijk niets kan verweten worden.
Toen ik gisterenavond naar de herdenkingsdienst van Michael Jackson keek bekroop mij hetzelfde gevoel. Welk beeld kregen wij van deze wereldster de laatste jaren via de media. Terwijl hij intussen toch in het Guiness Book of Records is opgenomen als meest genereuze schenker aan allerlei goede werken.
In onze gemeente werd er ooit een postbode ten onrechte beschuldigd van diefstal. Enkele maanden later werd de ware schuldige opgepakt maar nog jaren moest hij door het leven met zijn bijnaam de postbode met de lange vingers.
In onze maatschappij beschouwen wij zulke verhalen als 'collateral damage' (mensen die meedelen in de brokken maar er niets aan kunnen doen)
maar het blijft een zeer pijnlijk fenomeen.