Archief

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten.

We gaan verder met de achtste bladzijde van "Adellijke intriges."

Na nog wat verder onderzoekwerk kwam hij tot de vaststelling dat tussen tien en twaalf uur de ridderzaal, waar het doek hing, onzichtbaar kon betreden worden. Hij had twee perfecte kleurenkopijen van het expertiserapport laten maken en had er één samen met het originele al mee naar huis genomen.

 

Op 4 juli, vandaag dus, zou het dan allemaal gebeuren.

 

Robert was om negen uur al langs geweest en hij had gezien dat de kuisvrouw, zoals altijd stipt op schema, aan haar poetsbeurt begonnen was. De baron was aan het ontbijten en zou dus straks wel in de tuin gaan zitten om zijn krant door te nemen.

 

Alles zag er dus goed uit.

 

Hij ging nog even langs het bureau, zette het alarm van het poortje achteraan in de tuin af en zei nog goedendag tegen zijn vader en de kuisvrouw en ging terug naar huis.

 

Gelukkig hebben we enkele jaren geleden dat alarm van het poortje apart laten aansluiten, dacht hij. Zo kon de baron onopgemerkt naar het golfterrein gaan.

 

En nu zat hij dus te wachten op het sein dat alles goed gegaan was, zodat hij het alarm van het poortje terug kon gaan opzetten.

 

Carlo Castellano was ondertussen bij Benito Sahli aangekomen en had hem het hele verhaal uitgelegd. Het was echt een ongeluk bleef hij maar herhalen.

 

Benito wist niet goed wat hij nu moest doen. Zou hij wachten tot Robert het nieuws vernam van de politie, of zou hij hem zelf op de hoogte brengen. De afspraak was dat ze mekaar om twaalf uur zouden spreken via Skype.

Het was vijf voor twaalf. Sahli moest een beslissing nemen. Hij nam plaats voor zijn iMac en logde in op Skype. Robert ant-woordde onmiddellijk.

 

“Hoe is het geweest?”, vroeg hij, “alles goed verlopen?”

 

“Het verwisselen van het doek is goed verlopen, maar voor de rest is alles catastrofaal misgelopen.”

 

“Hoe bedoel je, misgelopen? Wat is er mis gelopen? Er is toch niets gebeurd met papa?”

 

“De baron heeft onze man gezien en is recht gesprongen. Er is een gevecht ontstaan en je vader is met zijn hoofd tegen het beton gevallen.”

 

“En dan..? Is het erg…? Hoe erg is het…? Is hij naar het ziekenhuis?”

 

“Wij denken, we zijn er eigenlijk zeker van, dat hij dood is.”

 

Het werd heel stil aan de andere kant van de lijn. Na enkele seconden was ook het beeld weg. Robert had de verbinding verbroken.

 

Wat moest hij nu doen? Hij kon niet naar het kasteel gaan, want daar zou ondertussen het ganse circus, politie, hulpdiensten al wel op volle toeren draaien.  Hij zou zich dan verraden. Hij wist officieel nog van niets.

 

Hij moest toch iets kunnen doen.

 

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


We gaan verder met de zevende bladzijde van "Adellijke intriges."

Deze vervalste schilderijen werden dan door Robert in zijn galerie als “echt” aan de man gebracht.

Dit zwarte circuit werkte al enkele jaren succesvol en iedereen was tevreden met de opbrengst.

 

Enkele maanden geleden had de baron een schilderij van Monet aangekocht, om aan zijn privécollectie toe te voegen.

 

Toen Robert, bij het in orde brengen van de boekhouding, het bedrag zag dat dit schilderij had gekost, één miljoen euro, kon hij dit niet meer uit zijn hoofd zetten.

 

Hier moest hij ‘iets’ mee doen.

 

Bij de volgende afspraak met zijn vriend, op hun geheime plek, in het Munsterbos in Munsterbilzen, werd een eerste keer over het project gesproken.

 

Na een paar weken kwam Benito met een voorstel, zijn Russische contactpersoon had een koper, die wilde voor het originele schilderij wel één miljoen euro geven. Hij wilde dan wel alles origineel, de expertiserapporten en natuurlijk ook het schilderij.

 

Robert had eerst het aanbod afgeslagen, maar na enkele weken had hij toch aan zijn vriend gevraagd om een plan op te zetten.

 

Sahli kwam met zijn voorstel, hij zou hun vervalser eerst een kopij laten maken van het doek en dan moest het originele vervangen worden door het vervalste kunstwerk.

 

Hij kende iemand uit “het milieu” van Charleroi, die de schilderijen wel kon verwisselen. Voor het verwisselen van de schilderijen was natuurlijk de medewerking van de la Faille nodig. Ze bekeken samen hoe ze dit konden doen en er werd besloten dat Robert zou zorgen voor een tijdschema, zodat het verwisselen onopgemerkt zou kunnen gebeuren.

 

De zoon bekeek dagelijks de gewoontes van zowel zijn vader als van de kuisvrouw. Dat was namelijk zowat de enige die in de voormiddag bij de baron binnen kwam.

De voormiddag leek voor hem dus de beste tijd.

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


We gaan verder met de zesde bladzijde van "Adellijke intriges."

Het verschil tussen de twee galerieën was dat er bij de baron enkel echte, dure stukken verkocht werden en bij hem waren het meestal minder bekende schilderijen en kopijen, maar dat laatste mocht niemand weten.

 

Omdat de zaken niet zo goed gingen als hij verwacht had en omdat hij van thuis uit gewoon was om altijd veel geld te hebben, had hij met zijn vriend een handeltje opgezet dat verder geen daglicht kon verdragen.

 

Baron de la Faille was een grote bekende, betrouwbare kunsthandelaar, vooral bekend omdat zijn galerie altijd “originele” doeken tentoonstelde.

De zoon had het zo klaar gespeeld, dat hij voor de galerie van zijn vader ook de boekhouding mocht regelen. Zo kon hij alle papieren, certificaten, facturen, foto’s, enz. , ook kopiëren en gebruiken voor zijn zwart circuit.

 

De truc die Robert en Benito daarbij gebruikten was in feite vrij simpel. Jean-Louis de la Faille kocht enkel originele schilderijen aan van bekende schilders met een expertiserapport waaruit bleek dat het kunstwerk “echt” was. Robert nam van alle papieren een kopij en nam ook van de schilderijen de nodige foto’s. Deze gegevens overhandigde hij dan aan zijn vriend Benito Sahli, die alles dan weer aan een -voor de rest van de wereld- anonieme vervalser gaf. Deze man was wel heel goed in zijn vak. De vervalste schilderijen gingen dan, met de vervalste papieren, naar een galerie in Rusland, waar ze voor veel geld verkocht werden aan de ‘nouveau riches’ van Rusland.

Het handeltje werkte ook in omgekeerde richting. De galerie-houder in Rusland bezorgde valse papieren en foto’s van schilderijen die ginder werden verkocht.

Vanaf  nu zijn Moord op de scheidsrechter en Adellijke intriges ook als e-boek te verkrijgen.

Voor info klik hier.

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


 

We gaan verder met de vijfde bladzijde van "Adellijke intriges."

2

 

4 juli, Lier, loft.

 

Robert de la Faille zat thuis, in zijn loft, naast de Nete, te wachten op bericht van zijn vriend Benito Sahli. Zij waren al twintig jaar goede vrienden, maar wel op een speciale manier. In feite kwam het er op neer dat Benito voor hem alle klusjes regelde die geen daglicht mochten zien.

 

Dat was ook de reden dat ze elkaar in feite maar enkel zagen op een geheime plek en dat ze mekaar ook nooit belden of een e-mail stuurden. Officieel waren er geen banden tussen hen. De afspraken voor hun geheime ontmoetingen regelden ze via Skype, het computersysteem waarop je met elkaar kan spreken en mekaar ook kan zien via de webcam. En zelfs hier hielden ze er rekening mee dat er kapers op de kust konden zijn. Tijdens de gesprekken werd er alleen over de gezinssituaties gesproken, meestal ging het over hun vrouwen. Terwijl ze zo met mekaar spraken, hield Robert dan een blad papier voor zijn camera en hierop stond dan een dag en een uur. Meestal reageerde Benito dan met een korte knik en hield hij zijn duim omhoog, ten teken dat het oké was. Wanneer het niet oké was deed Sahli op dezelfde manier een ander voorstel.

Robert had, net als zijn vader, baron Jean-Louis de la Faille, een galerie waar hij kunstwerken verkocht. Zijn vader had hem deze galerie cadeau gedaan bij zijn vijfentwintigste verjaardag.

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


We gaan verder met de vierde bladzijde van "Adellijke intriges."

In het bureau gekomen, nam hij de cassette uit de recorder, knipte één van de elektrische draden door, zodat ook de camera’s niet meer werkten, je weet maar nooit, en stak de videocassette in zijn zak.

 

Toen hij in de ridderzaal van het kasteel aankwam, was er gelukkig niemand te zien.

 

De kuisvrouw was zoals gepland  in de galerieën bezig. Ze had de radio, heel luid, op Studio Brussel staan. Hij hoorde het nummer “Nothing Else Matters” van Metallica. Ze zou hem dus niet horen.

 

Hij kon rustig de schilderijen verwisselen. Carlo nam het ori-ginele doek van de muur en schroefde het kader los. Hij nam het originele kunstwerk eruit en plaatste het vervalste doek in de lijst. Toen schroefde hij het kader weer vast en hing het geheel terug aan de muur. Het originele schilderij pakte hij in, nam het onder de arm, en vertrok.

 

Toen hij de baron passeerde zag hij dat deze helemaal voorover hing, Carlo duwde hem terug achteruit tegen de rugleuning van de tuinstoel. Hij had de indruk dat er niet veel leven meer inzat, voelde met twee vingers in de hals van baron de la Faille, maar voelde niks. Baron Jean-Louis de la Faille was dood.

 

Carlo Castellano ging langs de tuin, achter de coniferen door,

naar zijn Audi en vertrok terug naar Charleroi, waar hij zijn “levering” ging afgeven aan Benito Sahli.

 

Klus geklaard.

 

Zou hij er zich zo simpel vanaf kunnen maken?

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten. 


We gaan verder met de derde bladzijde van "Adellijke intriges."

Dan kon hij naar de ridderzaal. De poetsvrouw zou op dat moment de zalen van de galerie, waar de baron schilderijen tentoonstelt die hij verkoopt, aan het kuisen zijn. In de ridderzaal zou hij het schilderij kunnen verwisselen. Hij voorzag geen echte moeilijkheden. Carlo had al voor hetere vuren gestaan.

 

Castellano zag de baron, gekleed in een rode fluwelen ochtendjas,  in de tuin zitten. Hij was, zoals gepland, bezig met het lezen van het dagblad, ondertussen nippend aan een verse tas koffie.

 

Jean-Louis de la Faille was zo verdiept in de cijfers van de beurs, dat hij zeker niets zou zien of horen.

 

De gangster naderde hem langs achter en op het moment dat hij wilde passeren, draaide Jean-Louis zich om en schrok zo hevig dat hij recht stond en op Carlo toesprong.

 

Deze reactie had de gangster niet verwacht van een zestigjarige. In een snelle reactie sloeg hij de baron zo hard onder zijn kin, een uppercut zoals alleen hij dat kon, dat de edelman tien centimeter in de lucht vloog, en dan, als een natte dweil, op de grond neerzeeg. Jean-Louis de la Faille viel met zijn hoofd op de betonnen rand van het terras.

 

Carlo zag dat de baron hard aan zijn hoofd bloedde, maar dat kon hem niet van zijn stuk brengen. Hij had geen tijd te verliezen. Hij zette het slachtoffer terug in zijn zetel en bond hem met vast met de broeksriem die hij uit de broek van de la Faille haalde. Daarna spoedde hij zich naar de achteringang van het gebouw.

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

Voor het aankopen van boeken zie "aankopen boek" bij mijn favorieten.

We gaan verder met de tweede bladzijde van "Adellijke intriges."

De zoon van de baron, die mee in het complot zat, zou zorgen voor een veilige toegang aan de achterkant van het kasteel. Deze ingang was een poortje dat de baron regelmatig gebruikte wanneer hij naar het golfterrein ging dat aan de overkant van de straat lag. Dit terrein had hij zelf laten aanleggen met zijn centen. De uitbater was een vriend van de familie. De zoon, Robert de la Faille, zou zorgen dat het alarm van het poortje om tien uur uit stond.

 

Stipt om tien uur parkeerde Carlo zijn Audi langs de straat, juist voorbij het poortje. Nadat hij zijn handschoenen had aangetrokken, kwestie van geen vingerafdrukken achter te laten, nam hij het ingepakte schilderij uit de koffer en begon aan zijn opdracht.

 

Er zouden op het moment maar twee personen aanwezig zijn. De baron zelf en de kuisvrouw. Hij had zijn opdracht, zoals het een topgangster past, tot in de puntjes voorbereid. Eerst moest hij in de tuin de baron, Jean-Louis de la Faille passeren. Op dat moment zou die daar zijn krant lezen. Carlo zou ongemerkt achter de groene coniferen tot aan de ingang, aan de achterkant van het kasteel, kunnen komen. Dan zou hij naar binnen gaan en eerst passeren in het bureau, de vroegere keuken, waar nu de opnameapparatuur van de beveiligingscamera’s stond. Hier zou hij de kabels van de elektriciteit doorknippen en de video van vandaag, waarop hij te zien zou zijn, meenemen.

 

Hier had hij een aandachtspuntje. Hij moest zeker eerst de videoband uit de recorder halen vóórdat hij de draden doorknipte, anders kreeg hij deze er niet meer uit.

 

Voor de persberichten en recensies van "Adellijke intriges" zie bij mijn favorieten.

We gaan verder met de eerste bladzijde van "Adellijke intriges."

1

 

 

4 juli,  Massenhoven.

 

Carlo Castellano had de autostrade E313 verlaten en parkeerde zijn wagen, een gloednieuwe rode Audi A4, naast de weg. De tijd dat gangsters met een zwarte Citroën Légère reden was al lang voorbij. Nieuwe tijden, nieuwe wagens. Hij was, zoals altijd, te vroeg om reeds aan zijn opdracht te beginnen. Castellano, afkomstig uit het milieu van Charleroi, had deze opdracht gekregen van zijn goede vriend Benito Sahli.

 

De opdracht was, voor een professional als Carlo, vrij eenvou-dig. Hij moest naar het kasteel van de familie de la Faille gaan in Lier en dan het vervalste schilderij, dat hij in de wagen had, verwisselen met het originele exemplaar dat in de ridderzaal aan de muur hing. Het originele schilderij zou hij naar Benito Sahli brengen.

 

Wat er verder met dit schilderij zou gebeuren was het minste van zijn zorgen. Als hij het doek bij zijn vriend kreeg, passeer-de hij langs de kassa en daar deed hij het uiteindelijk allemaal voor.

 

Om tien uur zou het inbraakalarm van de ridderzaal afgezet worden omdat de poetsvrouw dan de zaal een beurt gaf. Om twaalf uur zou de baron het alarm weer aanzetten.

Adellijke intriges is vanaf nu ook in de winkel te verkrijgen.

Samenvatting van het verhaal :

Baron Jean-Louis de la Faille wordt vermoord teruggevonden op het tuinterras van zijn kasteel in Lier. De baron is eigenaar van een mooie kunstgalerie.

De zoon van de baron, die ook een galerie bezit, leidt een flamboyant leventje en behoort hierdoor tot de verdachten. Het wereldje van de kunst en de adellijke wereld lijken niet zo correct als men wel zou denken. De tentakels van de adel reiken tot in het crimineel milieu van Charleroi.

Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Lierse speurders, moeten zich verdiepen in het wereldje van de adellijke kringen om deze moord op te lossen. Het verhaal speelt zich af in de driehoek tussen Lier, Ranst en  Antwerpen, met uitschieters naar Middelkerke, Charleroi, Munsterbilzen, Breda, Moskou,…