In de late namiddag werd het weer helemaal helder en de laatste resten van de wolken verdwenen helemaal. Het zag er naar uit dat de avond perfect zou worden om wat blauwe-uurtje-foto's te scoren. Ik bleef het invallen van de duisternis in de gaten houden en toen ik dacht dat het zover was ben ik richting yachthaven in Geel Ten Aard gereden. Maar toen ik daar aankwam was het eigenlijk al net iets te laat. Wat gaat het snel in deze tijd van het jaar. Ik heb uiteraard nog wel enkele leuke beelden kunnen scoren maar om nu te stellen dat deze keuze van de dag een typisch voorbeeld van blauwe uurtje-fotografie is... mmmhh...

Ik heb ons fotosalon overleefd, mede door de nodige rotzooi te slikken en zo de symptonen van die weerbarstige verkoudheid te onderdrukken. Vandaag heb ik daar de prijs voor betaald. Ik ben een wrak. Ik heb vol goede moed geprobeerd samen met het vrouwke naar de Spar, aan de andere kant van het dorp, te wandelen, maar na enkele honderden meters ben ik maar terug gedraaid. Geen foto's vandaag...
Ik ben dan maar gaan zoeken in de fotogeschiedenis om toch iets te vinden dat met de tijd van het jaar te maken heeft. Vijf jaar geleden is het al dat de beste hond die er ooit leefde ons heeft verlaten. Phaido was een allemansvriend, een schat, een welopgevoed, gehoorzaam, trouw en betrouwbaar gezinslid en toen we te horen kregen van de dierenarts dat hij een kwaadaardig gezwel had en dat het een kwestie van dagen was voor hij een pijnlijke doodstrijd zou doormaken hebben we beslist hem te laten inslapen. Het vrouwke en ik zijn er tot het einde bij gebleven en, het klinkt misschien een beetje overdreven maar we hebben hem ook een waardige begrafenis gegund. De herinnering blijft en na vijf jaar mag ie nog eens in mijn komende jaaralbum.

Tweede en laatste dag van ons fotosalon. Ondanks de zware verkoudheid heb ik me er door geworsteld. Als ik niet van dienst was ben ik telkens snel naar huis gereden om even op bed te liggen maar ik heb het overleefd. Wel jammer dat ik zo enkele kennissen gemist heb die kwamen kijken. 
Na afloop, de afbraak en opkuis is het ondertussen traditie dat we samen een hapje gaan eten bij een van onze sponsors, vandaag was dat bij Knooppunt 30. Ze hadden speciaal voor ons wat later open gehouden. De meeste klanten waren al weg op dat uur en het vrouwke en ik waren de eersten van de club die er aan kwamen. Dat schonk mij de gelegenheid om het terras eens te fotograferen bij avondlicht en zonder storende, in de weg lopende medebezoekers. En ook in het donker zijn de foto's die het kleine Sonytje maakt meer dan aanvaardbaar goed. Met ISO 1600 en uit de losse hand is dit zonder meer een scherpe, goed belichte nachtfoto. Dit is dus een stukske van het terras van een van onze fijnste locale eetcafé's.

And the winner is... Marc. Ons fotosalon is goed gestart. We hadden een beetje schrik dat deze zaterdag zwak zou zijn... winkeldag en mooi wandelweer, maar het viel goed mee qua bezoekersaantal. Uit het aanbod van foto's van gisteren en vandaag koos ik toch nog iets uit de openingsreceptie. De verschillende prijzen werden uitgereikt en de prijs van de Olense cartoonale werd overhandigd aan goede vriend Marc. Als fotograaf van dienst kon ik dat moment uitgebreid fotograferen natuurlijk. Binnen de club is zwart-wit echt wel populair en eerlijk gezegd vond ik deze omzetting ook sterker overkomen dan de originele kleur-versie. Daarom dus deze zwart-witte Marc die fier zijn prijs in ontvangst neemt van de zegsman van de cartoonale terwijl onze tevreden voorzitter Walter op de achtergrond de gang van zaken aanschouwt.

Morgen en overmorgen is ons fotosalon weer open voor het publiek maar vanavond was er al de openingsreceptie. Kennissen, genodigden, de gemeenteraad en andere belangrijke niet te negeren figuren uit onze plaatselijke samenleving mochten als eersten komen genieten van wat wij als fotoclub weer gepresteerd hebben gedurende het voorbije jaar.  Net als in deze blog is mijn motto ook bij de club: variatie. Dit jaar had ik gekozen voor studiofotografie. Toen de burgemeester zijn ronde deed was ik uiteraard zeer geïnteresseerd hoe hij zou reageren bij de foto's van kleindochter Julie, haar hondje, het vrouwke ... en toen hij duidelijk erg geamuseerd de foto's bekeek heb ik snel toch een opname gescoord.

An apple a day... keeps the doctor away. 
Er worden in huize Pol en Josee regelmatig appels gegeten en met de inhoud van de gekende spreuk in gedachten meenden we immuun te zijn voor alle mogelijke lichamelijke klachten. Edoch... we liggen allebei in de lappenmand, het vrouwke al twee dagen, ik sedert gisteren. De griep, of is het een zware verkoudheid, heeft ons te pakken gekregen. 
Ik heb de hele dag in huis rondgedwaald, gelegen, gehoest, gezweet, gerocheld... en er op uit trekken om wat te fotograferen was er niet bij. Ik heb dan binnen handbereik maar weer een onderwerp gezocht dat bij de dag past. En dan komen we weer bij die appels. Misschien zit er toch een klein beetje waarheid in het gezegde, de dokter is nog niet langs gekomen. ( maar het scheelt toch niet veel )

Een selfie maken om iedereen te laten zien hoe goed (?) ik er uit zie is niet meteen waar ik mee bezig ben. Maar vandaag had ik wel een goede reden: ik heb bijna een jaar lang mijn baard laten groeien en mijn haardos verwilderd in de wind laten waaien om kerstman te zijn in onze nieuwe musical. Als Kerstman kom ik wel niet live op het podium, de sequencen werden vandaag opgenomen en die worden tijdens de voorstelling op een groot scherm geprojecteerd tijdens een soort videoconferentie. Ik speel uiteraard nog wel mee in de musical en wel als de slechte. Da's een rol die mij wel ligt. Om de overstap van lange baard naar kaal niet al te abrupt te laten verlopen - komend weekend is ons fotosalon - heb ik de looks een beetje gefatsoeneerd - correctie, het vrouwwke heeft alles toonbaar gemaakt - maar volgende maandag, na het salon gaan de restanten van de haren, de snor en de baard er helemaal af. Ik ga jullie niet vervelen met alweer een andere look maar dit vond is sowieso een plaats waard in mijn komend jaaralbum.

We hebben het druk de komende tijd en vandaag was zowat de laatste dag dat we even naar Limburg konden rijden om in Lommel en in Peer de graven van onze dierbaren te poetsen en te fatsoeneren voor het komende Allerheiligen weekend. Eerst reden we langs Pelkmans ( ondertussen overgenomen en dat wordt binnenkort O-Green ) om wat bloemen en geschikte grafornamenten te kopen en daar werden we geconfronteerd met het feit dat de kerstspullen al geëtaleerd en verkocht werden... twee maanden voor Kerst !!! Er was een giga afdeling met ballen, lichtjes, rendieren en alles wat van ver of dichtbij commercieel gezien met Kerstmis te maken heeft. Ik geef graag toe dat het best mooi was maar... Ik heb even een gesprek gevoerd met de plaatselijke kerstman om te checken of dat niet een beetje te vroeg was maar omwille van de verkoop en de concurentie vond hij het absoluut verantwoord. Ik heb mijn Sonytje in de handen van het vrouwke gestopt om ons gesprek vast te leggen.

Ik heb weer eens iets anders geprobeerd. Op het eerste zicht zou je denken dat dit een impressionistisch schilderij is maar neen, het is echt een foto, een uitsnede uit een groter beeld en er is eigenlijk niks aan veranderd, behalve dat ik 'm ondersteboven heb gezet. De spiegeling van de herfst in het Kempisch kanaal vond ik de moeite waard om er iets creatiefs mee te doen... 

Dat er in onze gemeente deze maand allerlei pompoen-gerelateerde evenementen plaatsvinden heb ik al enkele keren verteld. Er zijn er enkele bij die we dit jaar hebben overgeslaan. Het Pompoenschieten, twee weken geleden, en de pompoenregatta blijven sowieso onze favorieten en zoals ieder jaar waren wij ook weer present vandaag. De regatta wordt ondertussen echt wel een evenement dat mondiale bekendheid krijgt. Er waren deelnemers van alle kanten van de planeet dit jaar. Ik ben best aan mijn trekken gekomen qua fotografie. Ik had een plaatsje gevonden met goed zicht en toevallig stond naast mij een dame met kroost. Toen de kids een beetje stout werden, dingen in het water wierpen en opdringerig voor de andere toeschouwers zich wurmden kwam er een opvoedkundige ingreep en dat kon ik wel apprecieren, hoewel ze mij niet echt stoorden. Een blijk van verstandhouding werd uitgewisseld. Toen onverwacht de dame en de kids begonnen te scanderen "Papa, papa..." stelde ik meteen voor om de man in kwestie wat meer uitgebreid in beeld te nemen en vanavond heb ik ook enkele foto's van de reeks doorgestuurd. Dit is misschien niet de meest glamour foto van de papa maar uit de keuzemogelijkheden voor foto van de dag vond ik dit wel de leukste.