Berichten van 1 juni 2026 tot 7 juni 2026

Bart Schols verlaat ook het zinkende schip...

De VRT loopt leeg: binnenkort alleen nog een kudde directeurs....

De (V)BRT kampt al jarenlang met structurele problemen. Voor een relatief kleine omroep lijkt het aantal directeurs en leidinggevenden buiten proportie groot. Dat leidt niet alleen tot overlappingen en interne concurrentie, maar ook tot een cultuur waarin profilering soms belangrijker lijkt dan de kernopdracht: sterke televisie maken.

Ondertussen wordt er aanzienlijk veel geld besteed aan externe partijen. Die slagen er blijkbaar moeiteloos in om indrukwekkende studio's en infrastructuur te bouwen, terwijl de (V)BRT zelf steeds meer moeite lijkt te hebben met wat uiteindelijk telt: het creëren van kwaliteitsvolle programma's die het publiek weten te boeien.

In plaats van creativiteit aan te moedigen, dreigt een overdaad aan management net datgene te verstikken wat een publieke omroep nodig heeft om relevant te blijven: ruimte voor ideeën, vernieuwing en programmamakers met visie. Te vaak ontstaat de indruk dat regels, procedures en hiërarchie belangrijker zijn geworden dan creativiteit en vakmanschap.

"Jullie zullen doen wat wij zeggen" lijkt soms de onuitgesproken slogan. Tegelijkertijd rijst de vraag hoeveel vernieuwende ideeën er nog vanuit die leidinggevende niveaus komen. Dat is althans de perceptie die naar buiten wordt uitgestraald. Grote woorden en ambitieuze plannen zijn er genoeg, maar de resultaten blijven niet altijd in verhouding tot de beloften.

Want uiteindelijk zijn het niet de vergaderingen, de rapporten of de tussenlagen van management die goede televisie maken. Het zijn de mensen op de werkvloer: de makers, de schrijvers, de producers, de technici en de creatievelingen die ideeën omzetten in programma's die het verschil maken.

Misschien is het daarom tijd om opnieuw te investeren in die mensen. Minder middelen voor een steeds uitdijend leger van leidinggevenden, meer vertrouwen in de talenten die de omroep daadwerkelijk vormgeven. Want een publieke omroep wordt niet groot door haar managementstructuur, maar door de kwaliteit van haar programma's.

Het weerbericht voor één enkele kijker... en dan maar pronken met kijkcijfers

Aan onze weervrouw;
Eerst en vooral: je brengt het weer altijd met veel charme en enthousiasme, daar kan niemand iets op aanmerken. Maar er is toch één klein wolkje aan de horizon: die begroeting "Beste kijker".

Elke avond zit ik samen met mijn vrouw naar het weerbericht te kijken op de TV. En telkens wanneer ik hoor: "Beste kijker", denk ik spontaan: "Amai, ze heeft mij alweer niet zien zitten." Mijn vrouw wordt vriendelijk begroet, maar ik lijk volledig van de radar verdwenen. Hallo? Ik ben hier ook nog!

En dan moet ik denken aan mijn moeder. Sinds het overlijden van mijn vader kijkt zij alleen televisie. Wanneer zij "Beste kijker" hoort, zou ze bijna kunnen denken dat de VRT speciaal heeft vastgesteld dat zij inderdaad de enige kijker is die nog overblijft. Dat is misschien wat veel verantwoordelijkheid voor één mens.

Ook in de rusthuizen zitten ongetwijfeld tientallen mensen samen naar het weerbericht te kijken. Ik zie het al voor me:
"Zeg Maria, zij zegt 'Beste kijker'. Ben ik hier nu echt de enige die kijkt?"
"Geen idee, Roger. Misschien zijn wij allemaal dezelfde kijker."

Misschien is het daarom tijd voor een kleine aanpassing. "Beste kijkers", "Goedenavond iedereen" of zelfs "Dag allemaal" zou meteen duidelijk maken dat niemand uit beeld valt.

Want het weer mag dan soms eenzaam zijn, de kijkers zijn dat gelukkig niet altijd.