regenbui met Photoshop

De Emmamolen stamt uit 1886. Daarvoor had hij elders al gefunctioneerd als watermolen. De bekende molenaars Rombouts hebben hem in onderdelen overgebracht en opgebouwd als stellingmolen. Om zoveel mogelijk wind te vangen werd deze aan de rand van het dorp op een hoog onderstel opgebouwd als een zogenoemde bovenkruier. "De molenaar had in die tijd `windrecht', wat inhield dat de gemeente geen hoge bebouwing of bebossing in de nabijheid van de molen mocht aanbrengen. Voor dat recht moest de molenaar ook betalen". Over de wijze waarop Van Buul in het bezit van de molen is gekomen vertelt hij: "Voor 1960 was de molen in zo'n slechte staat, dat het verval toesloeg. De tweede generatie van de Rombouts wilde alleen de romp laten staan. De gemeente Vlijmen heeft toen voor een symbolisch bedrag de molen gekocht en gerestaureerd. In 1967 is de molen weer in beweging gekomen. Ik heb het vak nog kunnen leren van André Rombouts, de laatste telg uit de Rombouts-dynastie. In 1993 ben ik als molenaar begonnen." De molen is eigendom van de gemeente, maar het terrein en perceel rond de molen is privé-eigendom. Op zomerse dagen kan het erg druk zijn. Hoe vangen jullie dat op? "Wij hebben een lijst met honderden oproepkrachten. Veelal zijn dat studenten. Dat heeft van twee kanten voordeel: de meeste buitenlandse klanten kunnen in hun eigen taal worden aangesproken en de studenten kunnen hun taalvaardigheid vergroten."

De Emmamolen blijkt in goede handen te zijn bij Kees en Petra van Buul. En ook hier lijkt een toekomst te zijn weggelegd voor de tweede generatie. Een poster met de pasgeboren tweeling Jop en Puk in een grote broodmand draagt als tekst: "De toekomstige directie wenst u smakelijk eten".

Wat gaat er in en wat komt er uit zo'n molen? "Wij malen uitsluitend tarwe tot volkorenmeel. Dat zijn korreltjes, die tussen molenstenen worden fijngemalen. De volkorentarwe is heel geschikt om in moderne huishoudbakovens te worden gebruikt. Willen we tarwebloem, dan moeten er de zemelen worden uitgezeefd. Samen met griesmeel vormen zij de voornaamste bijproducten".

Voor we weer verder gaan, maak ik nog een foto van Rina.
Dan fietsen we richting Vught en de volgende controle is weer na 15km fietsen aan de met eiken omzoomde Loonsebaan bij café Den Heuvel, maar daar is geen plaats meer om te zitten. Er is nog een mooie uitspanning Brasserie Van Loon op nr. 107 verderop aan de linkerkant, maar ook daar is het vol. Dan fietsen we maar door tot we een bankje tegenkomen en daar eten we onze appel op, die we bij de start hebben gekregen. Dan komt al snel de splitsing tussen de 35 en de 50km route en het is een stuk rustiger op de 50km route. We fietsen dan een heel eind langs een kanaal naar Drunen. We moeten stoppen vanwege een valpartij. We zien een echtpaar met klein kind en hond naast hun fietsen trillend staan van de schrik, die van het pad door een tegenligger zijn afgereden en gevallen en de aanrijder fietst gewoon door. Gelukkig valt de schade mee en kunnen ze hun weg verder vervolgen. We geven een snoepje aan het jongetje. De vader heeft een flinke schaafwond en de moeder heeft pijn in de knie, die ze wel verdraaid zal hebben, maar de fietsen zijn nog in orde. Ze zijn het meest boos om het feit, dat de aanrijder is doorgefietst, zoiets doe je toch niet als je een moeder met hond en vader met klein kind omver rijdt. Het echtpaar reed keurig achter elkaar en de tegenliggers bleven naast elkaar rijden. Maar helaas zijn er ook op het fietspad asociale mensen, die denken dat het fietspad van hun alleen is en niet opzij willen gaan, van zo daar komen wij aan. 

We hebben niet meer gestopt tot de finish en de rit blijkt 56 km te zijn. 
Maar dat is ongemerkt gegaan door ons geklep onderweg. Ik heb Rina sinds 17 juli bij de fiets4daagse in Achel niet meer gezien.
Dan de fietsen weer op het rek van de auto en we rijden naar het plaatsje Nieuwkuijk om bij de Emma Molen een hapje te eten en te drinken. Het is daar erg gezellig en de molen maalt nog meel en de broodjes zijn erg lekker. Ik neem dan ook meergranen broodmeel mee naar huis en 4 kampioentjes. Dat zijn lekkere bruine broodjes met allerlei zaadjes erop.
We zijn thuis om 18 uur en we hebben van deze dag weer genoten.

Vandaag een mooie achtergrond in een mailtje gezien met een kolibrie.
Deze vogel fascineerde me zo, dat ik iets heb gezocht op Internet.

De kolibrie komt alleen voor in Noord- en Zuid-Amerika.
Alle kolibries zijn goede vliegers, ze kunnen achteruit en opzij vliegen. Dat vliegen kost ze veel energie en dus moeten ze veel bloemen bezoeken om aan hun energiebehoefte te voldoen. Om energie te sparen zitten ze dan ook nog driekwart van de dag stil op een tak. Het is gewoon voor een kolibrie om drie maal zijn gewicht per dag aan (zoet) voedsel in te nemen. Als kinderen dat zouden doen, moeten ze wel 200 grote zakken snoep per dag eten. Dat lukt nooit zonder misselijk te worden.

Klik op de vogel om die te zien vliegen, want het is een gif afbeelding.

Maar de zon schijnt nu volop en we verhuizen dan toch liever naar een grotere tafel onder de luifel. Het is 16 uur en we besluiten maar om nu een salade uit te zoeken. Julia geeft de voorkeur aan een pannenkoek met kaas. Op Internet heb ik de menukaart gevonden.

Bij de salade worden lekkere brokken grof bruin brood geserveerd.

Salades

HUISGEMAAKTE SALADES

Maaltijdsalade Alt Arce, met vlees vis en kaas € 10,75

Salade Nicoise, een frisse salade met Tonijn € 10,25

Salade Nautilus, een rijkelijk aanbod van tonijn, zalm en
garnalen € 10,50

Boerensalade, met komkommer, tomaten, paprika, ui en ei € 8,00

We delen de rekening door 5, want we willen iets terug doen voor Julia, omdat zij heeft gereden. Inclusief drankjes en tip betalen we € 20 per persoon.

Om 17 uur begint het ineens te plenzen van de regen en we zijn dus blij, dat we onder de luifel zitten, want iedereen zoekt nu dekking. Het blijft nogal duren, zodat we na een half uur besluiten om er maar doorheen te lopen naar het parkeerterrein, zo’n 10 minuten. We hebben veel bekijks van schuilende mensen. Ik heb toevallig wel de capuchon van mijn jack in mijn tas en die doe ik op mijn hoofd en krijg daar natuurlijk commentaar op van het publiek, of ik mijn jas heb verloren. Jammer, dat hier geen foto’s van zijn, vooral van de striptease in de auto waar we onze natte kleding verwisselen voor droge kleding. Het is wel sneu voor Julia, dat de bekleding van de vloer van de auto zo smerig is geworden. We rijden via Venlo de snelste route over de snelweg naar huis en we zijn om 19 uur in Neerpelt.

Hiermee is een einde gekomen aan deze onvergetelijke dag.
Ik heb er ook 13 berichten voor nodig vanwege de afbeeldingen, die ik wil toevoegen. Er kan maar 1 afbeelding per bericht. Dus ook hier het ongeluksgetal 13.

Wanneer je op de roos hier boven klikt, zie je een animatie.

Direct aan de overkant van het rosarium is een weggetje tussen 2 huizen en als we die uitrijden en aan het einde rechtsaf slaan, komen we vanzelf bij het landhuis aan een veerpont over de Maas naar Arcen. Het ziet er leuk uit en een bord met reclame voor High Tea met rozenhapjes lokt ons naar binnen. Maar het blijkt, dat je daarvoor moet reserveren en de bediening is niet echt vriendelijk, zodat we besluiten om maar in Arcen iets op te zoeken.

Direct aan de Maas op een eeuwenoude Romeinse en Middeleeuwse sacrale plaats ligt Landhuis de Maashof. Uit vondsten is gebleken dat hier al in de ijzertijd bewoning was. De Romeinen hadden hier een post langs de Maas.

De passie voor rozen uit zich o.a. in een aantal rozendelicatessen die we zelf op ambachtelijke wijze maken of speciaal voor ons gemaakt worden. De rozenconfituur, de rozentaart, de rozenbonbons en de rozenwijn zijn daar een voorbeeld van.

Het oude veerhuis werd in 1945 verwoest en mocht niet meer worden opgebouwd. Vanaf 1963 staat het huidige pand op deze plek en in 1998 werd de muur gerealiseerd om het huis bescherming te bieden tegen de overstromingen van de Maas, die van tijd tot tijd als een echte regenrivier buiten haar oevers treedt. In 1985 is de huidige camping ontstaan.

We gaan de veerpont op met de auto en rijden naar Arcen, waar op woensdag een sfeermarkt is en het is erg druk, zodat we geen parkeerruimte vinden, behalve op de parkeerterreinen van de kasteeltuinen. Parkeren kost €3.

De "Sfeermarkt Arcen" bestaat ruim 30 jaar. Deze grote vakantiemarkt wordt gehouden op de woensdagen in het hoogseizoen van 16.00 - 21.00 uur, met telkens een wisselend thema. Het muziekprogramma loopt door tot 23.00 uur. Er staan meer dan 130 kramen opgesteld in de straten van Arcen, waaronder oude ambachten, hobbyisten, kinderspelen, straattheater en muziek.

We parkeren de auto zo dicht mogelijk bij de rand om het dorp in te lopen. Via een bospaadje is het steeds rechtuit tot de Maas en we komen uiteraard over de drukke markt. Ik weet een leuk restaurant Brasserie Alt Arce met terras aan de Maas en we vinden wonder boven wonder nog een tafeltje vrij aan de waterkant.

Ik besluit met mijn lievelingsroos Just Joey, die in deze periode de eerste bloei achter de rug heeft. Deze roos heeft zeer mooie bloemen en zijn licht geurend.

Deze foto heb ik bewerkt met Photoshop, waarbij het de bedoeling is om de schaduw achter de bloem in dezelfde tint te maken.