Archief

Beste Sint,

ik heb je nog niet eerder durven schrijven, want ik ben diep verlegen, ja, zo de manier dat men je behandeld. je mag nog wel met de boot komen, op het balkon wuiven naar iedereen,
maar dan stopt men je in een hoekje om ons, de kleine kindjes, te ontvangen; mijn mama verteld dat vroeger een hele verdieping in de winkel omgetoverd werd, met vele pieten en elfjes en zo ? en dat er treintjes in de uitstalramen rondreden, en nog vanalles, en mooie  verlichting en muziek, met veel
volk die allemaal keken...

ze zegt ook dat jij de eerste appelsienen bracht uit je mooie boomgaard vanwaar je woont in spanje. maar ik eet toch gans het jaar door appelsienen...en speculaas, en de pasta van speculaas dan waar was die ?

ik heb haar horen fluisteren met haar vriendin, dat je van zekere mensen niet meer mag  komen en dat de kerstman met zijn rendieren, je weet wel die van de vrieskou, met zijn toeters en bellen, naar ons zou komen. maar waar ga jij dan, en je schimmel en al je pieten? 

zeg sinterklaas er zijn kinderen die vertellen dat jij niet bestaat, en dat ze dikwijls veel
met de auto meemogen naar een soort sint winkel "droomland"of zoiets en hun mama of papa
zomaar vanalles koopt. zelfs als ze niet  braaf zijn geweest.
heb zelf al kinderen gezien, verkleed als sint met baard, die liepen door de supermarkt, en weet je wa
ze deden met de mijter een vuurwapen, pangpang...

ons mama en papa zeggen dat jij altijd al vele vele kinderen blij gemaakt heb, en dat zij
je nooit zullen vergeten, maar ik ook niet...

mijn schoen staat op dezelfde plaats, met vanalles in

dank U sinterklaas








   

ooit was mijn grootste droom  naar china te gaan, maar deze  is stilaan een nachtmerrie geworden, de comsumptie maatschappij viert er hoogtij ten koste van de cultuur.

deze reizen zijn nu toegankelijk, maar wat zou ik er ervaren ,? je stapt uit het vliegtuig en je ziet niet verder dan je neus door de smog, neemt een taxi, haalt je beste chinees boven en je krijgt totale radio stilte, kan nog begrijpen dat ze geen  engels willen spreken, maar toch...

de hotels zijn allemaal mastotons op westers model, de kamers kunnen zich evengoed in new-york, parijs of londen bevinden, dan maar je ingebouwde klok op beijing zetten.

per fiets zou ik mij niet durven verplaatsen op deze banen met veelvuldige rijvakken,
de zware duitse en andere bolides zijn de keizers van de weg, de riksja's verbannen naar de eeuwige jachtvelden. de hutongs zijn mac do 's geworden...
 
de stalletjes met eten worden verdrongen door een explosie van fast food, de beroemde
"peking eend" resultaat van jaren traditie, gegaard in speciale ovens... komt nu uit de groot keuken, opgewarmd in een micro oven... 
mis je je favoriete supermarkt om de hoek, geen nood, carrefour en makro wachten op je,
vergeet je klantenkaart niet.
kan je je vierwieler niet missen, spring toch even binnen bij cardoen.

neem je zondagse kleren mee, want de mao pakjes zijn al lang uit de mode, de upperclass veegt je van de trottoir met hun, ter plaatse gekochte, haute couture kleding
.
het culturele erfgoed is er ook niet beter op geworden, de eeuwenoude tradities liggen overhoop. bezoek je de verboden stad, of andere bezienwaardigheden, dan doe je best oordopjes in, het lawaai is oorverdovend, de megafoons roepen tegen elkaar op, en je moet geluk hebben iets tussen die massa te kunnen zien. ben je op de "chinese muur" gaan kruipen, die is heel moeilijk te bewandelen, dan kun je een oorkonde krijgen bij de wacht
torentjes, kwestie van op de hoogte te zijn ....

sinds 20j een enorme explosie, akkoord, maar was er daar niemand die de identiteit van het land kon behouden?
gabrielle

de lucht heeft weeral zijn grijze gordijnen naar beneden gelaten, en ik zit hier maar te niksen voor mijn "mauriske", dat is de naam van mijn pcke. hij is de enige (buiten mijn lieve genoot) die mij boeit tegenwoordig,
maar ja inspiratie heb ik ook al niet, dus zal 't vandaag een magere blog worden.

wat ik wil doen,  is LEZEN, ik zit helemaal in de sfeer, toevallig vond ik in mijn bibliotheek, tussen de gelezen boeken ,een boek van pearl buck " de chinese aarde "
al de boeken die ik doorgewandeld heb staan apart, maar deze zal er tussen geglipt zijn

deze schrijfster was een van mijn favorieten in mijn jonge jaren,met het boek "oostenwind, westenwind" heeft ze ,over 50j, mijn intresse gewekt voor alles wat met china te maken heeft, van confucius, de oude dynastien, de opiumoorlog, de mysterieuze verboden stad, de boxers opstand, mao, de lange mars, de culturele revolutie....zoveel spannende uren,...

je kan je dus wel voorstellen dat bij het vinden van dit juweltje, mijn lethargie verdween;
dus nu ga ik lezen....

nog een fijne zaterdag

gabrielle 

je stoofappelen schillen
ontdoen dan van klokhuis
in dikke rondelen snijden

je gezouten spek (niet gerookt)
bakken in wat boter tot het knapperig is;

hou het spek warm in en aparte schotel

je appeltjes bakken in het vet tot ze goed zacht zijn

neem een grote boterham doe er de appeltjes op, en dan  bruine suiker.

neem een hapje van je boterham en en stukje spek en dan maar knauwen ....


wij vinden het heerlijk ...  

smakelijk
gabrielle

heb het toch zegegd dat ik hier met een fameuze klusser zit, weet niet van ophouden...

wij zijn op schema, momenteel zit ik wel met kleppen naast mijn ogen om zo min mogelijk te zien van de "desordre ordonné"

de nieuwe tapijt is geleverd, de oude opgebroken, de afval, in grijze zakken staat te wachten op transport...

kan toch niet helpen, dus de keuken opgezocht en gans de morgen aan het kokkerellen geweest, van bospaddestoelen naar een ardeens gebraadje, appelcompote, om in te vriezen voor dochter II.. amélie eet dat als vieruurtje..

het moet lekker geroken hebben, de mannen die de tapijt leverden  vroegen of ze mochten blijven eten;

voor deze middag had ik voor een verassing, "spek met appeltjes',
kennen jullie dat ? sinds enkele generaties heel hoog aangeschreven bij ons allemaal,
behalve bij mijn klusjesman... amélie had het zelf nog nooit gegeten,
ze was er weg van... opvolging verzekerd!!

zoals verwacht was ik na al die keuken toestanden gekraakt en heb 
mijn zetel moeten opzoeken.

maar een aperitiefje hebben we wel verdiend, en dat ga ik zo klaar maken...

fijne avond,

gabrielle