EINDE IN ZICHT

je stoofappelen schillen
ontdoen dan van klokhuis
in dikke rondelen snijden

je gezouten spek (niet gerookt)
bakken in wat boter tot het knapperig is;

hou het spek warm in en aparte schotel

je appeltjes bakken in het vet tot ze goed zacht zijn

neem een grote boterham doe er de appeltjes op, en dan  bruine suiker.

neem een hapje van je boterham en en stukje spek en dan maar knauwen ....


wij vinden het heerlijk ...  

smakelijk
gabrielle

heb het toch zegegd dat ik hier met een fameuze klusser zit, weet niet van ophouden...

wij zijn op schema, momenteel zit ik wel met kleppen naast mijn ogen om zo min mogelijk te zien van de "desordre ordonné"

de nieuwe tapijt is geleverd, de oude opgebroken, de afval, in grijze zakken staat te wachten op transport...

kan toch niet helpen, dus de keuken opgezocht en gans de morgen aan het kokkerellen geweest, van bospaddestoelen naar een ardeens gebraadje, appelcompote, om in te vriezen voor dochter II.. amélie eet dat als vieruurtje..

het moet lekker geroken hebben, de mannen die de tapijt leverden  vroegen of ze mochten blijven eten;

voor deze middag had ik voor een verassing, "spek met appeltjes',
kennen jullie dat ? sinds enkele generaties heel hoog aangeschreven bij ons allemaal,
behalve bij mijn klusjesman... amélie had het zelf nog nooit gegeten,
ze was er weg van... opvolging verzekerd!!

zoals verwacht was ik na al die keuken toestanden gekraakt en heb 
mijn zetel moeten opzoeken.

maar een aperitiefje hebben we wel verdiend, en dat ga ik zo klaar maken...

fijne avond,

gabrielle
 

met twee ruggen en vier knieen "en compote" hebben we wel een extraatje verdient; we hebben ons een nieuw bed gekocht met alles der op en der aan kunnen electrisch de juiste houding instellen., en nu maar hopen 's morgens zo fris als een hoentje wakker te worden.

naar de winkel gaan is één, maar om je aankoop te kunnen bewonderen in je kamer is twee.. voor het bed zelf hoeven we ons geen zorgen te maken maar... als je dan nog eens nieuw vast tapijt wilt, veranderd de zaak; daar bovenop brengt ons dochter I en schoon"zoon I" zondag een antieke linnen kast die dienst komt doen in onze living.

volgen jullie nog ? begin wel wat te stressen ...

we hebben hier een gans draaiboek af te werken deze week.
gisteren waren de twee tafeltjes, verankerd in de muur, aan de beurt,
gelukkig was ons amélie (9j)hier om de vijzen los te krijgen,als een houten klaas gaf mijn liefste aanwijzingen die prompt werden uitgevoerd door vlugge vingertjes en soepele bewegingen, ik stond erbij met het fototoestel, dit vertederend tafereel moest vast gelegd worden.

vanavond komen ons jongste, schoon"zoon l"en II, en een buurjongen  het oude bed verhuizen naar de logeerkamer bij dochter II, kan nog jaren dienst doen.

morgen word de tapijt geleverd, de oude op gebroken, onze jongste met haar bezig bijtje komt helpen, ik maak de linnenkast leeg.. waar ga ik dat allemaal leggen, in de kleine dressing is nog plaats maar niet genoeg... en ik die absoluut niet tegen rommel kan; zal mijn ogen maar dicht doen zeker !!!!

schoon"zoon I" komt donderdagavond de tapijt leggen, maar mijn wederhelft kennende zal dit wel grotendeels gefixt zijn.

vrijdag terug alles op zijn plaats, ja maar dan kennen jullie mij nog niet, ik wil het uitzicht van de kamer veranderen. de muren laat ik zo
(bruinig) op de grond komt zwart tapijt, de deuren en plinten zijn wit ook de meubeltjes , met rieten mandjes, een zwart "kristallen" lees plastiek ,lustertje terug ophangen, witte dekovertrekken, en nieuwe witte overgordijnen.

zaterdag komt dan het bed, zondag de kast..

tot zaterdag  kamperen we in de living....
ben niet van plan nog vlug iets te veranderen....

fijne avond iedereen

gabrielle 

de blauwe hemel versierd door een stralende zon ,wuifde ons uit en we lieten een geslaagd WEnd achter ons; met spijt in ons hart reden we de mist in en kregen de blues te pakken.
alles was ons goed gezind geweest, het ruime hotel, alle faciliteiten,
het groen rondom op de hoogte boven SPA zachte temperatuur, het gezelschap van ons oudste en schoon"zoon", eten en drinken.
 
we waren niet de enigen die daar soelaas gezocht hadden, Vlaanderen was zeer goed vertegenwoordigd, en de drie landstalen werden
een cocktail van woorden.

vrijdagmiddag aangekomen, na de check-in, de kamer verkend, valiesje leeggemaakt, ons wat opgefrist, en dan was het toch hoog tijd om naar het salon/bar te verhuizen.
hadden we niet het goede excuus dat onze knieen een wandeling
zeker niet aankonden...? het moet toch niet altijd negatief uitdraaien...

de open haard deed zijn uiterste best een gezellige sfeer te creeren, de zetels waren uitnodigend maar mijn liefste zou die warme tsunami niet aankunnen, dan maar de andere fauteuils  met lage tafeltjes, de klanken van de vleugelpiano dartelden zachtjes door de
lucht, het biljart, uit de tijd van marie-henriette was in trek.
ons geinstalleerd, een knabbeltje besteld, en dan sla ik de bal totaal verkeerd door te vragen "pour moi un perrier svpl", in godsnaam in SPA vraag je dat toch niet, zonder zijn gezichtsuitdrukking te veranderen vraagt de ober "puis-je vous remplacer cela par un spa rouge ?" mijne euro was gevallen....
 wij hadden ons plekje gevonden, en daar wat uurtjes doorgebacht, onze knieen weet je, maar ja voor het eten een aperoke, dan naar de eetzaal, je gaat niet onmiddelijk naar je kamer dus nog een pousse café.. (ach ja )

maar ik heb mij daar ook geestelijk gevoed, want er is toch niets zo
aangenaam dan het gaan en komen observeren, in een van mijn volgende blogs meer.

nog een fijne zondagavond 

gabrielle

mijn arm is genezen verklaard, en ik mag hem terug voor 100% gebruiken, geen doktersbezoek of kiné meer, en dit op nog geen drie maanden..
ik wil mijn arts toch speciaal bedanken voor zijn beslissing de zware maar "propere breuk" op natuurlijke wijze te laten genezen,
anders zat ik hier met een ijzeren plaat in mijn arm; hetgeen de dokters van spoed, in de stad waar ik ten val kwam dachten uittevoeren.. 
een goede engel bewaarder zeker... 

en nu vlieg ik in de strijk ... 

morgen naar spa op WE, veel wandelen ? ja, hadden we  maar geen knietjes, maar geen gezeur onze vierwieler zal er wel voor zorgen,
dat we op fijne plekjes komen, hij mocht juist op groot onderhoud 

fijne dag verder
gabrielle

wel in een ver verleden,maw op 12 augustus ll brak in mijn arm in twee, heb jullie alles al uitvoerig verteld, maar toch voel ik mij verplicht vlug een stand van zaken te geven;
mijn pijnbank is veranderd in een massagebank, en de bewegingen gaan vlot, in de keuken ben ik terug de "chef", dus ben wel terug zelfstandig geworden, morgen probeer ik zelf een strijkje te doen.
vandaag ga ik terug op doktersbezoek en ben benieuwd... na vier weken.
nog een fijne namiddag en tot dra
gabrielle

om de zoveel dagen, ja want ik tel dat niet, gaan we boodschappen doen, heb trouwens een afkeer aan een vaste dag... niet dat ik een chaoot ben, eerder perfectionistisch voor bepaalde zaken;

een boodschappenlijst heb ik ook niet, alles steekt geordend in mijn bovenkamer. met rode wangen moet ik toegeven zelf nooit kortingbonnen te knippen; maar als bij wonder tovert mijn toeverlaat zijn zo gegeerde bonnetjes te voorschijn,en er volgt
 een heel overleg aan de kassa, veel versta ik er niet van, een uitwisseling van papiertjes en tegoeden voor ingewijden... 
verpakkingen met twee of drie producten samen, voor de prijs van... loop ik strijk voorbij, heb graag voorraad, maar ik beslis wat..
zeg toch dat ik een rare vogel ben.

uit gemakzucht gaan we wel naar dezelfde warenhuizen, kwestie de artikels vlug te vinden, want soms is het daar een hele hocus pocus, verkoopstechnieken begrijp je.

de twee duitse reuzen zijn alom vertegenwoordigd en wij zijn er
dus ook klant; deze ketens worden door een bepaald publiek,ten onrechte ,bestempeld als minderwaardig, maar hun zware 4x4, bmws en andere bolides sieren wel de parking.

onze andere leverancier is vertegenwoordigd door een leeuw, het zelf scannen van de produkten doen we sinds de invoering, gemakkelijk, doch even gewoon worden; de kassa ben je zo voorbij
(zelf met bonnetjes), als je tenminste geen controle hebt...

met veel moed de auto in en uit laden, je kasten frigo diepvries vullen en dan denk je, nu zijn we voor een lange periode gerust...
niets is minder waar.....

gabrielle
 

amper de 11de maand, en het  eindejaarsconcert is al volop zijn violen aan het stemmen, alhoewel de klimmende kerstmannen nog even uitrusten.
staat de wereld niet een beetje, of veel, op zijn kop ?

ons belgiekske functioneert perfect zonder regering, er word vergaderd om te beslissen dat er niets beslist zal worden; iedere dag weer, met die enorme bundels papieren stappen ze uit de auto,
onze excelenties, vriendelijk wuivend of ze  druk bezig zijn het warm water uit te vinden;mijn hart staat stil bij het idee dat al die prachtige (?) uiteenzettingen op de natte grond terecht zouden komen... mon Dieu NON,.. zelfs het peluche konijn is welkom..
enfin ze doen maar. 

wat mij bezig houd zijn de nieuwe kook pausen, die zijn de bovenhand aan het krijgen, in alles en overal zijn ze vertegenwoordigd.
de programma s op ons kijkkastje : je wandelt van de ene keuken
in de andere, lady chef, master chef, beste chef, kinderchef,bij jef, komen eten, mijn restaurant, koken met... sos..., en dan 24/24 de zender waar je het kan leren ja .....

op de boekenbeurs waan je je op het voedingssalon, alle groten der keuken zitten daar werkelijk te signeren, onze literatuur schrijvers zitten ernaast, werkloos hun potlood te sluipen,  dankbaar
dat hun gezwoeg van jaren is kunnen verschijnen door de enorme receptjes verkoop van deze BVs.  

onze woordenschat is ook veranderd, in je eigen keuken spreek je de kok van dienst aan met " chef", je zegt dan "oui chef", en als je ervan langs krijgt " merci chef" en gooit alles in de vuilbak.
de amuses, de cuisson, et si et la ....

potten en pannen moeten gesigneerd zijn, borden zijn maxi, diep, bol,
halve kommen, krom,  geschikt voor alles wat erop of niet op ligt,
drie erwten, een primeur worteltje, half kwartel ei, klavertje vier en het vlees zoek je zelf maar.. en dan de parel op de kroon.. de streep met de verfborstel.. en dat schuim...

en we "slikken" alles letterlijk en figuurlijk wat de orakels verkondigen.

dit alles schrijf ik natuurlijk met een knipoog, ... alhoewel sommige dingen toch....

gabrielle

eerst en vooral wil ik mijn respect en begrip uiten aan de mensen die troost en verlichting zoeken en vinden, bij het graf van hun geliefden, een intiem geestelijk samenzijn met de betreurde...

wat mij dwars zit is dat hele georkestreerd gebeuren van groot vertoon en materialisme.

in ons dorp, waar de bewoners al lang hun onverschilligheid tegenover de medeburger tentoonstellen,is Allerheiligen een gebeuren waar je rekening moet mee houden, wil je niet als marginaal beschouwd worden voor de rest van het jaar,  dit is bloedserieus.

de gemeentelijke diensten verwittigen, mits een aankondiging bij de ingang van het kerkhof, welke dagen en uren de graven mogen gepoets worden, daar is geen afwijking mogelijk.

ook het poetsen is een sociaal gebeuren, wie kent wie, en roddels worden geback-upt.
graven waar gans het jaar geen haan naar gekraaid heeft, waar het gras vrij spel heeft worden gestoft, geschuurd, geharkt.

en dan zijn er de bloemen, rode gele, grote en nog grotere tot xxxl,
de kransen..  hoogdagen voor de bloemisten, (hetzij hun gegund), toevallig hebben ze altijd een winkel bij het kerkhof, of sleuren al
hun hebben en houwen erheen.

het is er dan drummen de dag van Allerheiligen, want waar val je het meeste op, juist.. en dan zo traag mogelijk met hun aanwinst,
samen met het voltallig gezin, naar het graf zoeken, groetend naar vroegere bekenden. 
met veel vertoon krijgen de bloemen dan eindelijk hun bestemming...
en dan ...

best lezers, dit is mijn persoonlijke mening, ik wil hier niemand kwetsen, maar jaren heb ik dit ritueel geobserveerd,en eens moest ik dit van mij kunnen afschrijven.

    
           ik ben wees
           stil gemis, stil verdriet

           geen bloemen op het graf
           hou niet van vertoon
           jullie weten
           dat ik niet kom

           iedere avond weer
           slaap wel
           ik mis jullie

           gewoontes roesten niet
           jaren dat dagelijks belletje
           wacht soms tevergeefs..

           in alle stilte
           volgend jaar juni
           beng ik een tuiltje
           witte kleine roosjes
           van de struik die al
              enkele generaties overleeft..           
 
gabrielle         

stilaan neem ik het statuut van "huisvrouw" terug in, mijn verpleger
heeft het veel rustiger, maar zijn c4 kan ik, of wil ik nog niet geven.
begin dus alles onder de loep te nemen;
moet eerlijk zeggen dat hij zijn taak perfekt heeft waargenomen.
maar met het stikmachien werken, zo ver is hij nog niet gevorderd,
dus heb ik gisteren wat verstelwerkjes gedaan...

vandaag aan het kokerellen geweest, we hadden een grote zak appelen zo van de boomgaard gekregen, en ja veel meer moest ik niet
hebben even de sfeer van vroeger te creeren..
in onze boomgaard hadden we maar te kiezen, eet -, bewaar-, en stoofappelen.( maar moesten ook de afgevallen oprapen ),
naargelang werd er dan "gelee de pommes" van gemaakt, appelmoes,
op lange rekken in de kelder werd de voorraad voozichtig gestockeerd ( wat een geur)
wel en moeder maakte hem als volgt : appelen schillen, in stukjes,
met klokhuis en als in de kookpot, laten gaar koken, dan door de "passe-vite" wat citroensap, snuifje zout, en goed gesuikerd.
heerlijk!!!
later toen we al lang het huis uit waren en op bezoek kwamen,
gingen we altijd met een lading huiswaarts.mijn schoonzus is er ook expert in geworden, kon niet anders.. 

er was een tijd dat een geslaagd etentje altijd vergezeld was,buiten de andere groenten  met
"compote". 
het zijn nu echter heel kleine porties in mijn diepvries, hou meer van iets zout..

smakelijk eten iedereen...
fijne avond
gabrielle 




 

jullie gaan me voor gek verklaren, maar met dat zonnetje zondag zaten we thuis, terras deur wagenwijd open en genieten.
's morgens waren we er vast van overtuigd, vandaag eindelijk naar die tentoonstelling in het mode museum.
na een gezellig ontbijt, het was toen al 11u, werd het nu toch stilaan tijd om ons klaar te maken.

mijn liefste verwoorde mijn gedachten en zei,zou je, voor we vertrekken, niet eens gaan kijken op internet of het wel open is.
en ja,alles was te bewonderen... 

ik voelde dat er stilaan barsten in onze planning kwam, waren allebei tijd aan 't winnen, het papier moest zo nodig nog naar de kelder, ik zou nog vlug het avond eten klaarzetten... tot we allebei
stil vielen, elkaar aankeken... en begrepen ...
voor mij hoeft het niet... voor mij ook niet.
de tentoonstelling loopt nog tot volgend jaar...

en toen moest ik aan de wijze woorden van mijn vader denken , ikzelf puberend, en met mijn neus naar buiten, amper luisterend , hij zei:

toen ik zou oud was als jij en mijn ouders thuis zag zitten, nam ik me voor " ja maar dit zal mij niet overkomen, ik zal altijd weten waar naartoe, thuis zitten, niks voor mij " en zie je, hier zit ik toch !
maar vond ik, de tijden zijn veranderd, mij zal dat niet overkomen,nam mijn handtas en ging naar de cinema, er vast van overtuigd gelijk te hebben

en nu zie ik in dat mijn vader en grootvader gelijk hadden, er komt een dag dat je zegt, vandaag liever niet....

gabrielle

wees welkom, maar ik kan eventjes niet meer volgen, was al helemaal in de sfeer van de herfst, de zomerkleren allemaal netjes op vakantie
gestuurd, en  ja daar heb ik toch goed aan gedaan, want nu met een witte broek en sleffers is niet zo aangeraden, maar ook een kabeltrui is niet top..

of toch.....

maar wat is nu zo allemaal in , een zonnebril in  ongekamde haren , daar kom je altijd overal mee,  , op de neus het alom bekende zwarte montuur, met of zonder glazen,lange botte kunstnagels, echte of namaak handtassen van grote merken

een onderscheid volgens seizoen,? nu word alles doorheen gedragen, zijde rok met dikke trui en crocs met pels, cocktail kleed met anorak .. kleuren hebben geen belang;  heb je in je kast nog kleren van de jaren  60, draag ze gerust, je zal bewonderd worden in je "vintage" outfit...

ik ga graag speciaal gekleed, maar zo ver, neen...


fijne zaterdag nog

gabrielle

ben een wees
stil gemis, stil verdriet,

geen bloemen op het graf,
hou niet van vertoon,
jullie weten,
ik kom niet....

iedere avond weer
slaap wel,
ik mis jullie...

gewoontes roesten niet
jaren dat dagelijks belletje
wacht soms tevergeefs...

volgend jaar juni, in alle stilte,
breng ik een tuiltje
     witte kleine roosjes,
van de struik die al
   enkele generaties overleeft... 

amper 9 u, donker, grijs
vogeltjes naar warmere oorden
bladeren strijken zach neer
regentranen op mijn venster
in de verte treinen, ijzer op ijzer

morgenstond goud in de mond
moeilijk

buiten, binnen
twee werelden, verschillend

de koffie ruikt lekker
het hout knettert
  geeft een zachte gloed
warm knus gezellig
boek, pc, handwerk wachten
  op gezelschap

neem de herfst in je hart
maak er wat fijn van

gabrielle