TEST EVEN JE KENNIS....

ben een wees
stil gemis, stil verdriet,

geen bloemen op het graf,
hou niet van vertoon,
jullie weten,
ik kom niet....

iedere avond weer
slaap wel,
ik mis jullie...

gewoontes roesten niet
jaren dat dagelijks belletje
wacht soms tevergeefs...

volgend jaar juni, in alle stilte,
breng ik een tuiltje
     witte kleine roosjes,
van de struik die al
   enkele generaties overleeft... 

amper 9 u, donker, grijs
vogeltjes naar warmere oorden
bladeren strijken zach neer
regentranen op mijn venster
in de verte treinen, ijzer op ijzer

morgenstond goud in de mond
moeilijk

buiten, binnen
twee werelden, verschillend

de koffie ruikt lekker
het hout knettert
  geeft een zachte gloed
warm knus gezellig
boek, pc, handwerk wachten
  op gezelschap

neem de herfst in je hart
maak er wat fijn van

gabrielle

vandaag,ook al een zonloze dag, ons zonnepanneeltje dat ons boeketje fijne draadjes met aan het uiteinde een fijn lichtje,moet voeden  raak maar niet opgeladen. dus gaat onze waaier lichtjes vroeg slapen. ik denk dat ik hem in een doos ga steken ,kan aan zijn winterslaap beginnen.   
dat is dan zijn straf, kan er moeilijk een plakkaatje bijzetten "uit wegens gebrek aan energie "allemaal goed en wel dat "milieu" maar 's avonds heb ik graag gezelligheid (in den dag trouwens ook) en de kaarjes zullen wel hun werk doen,en de sfeerlampjes
moeten maar helpen.

gisteren, sinds jaren naar de makro geweest, hadden een uitnodiging voor een nieuwe kaart als particulier, enfin wat bla bla bla aan het loket en wij de vrij aangename loods binnen,
zijn er vroeger maar sporadish geweest, je liep daar rond, zonder
sacoche, kinderen moesten naar de bewaking, moest een kar meesleuren die veel weg had van een vorklift, aan de uitgang werden de aangekochte goederen ,met argus ogen, vergeleken met je factuur, het scheelde niet veel of je werd gefouilleerd. 
daarvan allemaal niets, de afdeling "food" sprak me wel aan
en je moet niet van je bergruimte thuis een kleine superette maken wegens grote verpakkingen.
maar ik  blijf toch mijn eigen winkels opzoeken, want iedere week
naar M zie ik niet zitten.

op de parking was het ook een drukte, hoogspannings kabels hangen boven de zee van autos, en een bende jonge vogelboefjes
had de viervoeters onder hun bekogeld met hun uitwerpselen,
wat een troep, helemaal ondergepoept, zelf moesten we vlug in veiligheid springen of we ondergingen hetzelfde lot.
met rode   en toch wat verveeld, reden we de car wash binnen.
gelukkig is er niets van overgebleven, maar een extra behandeling was wel nodig. 
wees gewaarschuwd.... 


fijne groeten  
    

gabrielle     

van slaaploosheid heb ik geen last, heb het al gezegd, kan gerust  een boek nemen en wat lezen, vind ik wel gezellig,
die stilte, de wind buiten, de bomen die ruisen, maar lang hou ik dat niet vol. tot vannacht...
gans de nacht geen oog dicht, allez ik denk dat ik wel wat overdrijf, maar toch... der kwam geen eind aan, jullie zullen zeggen "heb je toch graag profiteer ervan" maar trop is veel
en te veel is trop...
samen met bruno cremer "maigret" heb ik een moord opgelost. heb de parijse boulevards afgeschuimd met de politie , een kritische documentair over de belevenisen van madame claude, overbekende luxe "madame" met haar meisjes.... zelfs dr phil... in mijn boek wat geschiedenis over het huwelijk van henri 1er en anne de kiev gelezen...
maar echt genieten kon ik toch niet, waarom, wel dat vraag ik mij ook af.
fijne zaterdag
groetjes

gabrielle 
   

de week mag haar valiesje weeral nemen, vroeger moesten we natuurlijk nog de zatardag morgen daarbij nemen, en kwamen zo op
 45 u werken per week.

maar ik wijk af,  vrijdag visdag, zou deze gewoonte nog bestaan ?niemand geloofd nog dat je naar het vagevuur gestuurd word, als je vlees eet op vrijdag,  mijnheer pastoor  beweerde nochtans van wel., 
 
dus mijn moeder beschermede ons voor de verderving, en als ida, de visboerin, luid toeterend,met paard en kar, de straat inpalmde was het ogenblik aangebroken om het middagmaal in te slaan.
hoog gezeten op haar vervoermiddel bediende ze haar klanten, alles in handbereik, vis, weegschaal, gazettenpapier als verpakking,
een kapbijl,mes , alles ging vliegensvlug, ..
later heeft ze haar paard en kar op stal gezet, en haar dochter opende een viswinkel, annex frituur.. op het menu alle dagen gepaneerde en gefrituurde delicatessen..
waarom nog tot vrijdag wachten ,?

gaan jullie vanavond vis eten ? wij niet, ...

fijne avond
gabrielle

heb niet de pretentie een bv te zijn waarvan dagelijks zijn gezondheids bulletin moet bekend gemaakt worden, want van mijn 
knieen , arm en pijnbank is stilaan genoeg gezegd;
jullie zullen wel met de vraag zitten, vanwaar die ommekeer ?

wel mijn lieve kine had mij vorige week  toch een serieuse verlenging voorspeld, ik zou tot de lente haar gezelschap mogen opzoeken. en wat denk je dan, ja, ze zal het wel weten... en je gaat  bijtanken aan de bron "optimist zijn." 

gisteren gingen we dus voor onze knieen naar de orthopeed, maar deze liet ze voor wat ze waren en nam onmiddelijk mijn arm ten handen, omhoog ,opzij, vooruit, achteruit, draaien of hij had een koffiemolen in zijn hand, en naarmate hij vorderde verscheen er een mooie glimlach : DAT IS HIER ALLEMAAL AL GOED OP WEG
AANEEN TE GROEIEN... volgende week donderdag terug fotokes,
en met kine mag ik eind november stoppen.

onze knieen werden dan nog doorptikt, en we zweefden naar huis.

een midweekje volgende maand hebben we zeker verdiend, en die
enkele dagen in Sedan die we moesten annuleren, wel die worden
ook terug geboekt (hadden wel een reisverzekering)
beste groeten en verder nog een fijne dag
gabrielle

wel graag laat ik jullie weten dat A onze kleindochter is,
9 j sinds 9/07 ll. mooie lange blonde haren, leergierig,
en attentvol.
en dan die blauwe tunique zoals ik het misschien niet zo goed
heb verwoord, is eigenlijk een groot uitgevallen pull, langs voor wat korter en hangt in een zwierige beweging rond mijn
"maatje meeer", alhoewel ik hetzelf zeg "het staat prima".
(later meer over mijn zoektocht naar naar kleding.) 

wel over dat maatje meer moet ik toch wat zeggen, 
4j geleden stopte ik met roken, was lekker aan het genieten van mijn rookstokje, bekeek het en was het zo beu als kou pap AFHANKELIJK te zijn van dat kleine ding die me in de ban had, in een beweging lag ze de asbak in, mijn halfleeg pakje liet ik in aanslag liggen, zonder het echter een blik te gunnen,
later heb ik het verhuisd naar het handschoenenbakje van de auto, waar het van rustige dagen geniet.... 

ging niet meer eten of snoepen maar kreeg, gratis en voor niets,als beloning ,op 3 maanden, 15 kilotjes extra., genoeg om alles op te geven, ben ik nu gezonder ?
ben nog altijd verlekkerd op de geur van een goede cigaar of cigaret, heb die graag in mijn gezelschap. mijn keuze., met respect voor te tegenstanders.
als er iemand, TOFFE winkels moest weten voor een maatje
meer, zelfs over de grens, willen jullie het me laten weten,?

vele lieve groetjes

gabrielle



 


 
 

natuurlijk ben ik veel te laat om jullie nog allemaal een fijne maandag te wensen, maar ja in mijn optiek is het nog vroeg, daar ik hele lange dagen klop en denk niet voor 2u mijn "rolluiken" naar beneden te laten.
 heb mijn kamp nog altijd opgeslagen in de living, de super relax kan ik makkelijk ,elec, omtoveren tot een bijna bed, en zonder geknaag en mieren in mijn arm  slapen. had vroeger al niet veel slaap nodig, er heerst dus anarchie in mijn slaappatroon. mij hoor je niet klagen, slapen beshouw IK SOMS als verloren tijd.

dit alles om te zeggen dat ik vandaag het gezelschap had van ons lieve
blondine A. groot in haar kinderlijk gedrag.ze ging mee naar mijn pijnbank,beetje bezorgd zat ze naast me, attentvol vroeg ze "doet het pijn ? "wat pijn is nodig om beter te worden" was mijn boodschap, "natuurlijk mammie"
opgewekt gingen we samen hand in hand buiten, nog een paar boodschappen, kocht een soort "tunique" en ZIJ gaf me de raad
er een te nemen in kobalt blauw, 
wel daar verschoot ik nu van...  was aape trots en volgde haar raad!!!!
Nog een fijne avond buiten, ..

groetjes
gabrielle

BESTE ALLEMAAL, ja jullie lezen het goed vandaag heb ik mijn pijnbank
gelaten voor wat ze was. ben heerlijk aan het genieten hier thuis te zijn,
want ja, ik weet niet of jullie zo zijn, maar als ik buiten ga heb ik dikwijls geen goesting om terug thuis op de zetel te gaan zitten, een terrasje wat shoppen wat flaneren, allez beter gezegd strompelen want onze knieen zijn aan vervanging toe, maar we zien dat  geen van beiden zitten.... zeker nu ik hier met een arm in 3stukken zit.
EEN FIJNE MIDDAG !!!!
gabrielle

VERGEET MIJN SCHRIJFSEL HIERONDER NIET TE LEZEN, AUB
"DAGBOEK"

EERSTE STUDIEJAAR

neen 't was geen klasje in de kleuren van de regenboog.
de koning keek stuur van boven het zwarte bord,de zuster op
de tree,een grootuitgevallen pinguin, kruis op haar zware boezem, omzachteld door een meterlange paternoster, in handbereik een bambou stok voor alle gebruik.

het grote kruisbeeld en de bijbelse prenten moesten ons de rechte weg wijzen., op de vensterbank stonden plantjes ver uit ons bereik; bij de kleinste zonnestraal gingen de baal katoenen overgordijnen dicht., verder zelf gemaakte platen met cijfers en letters, enige frivole noot: de mooie grote planten op een "pied de stal"achter in de klas.
een  ronde stoof, met lange buis dwars door de klas,
een levensgevaarlijk tuig in de winter.

de zuster, nieuwsgierig zoals alle nonnetjes, wist onmiddelijk uit welk nest we kwamen alleen al door naar onze schort te kijken..gemakkeijk om de favorietjes te selecteren waarvan de ouders het spaarvarken van het klooster zouden spijzen. 

schort van blikkend satijn met wit kraagje, hoofd gesierd als een paasei voor de ene
de andere moest het stellen met een katoenen die na enkele was beurten zijn zwakke glans en vorm al verloren was.
dit alles werd nog bevestigd door de "leien" die we bij hadden,
de satijnen een van echte leiesteen de andere een exemplaar
van beschilderd karton, waarvan de hoekjes loskwamen met een neiging kleine ezeloortjes te vormen.
ander attribuut was de "sponsdoos" met de natte spons om ons lei proper te maken... maar dat sponske moest wel regelmatig onder de kraan anders rook het als de pest,
het water in de klas was voor ma soeur, en thuis dachten we natuurlijk aan iets anders, dus....  
onze pennenstok en inkt .... ook niet ideaal !!!!
in de bank zat een klein porseleinen potje, die de zuster regelmatig bijtankte met de indigo vloeistof, onze pen ging er wel in, maar de inkt kwam daarom niet in sierlijke letters op
ons blad, een druppel ontsnapte al eens op de lessenaar, de schort, de grond... dit alles probeerden we dan weg te werken met onze handen... het ging helemaal fout als iemand "de kurieuzeneus" uithing en het porseleintje in handen nam, erin blies en liet vallen... 

in de winter, na de ochtendgebed, werden de kruikjes
(ook weer 2 soorten  aluminium en ijzer) op de stoof gezet,
's middags waren die dan bloed heet en moest de zuster helse toeren uithalen om die eraf te krijgen, en wij om daaruit te drinken, iedereen koffie... we moesten juist onze boterhammetjes op onze bank leggen en we zaten in de refter, enkelen hadden een keukenhanddoek bij,.... 

we hadden het fijn samen, iedereen  speelde met iedereen, 
en er werden vriendschappen gesmeed tot lang na we ons dorpsschooltje verlieten en uitvlogen naar het grote onbekende... 


gabrielle 

zoals ik jullie al had vertelt vanmorgen ben ik met veel goede moed naar mijn pijnbank getrokken, mijn beultje had met haar baas de protocols van de opnames doorgenomen, die ik vorige week had binnen  gedaan, want tegenwoordig krijg je  geen grote omslagen meer met je fotos, maar je moet dat zelf gaan vragen en dan krijg je een dvdke en al mee naar huis.
dus na beraad krijg ik vanmorgend te horen, we moeten je nog met "handschoenen" behandelen.... maw zachtjes aan ..
daar gaat mijn pijnbank...of ik blij ben ? eigenlijk niet want dat betekend SERIEUSE verlenging.... op een gewone bank ...
fijne avond
gabrielle