DAG WEEK.END

mijn arm is genezen verklaard, en ik mag hem terug voor 100% gebruiken, geen doktersbezoek of kiné meer, en dit op nog geen drie maanden..
ik wil mijn arts toch speciaal bedanken voor zijn beslissing de zware maar "propere breuk" op natuurlijke wijze te laten genezen,
anders zat ik hier met een ijzeren plaat in mijn arm; hetgeen de dokters van spoed, in de stad waar ik ten val kwam dachten uittevoeren.. 
een goede engel bewaarder zeker... 

en nu vlieg ik in de strijk ... 

morgen naar spa op WE, veel wandelen ? ja, hadden we  maar geen knietjes, maar geen gezeur onze vierwieler zal er wel voor zorgen,
dat we op fijne plekjes komen, hij mocht juist op groot onderhoud 

fijne dag verder
gabrielle

wel in een ver verleden,maw op 12 augustus ll brak in mijn arm in twee, heb jullie alles al uitvoerig verteld, maar toch voel ik mij verplicht vlug een stand van zaken te geven;
mijn pijnbank is veranderd in een massagebank, en de bewegingen gaan vlot, in de keuken ben ik terug de "chef", dus ben wel terug zelfstandig geworden, morgen probeer ik zelf een strijkje te doen.
vandaag ga ik terug op doktersbezoek en ben benieuwd... na vier weken.
nog een fijne namiddag en tot dra
gabrielle

om de zoveel dagen, ja want ik tel dat niet, gaan we boodschappen doen, heb trouwens een afkeer aan een vaste dag... niet dat ik een chaoot ben, eerder perfectionistisch voor bepaalde zaken;

een boodschappenlijst heb ik ook niet, alles steekt geordend in mijn bovenkamer. met rode wangen moet ik toegeven zelf nooit kortingbonnen te knippen; maar als bij wonder tovert mijn toeverlaat zijn zo gegeerde bonnetjes te voorschijn,en er volgt
 een heel overleg aan de kassa, veel versta ik er niet van, een uitwisseling van papiertjes en tegoeden voor ingewijden... 
verpakkingen met twee of drie producten samen, voor de prijs van... loop ik strijk voorbij, heb graag voorraad, maar ik beslis wat..
zeg toch dat ik een rare vogel ben.

uit gemakzucht gaan we wel naar dezelfde warenhuizen, kwestie de artikels vlug te vinden, want soms is het daar een hele hocus pocus, verkoopstechnieken begrijp je.

de twee duitse reuzen zijn alom vertegenwoordigd en wij zijn er
dus ook klant; deze ketens worden door een bepaald publiek,ten onrechte ,bestempeld als minderwaardig, maar hun zware 4x4, bmws en andere bolides sieren wel de parking.

onze andere leverancier is vertegenwoordigd door een leeuw, het zelf scannen van de produkten doen we sinds de invoering, gemakkelijk, doch even gewoon worden; de kassa ben je zo voorbij
(zelf met bonnetjes), als je tenminste geen controle hebt...

met veel moed de auto in en uit laden, je kasten frigo diepvries vullen en dan denk je, nu zijn we voor een lange periode gerust...
niets is minder waar.....

gabrielle
 

amper de 11de maand, en het  eindejaarsconcert is al volop zijn violen aan het stemmen, alhoewel de klimmende kerstmannen nog even uitrusten.
staat de wereld niet een beetje, of veel, op zijn kop ?

ons belgiekske functioneert perfect zonder regering, er word vergaderd om te beslissen dat er niets beslist zal worden; iedere dag weer, met die enorme bundels papieren stappen ze uit de auto,
onze excelenties, vriendelijk wuivend of ze  druk bezig zijn het warm water uit te vinden;mijn hart staat stil bij het idee dat al die prachtige (?) uiteenzettingen op de natte grond terecht zouden komen... mon Dieu NON,.. zelfs het peluche konijn is welkom..
enfin ze doen maar. 

wat mij bezig houd zijn de nieuwe kook pausen, die zijn de bovenhand aan het krijgen, in alles en overal zijn ze vertegenwoordigd.
de programma s op ons kijkkastje : je wandelt van de ene keuken
in de andere, lady chef, master chef, beste chef, kinderchef,bij jef, komen eten, mijn restaurant, koken met... sos..., en dan 24/24 de zender waar je het kan leren ja .....

op de boekenbeurs waan je je op het voedingssalon, alle groten der keuken zitten daar werkelijk te signeren, onze literatuur schrijvers zitten ernaast, werkloos hun potlood te sluipen,  dankbaar
dat hun gezwoeg van jaren is kunnen verschijnen door de enorme receptjes verkoop van deze BVs.  

onze woordenschat is ook veranderd, in je eigen keuken spreek je de kok van dienst aan met " chef", je zegt dan "oui chef", en als je ervan langs krijgt " merci chef" en gooit alles in de vuilbak.
de amuses, de cuisson, et si et la ....

potten en pannen moeten gesigneerd zijn, borden zijn maxi, diep, bol,
halve kommen, krom,  geschikt voor alles wat erop of niet op ligt,
drie erwten, een primeur worteltje, half kwartel ei, klavertje vier en het vlees zoek je zelf maar.. en dan de parel op de kroon.. de streep met de verfborstel.. en dat schuim...

en we "slikken" alles letterlijk en figuurlijk wat de orakels verkondigen.

dit alles schrijf ik natuurlijk met een knipoog, ... alhoewel sommige dingen toch....

gabrielle

eerst en vooral wil ik mijn respect en begrip uiten aan de mensen die troost en verlichting zoeken en vinden, bij het graf van hun geliefden, een intiem geestelijk samenzijn met de betreurde...

wat mij dwars zit is dat hele georkestreerd gebeuren van groot vertoon en materialisme.

in ons dorp, waar de bewoners al lang hun onverschilligheid tegenover de medeburger tentoonstellen,is Allerheiligen een gebeuren waar je rekening moet mee houden, wil je niet als marginaal beschouwd worden voor de rest van het jaar,  dit is bloedserieus.

de gemeentelijke diensten verwittigen, mits een aankondiging bij de ingang van het kerkhof, welke dagen en uren de graven mogen gepoets worden, daar is geen afwijking mogelijk.

ook het poetsen is een sociaal gebeuren, wie kent wie, en roddels worden geback-upt.
graven waar gans het jaar geen haan naar gekraaid heeft, waar het gras vrij spel heeft worden gestoft, geschuurd, geharkt.

en dan zijn er de bloemen, rode gele, grote en nog grotere tot xxxl,
de kransen..  hoogdagen voor de bloemisten, (hetzij hun gegund), toevallig hebben ze altijd een winkel bij het kerkhof, of sleuren al
hun hebben en houwen erheen.

het is er dan drummen de dag van Allerheiligen, want waar val je het meeste op, juist.. en dan zo traag mogelijk met hun aanwinst,
samen met het voltallig gezin, naar het graf zoeken, groetend naar vroegere bekenden. 
met veel vertoon krijgen de bloemen dan eindelijk hun bestemming...
en dan ...

best lezers, dit is mijn persoonlijke mening, ik wil hier niemand kwetsen, maar jaren heb ik dit ritueel geobserveerd,en eens moest ik dit van mij kunnen afschrijven.

    
           ik ben wees
           stil gemis, stil verdriet

           geen bloemen op het graf
           hou niet van vertoon
           jullie weten
           dat ik niet kom

           iedere avond weer
           slaap wel
           ik mis jullie

           gewoontes roesten niet
           jaren dat dagelijks belletje
           wacht soms tevergeefs..

           in alle stilte
           volgend jaar juni
           beng ik een tuiltje
           witte kleine roosjes
           van de struik die al
              enkele generaties overleeft..           
 
gabrielle         

stilaan neem ik het statuut van "huisvrouw" terug in, mijn verpleger
heeft het veel rustiger, maar zijn c4 kan ik, of wil ik nog niet geven.
begin dus alles onder de loep te nemen;
moet eerlijk zeggen dat hij zijn taak perfekt heeft waargenomen.
maar met het stikmachien werken, zo ver is hij nog niet gevorderd,
dus heb ik gisteren wat verstelwerkjes gedaan...

vandaag aan het kokerellen geweest, we hadden een grote zak appelen zo van de boomgaard gekregen, en ja veel meer moest ik niet
hebben even de sfeer van vroeger te creeren..
in onze boomgaard hadden we maar te kiezen, eet -, bewaar-, en stoofappelen.( maar moesten ook de afgevallen oprapen ),
naargelang werd er dan "gelee de pommes" van gemaakt, appelmoes,
op lange rekken in de kelder werd de voorraad voozichtig gestockeerd ( wat een geur)
wel en moeder maakte hem als volgt : appelen schillen, in stukjes,
met klokhuis en als in de kookpot, laten gaar koken, dan door de "passe-vite" wat citroensap, snuifje zout, en goed gesuikerd.
heerlijk!!!
later toen we al lang het huis uit waren en op bezoek kwamen,
gingen we altijd met een lading huiswaarts.mijn schoonzus is er ook expert in geworden, kon niet anders.. 

er was een tijd dat een geslaagd etentje altijd vergezeld was,buiten de andere groenten  met
"compote". 
het zijn nu echter heel kleine porties in mijn diepvries, hou meer van iets zout..

smakelijk eten iedereen...
fijne avond
gabrielle 




 

jullie gaan me voor gek verklaren, maar met dat zonnetje zondag zaten we thuis, terras deur wagenwijd open en genieten.
's morgens waren we er vast van overtuigd, vandaag eindelijk naar die tentoonstelling in het mode museum.
na een gezellig ontbijt, het was toen al 11u, werd het nu toch stilaan tijd om ons klaar te maken.

mijn liefste verwoorde mijn gedachten en zei,zou je, voor we vertrekken, niet eens gaan kijken op internet of het wel open is.
en ja,alles was te bewonderen... 

ik voelde dat er stilaan barsten in onze planning kwam, waren allebei tijd aan 't winnen, het papier moest zo nodig nog naar de kelder, ik zou nog vlug het avond eten klaarzetten... tot we allebei
stil vielen, elkaar aankeken... en begrepen ...
voor mij hoeft het niet... voor mij ook niet.
de tentoonstelling loopt nog tot volgend jaar...

en toen moest ik aan de wijze woorden van mijn vader denken , ikzelf puberend, en met mijn neus naar buiten, amper luisterend , hij zei:

toen ik zou oud was als jij en mijn ouders thuis zag zitten, nam ik me voor " ja maar dit zal mij niet overkomen, ik zal altijd weten waar naartoe, thuis zitten, niks voor mij " en zie je, hier zit ik toch !
maar vond ik, de tijden zijn veranderd, mij zal dat niet overkomen,nam mijn handtas en ging naar de cinema, er vast van overtuigd gelijk te hebben

en nu zie ik in dat mijn vader en grootvader gelijk hadden, er komt een dag dat je zegt, vandaag liever niet....

gabrielle

wees welkom, maar ik kan eventjes niet meer volgen, was al helemaal in de sfeer van de herfst, de zomerkleren allemaal netjes op vakantie
gestuurd, en  ja daar heb ik toch goed aan gedaan, want nu met een witte broek en sleffers is niet zo aangeraden, maar ook een kabeltrui is niet top..

of toch.....

maar wat is nu zo allemaal in , een zonnebril in  ongekamde haren , daar kom je altijd overal mee,  , op de neus het alom bekende zwarte montuur, met of zonder glazen,lange botte kunstnagels, echte of namaak handtassen van grote merken

een onderscheid volgens seizoen,? nu word alles doorheen gedragen, zijde rok met dikke trui en crocs met pels, cocktail kleed met anorak .. kleuren hebben geen belang;  heb je in je kast nog kleren van de jaren  60, draag ze gerust, je zal bewonderd worden in je "vintage" outfit...

ik ga graag speciaal gekleed, maar zo ver, neen...


fijne zaterdag nog

gabrielle

ben een wees
stil gemis, stil verdriet,

geen bloemen op het graf,
hou niet van vertoon,
jullie weten,
ik kom niet....

iedere avond weer
slaap wel,
ik mis jullie...

gewoontes roesten niet
jaren dat dagelijks belletje
wacht soms tevergeefs...

volgend jaar juni, in alle stilte,
breng ik een tuiltje
     witte kleine roosjes,
van de struik die al
   enkele generaties overleeft... 

amper 9 u, donker, grijs
vogeltjes naar warmere oorden
bladeren strijken zach neer
regentranen op mijn venster
in de verte treinen, ijzer op ijzer

morgenstond goud in de mond
moeilijk

buiten, binnen
twee werelden, verschillend

de koffie ruikt lekker
het hout knettert
  geeft een zachte gloed
warm knus gezellig
boek, pc, handwerk wachten
  op gezelschap

neem de herfst in je hart
maak er wat fijn van

gabrielle

vandaag,ook al een zonloze dag, ons zonnepanneeltje dat ons boeketje fijne draadjes met aan het uiteinde een fijn lichtje,moet voeden  raak maar niet opgeladen. dus gaat onze waaier lichtjes vroeg slapen. ik denk dat ik hem in een doos ga steken ,kan aan zijn winterslaap beginnen.   
dat is dan zijn straf, kan er moeilijk een plakkaatje bijzetten "uit wegens gebrek aan energie "allemaal goed en wel dat "milieu" maar 's avonds heb ik graag gezelligheid (in den dag trouwens ook) en de kaarjes zullen wel hun werk doen,en de sfeerlampjes
moeten maar helpen.

gisteren, sinds jaren naar de makro geweest, hadden een uitnodiging voor een nieuwe kaart als particulier, enfin wat bla bla bla aan het loket en wij de vrij aangename loods binnen,
zijn er vroeger maar sporadish geweest, je liep daar rond, zonder
sacoche, kinderen moesten naar de bewaking, moest een kar meesleuren die veel weg had van een vorklift, aan de uitgang werden de aangekochte goederen ,met argus ogen, vergeleken met je factuur, het scheelde niet veel of je werd gefouilleerd. 
daarvan allemaal niets, de afdeling "food" sprak me wel aan
en je moet niet van je bergruimte thuis een kleine superette maken wegens grote verpakkingen.
maar ik  blijf toch mijn eigen winkels opzoeken, want iedere week
naar M zie ik niet zitten.

op de parking was het ook een drukte, hoogspannings kabels hangen boven de zee van autos, en een bende jonge vogelboefjes
had de viervoeters onder hun bekogeld met hun uitwerpselen,
wat een troep, helemaal ondergepoept, zelf moesten we vlug in veiligheid springen of we ondergingen hetzelfde lot.
met rode   en toch wat verveeld, reden we de car wash binnen.
gelukkig is er niets van overgebleven, maar een extra behandeling was wel nodig. 
wees gewaarschuwd.... 


fijne groeten  
    

gabrielle     

van slaaploosheid heb ik geen last, heb het al gezegd, kan gerust  een boek nemen en wat lezen, vind ik wel gezellig,
die stilte, de wind buiten, de bomen die ruisen, maar lang hou ik dat niet vol. tot vannacht...
gans de nacht geen oog dicht, allez ik denk dat ik wel wat overdrijf, maar toch... der kwam geen eind aan, jullie zullen zeggen "heb je toch graag profiteer ervan" maar trop is veel
en te veel is trop...
samen met bruno cremer "maigret" heb ik een moord opgelost. heb de parijse boulevards afgeschuimd met de politie , een kritische documentair over de belevenisen van madame claude, overbekende luxe "madame" met haar meisjes.... zelfs dr phil... in mijn boek wat geschiedenis over het huwelijk van henri 1er en anne de kiev gelezen...
maar echt genieten kon ik toch niet, waarom, wel dat vraag ik mij ook af.
fijne zaterdag
groetjes

gabrielle