Ook dat is Zeeland

Dag beste vrienden. Ik heb u gisteren in de steek gelaten. Sorry zeggen ze tegenwoordig. Ik zeg geen sorry... Gewoon geen tijd gehad. En dat voor 'n gepensioneerde senior. Maar kent ge dat.. 't Vrouwke wilde al vroeg naar de markt bij onze Noorderburen, en wat doet 'n mens: ge geeft 't vrouwvolk hun goesting hé. Toen we thuis kwamen was 't zo 'n mooi weer, en we hoorden onze paarden staan hinniken in de stal, goesting om uitgelaten te worden.'t Gevolg was: wij zijn in 't zadel gesprongen en we hebben even de zweep er op gelegd. In 'n zachte draf waren wij al rap verder van huis dan wij zinnens waren te doen. Wij genoten van 't zonneke, de rustige polders met hun zacht wiegende tarwevelden, en de zeeblauwe vlasschaards. Met een reutelende maag kwamen wij aan 't zeetjen. Daar hebben wij de innerlijke mens versterkt; 'n paar uurtjes gezonneklopt( of zou ik zonnegeklopt moeten schrijven), om dan langs 'n andere schilderachtige weg terug te keren. 't Was verdorie avond voor we er erg in hadden, en van 'Bloggen" is niets meer in huis gekomen. 'k Heb jullie dus gewoon laten stikken. En jullie moeten niet verschieten, dat zo iets deze zomer nog af en toe eens gebeurt. Als 't goed weer is, ben ik niet zinnens op mijn peeceeken te zitten....maar op mijn stalen ros...want fietsen is plezant! Ik wens jullie nog 'n heel fijne dag, en zeg zoals steeds...a demain! (misschien)