Daarbij die molen

Dag beste lezers. Het wilt maar niet echt Lente worden. Voor de zoveelste keer heb ik gisteren avond mijn tere plantjes een extra bescherm laagje moeten geven. En dan zijn er van die mensen die mij toeroepen: hey buurman 't es goe were! 't Is droog en de zon laat haar gezicht zien, maar 't is ook al. Er staat weer al dagen aan een stuk 'n kille noord-oostenwind, en de plantjes in den hof zouden liever weer in de grond kruipen. Nee, ik zeg rechtuit: 't weer trekt op niets. En mensen, geloof mij of niet, maar 't zal nog 'n paar weken duren. Ik weet niet of jullie dat gezegde van vroeger al gehoor hebben: "'t Es weer roste moane". En dan bedoelde men, dat: als de maan in haar eerste kwartier staat, en de wind zit noord of noordoost; wij koud en schraal weer mogen verwachten tot het einde van de maan cyclus. Dus beste mensen, als we dat mogen geloven zullen we er nog 'n hele tijd mee geplaagd zitten. En ik ben zo iemand die dat geloofd, want 'k ben nog van voor den oorlog! En vandaag breng ik nog 'n fotoken uit het liefelijke Damme. Dat plekske waar de ooievaars zo graag komen wonen. 'k Heb daar eergisteren mijn bokes zitten opeten, daar op dat bankske bij die molen. En 'k heb nog 'n stukske brood aan die ooievaar gegeven. En die zij "kleppe kleppe" in plaats van doei...doei!