hydrografie van een groot verdriet

zij weende
haar tranen
in de Steenbronbeek
en de Steenbronbeek
vloeide haar tranen
in de Molenbeek
en de Molenbeek
in de Herk
en de Herk
in de Demer
en de Demer
in de Dijle
en de Dijle
in de Rupel
en de Rupel droeg
haar tranen
in de schoot der Schelde
en de Schelde stortte
haar groot verdriet
in de Noordzee
waar
duizend maal duizend
vissen proefden
van haar grote smart

zo vormt zich
het zout van de zee
een beetje
door de droefenis
van onze tranen

jij onbekende bader
als je pootje baadt
aan Oostendse stranden
en je voelt het Noordzeezout
op je lippen branden
denk dan even
aan haar en aan mij
misschien is er
in het zout
op je lippen
een beetje van
onze droefenis bij

genot


zij kermde onder
zijn heftige liefde
hij dacht
dat zij een

orgasme had

hij dacht fout
zij had
aderspat

schommeltje

een klein meisje
dat op een
schommeltje zat
schreide haar
schortje nat

haar mammie vroeg
waarom schrei je
schat
je maakt je
schortje nat

maar het meisje
schreide
schommelend haar
schortje nat

omdat het op een
schommeltje zat

ziek


ze leed aan
lipoatrophia
en was verliefd
op de secretaris
maar niet te erg
het was maar
semicircularis

happy afternoon


ik kleur
de kruimels
op het tafelblad
in koffie
melk
en suiker

Ochtendgloren in de stad


ik stap behoedzaam
in de kille ochtendstad
verblind
door de lage zomerzon
langs hondenpoep
en
nachtbraaksels
van vierenden zonder grenzen :

ze aten
spaghetti
kip met curry
en
friet

wat de honden aten
weet ik niet

wolfgang


hij speelde mozart
op de knopjes
van haar bloes
was ze in haar nopjes
dan zuchtte ze zachtjes
was ze ontregeld
dan speelde hij blues

vaderliefde

ik word elke ochtend

wakker met een

ander leed

en gisteren zei

een vriend

dat ik steeds meer

op mijn vader

begon te lijken

nu begin ik dus

meer en meer

te laten wat

ik vroeger in

mijn vader haatte

Ritselen

ze  ritselt brood

uit papieren zakken

ze ritselt kaas

uit cellofaan

ze ritselt boter

uit een botervlootje

en slappe kwark

uit een plastiek kom

ze ritselt klontjes

uit de suikerpot

ze ritselt de koppen

uit de krant

en aandelen

uit de markt

ze ritselt

op haar sloffen

naar de oude zetel

in de voorste kamer

ze ritselt met wat

oude snoepjes

en een paternoster

ze ritselt weesgegroetjes

in slaap voor de TV

soms valt het leven

echt geweldig mee

oude liefde

zij sliepen al jaren

in zwijgzaam akkoord

hoorde hij haar

snurken

dan nam hij het woord

bleef  hij zwijgen

dan snurkte ze voort

maar als hij sprak

was het altijd lief :

‘jij bent mijn hartendief

en ook al snurk je

ik blijf voor altijd

je kleine schurkje’

opstandig


waarom
zou ik
zurkel
zuring
noemen

?

martini tower


in houten schuttingen
gevangen
lekt de oude toren
stof en stenen
over straat en plein
weldra zal hij er niet meer zijn

trage treinen
krimpen klagend weg
van zijn ondergang

jong
was hij de roem van zijn plein
weldra zal hij er niet meer zijn

uit zijn wonden
en uit bordelen
groeien de torens
van de nieuwe stad
morgen
zal hij er niet meer zijn

lachen

verder dan de maan

reikt het licht van de dag

verder dan geweld

reikt de kracht van het woord

verder dan het woord

reikt de klank van de lach

vaderliefde

ik word elke ochtend

wakker met een

ander leed

en gisteren zei

een vriend

dat ik steeds meer

op mijn vader

begon te lijken

nu begin ik dus

meer en meer

te laten wat

ik vroeger in

mijn vader haatte

Hendrika met de grote hoed
evenepoel


meisje
weetje
datje
grote hoed
mij aan
Hendrika
denken
doet
?

dichtersverdriet


van buiklopen ziek
zat de dichter
uren op de plee
en dacht
't schrijft niet lekker
maar het zitten
valt wel mee

de lege Kerk

elke ochtend

hoor ik de klokken luiden

ze luiden alle drie

ze luiden luid en atonaal

en doen de honden huilen

waarom ze huilen

ze weten het niet

wie weet waarom

de klokken luiden

niet voor de doden

niet voor verdriet

wie weet waarom

de klokken luiden

ik weet het niet

Creatie

de

schrijver

beweerde

dat

hij

telkens

hij

zijn

tekst

centreerde

hij

een

nieuw

gedicht

creëerde