Trein 01

oud gedicht

ze vond

in een verloren boek

een oud gedicht

dat hij jong

geschreven had

een jong gedicht

van een oude man

ze las het vele malen

en was verrast

even vele malen

ze dacht :

zo heb ik hem

nooit gekend

breekbaar

liefde was haar op

het lijf geschreven

hij had het

tot op de bodem

uitgespit

dan sloeg hij haar

op het hoofd

met een porseleinen beeldje

maar nu is alles weer goed :

de stukken zijn gelijmd

en zij is ook weer fit

antwoord

hij dacht de ganse nacht

en nam ’s morgens

een kloek besluit :

als ik vandaag

ophoud met bestaan

zal ik maar dadelijk

naar de hoeren gaan

vraagje

?

ze vroeg hem :

wat zou je doen

als je nog

twee dagen

te leven had

?

zou je nog

van me houden

of zou je naar

de hoeren gaan

?

Mondriaan

kritiek

blauw

één punt

één kleur

één lijn

het had

géél

moeten zijn

88888888

vervuld

van

vlijt

voor

vrijheid en

vaderland

beschreef hij alle nachten

de ganse buurt

met witte achten

de buren dachten

dat dit de pijn

van het lange wachten

voor hem verzachtte

maar het enige

dat hij betrachtte

was het schrijven van

zo veel mogelijk witte achten

ambtenaren

ze klimmen ’s ochtends

torenhoog

veilig voor weer en wind en zon

achter stenen glas staal en beton

urenlang ruggen kromgebogen over

documenten papieren en dossiers

ze zinken ’s avonds

in stalen kooien

naar diepe gangen

van trieste treinen

de helle van het heden

ze heten jan en miet en piet

ze zijn van het prikken uitgeput

hebben uren moe gestreden

en snakken stil

naar vrouw en haard en stede

for war

with love

toen kwam de minister van

oorlog kijken

en sprak :

zo nu en dan een lijk en

wat bommen op je dak

moet je afstandelijk bekijken

dan ga je

heel wat vlugger

over lijken

vliegen

twee vliegen

paren

op de oude broek

van een jonge immigrant

een geïntegreerde sikh komt

en reikt

de jonge immigrant

de hand

de vliegen

paren verder

op de oude broek

van de jonge immigrant

kastanjelaar

hij wou weer

twintig zijn

onder de kastanjelaar

in de rademakersstraat

zij knikte stil van ja

en ze groeiden samen verder

met de kastanjelaar

onverbiddelijk jaar na jaar

steeds een beetje verder

uit elkaar

God

soms is  mijn

godsbesef

beperkt

tot

slechts

een vloek

godverdomme

nom de dieu

soms is Hij

in mijn vloeken

niet meer

herkenbaar

dan besef ik

Hem

helemaal

niet

meer

kwantum

de geleerde staart

nieuwsgierig

in het water

van de vijver

en denkt :

er is een deeltje hier

en tegelijkertijd daar

God ziet dat het goed is

en zegt :

hij gelooft in Mij

in de trein

mama !  mama !

gaan we achteruit ?

neen, mijn jongen

mama gaat naar achter

maar jij,

jij gaat naar voren

aritmie

uit het donker

van mijn kamer

staar ik naar

het maanlichtraam

ik luister

slapeloos

naar de echo

van een verre hond

mijn slapen bonzen

mee met

het droeve dier

en ik heb meelij

met zijn buren

de filosoof

wat je doet

is niet zo vreemd

je eet brood

je drinkt water

je drinkt wijn

je slaapt en

je denkt aan het zijn

maar je weet niet

door wat je gedragen wordt

is het door je dromen

is het door de lucht

die je ademt

is het door het water

is het door de wijn

is het door het brood

of is het slechts schijn

?

eenzaamheid

toen hij haar

schuchter vroeg

weet je wel wat

eenzaamheid is

zei ze

laat ons

samen

eenzaam zijn

egel

het regent

op de snelweg

er ligt een egel
op de snelweg
een plas bloed
en heel wat stekels
op de snelweg
egels zijn niet
zo snel weg

beperking


en hij sprak tot haar :

jij bent mijn boom
jij bent mijn leven
ik wil je alles geven
maar wat ik droom
vergeet dat maar

hydrografie van een groot verdriet

zij weende
haar tranen
in de Steenbronbeek
en de Steenbronbeek
vloeide haar tranen
in de Molenbeek
en de Molenbeek
in de Herk
en de Herk
in de Demer
en de Demer
in de Dijle
en de Dijle
in de Rupel
en de Rupel droeg
haar tranen
in de schoot der Schelde
en de Schelde stortte
haar groot verdriet
in de Noordzee
waar
duizend maal duizend
vissen proefden
van haar grote smart

zo vormt zich
het zout van de zee
een beetje
door de droefenis
van onze tranen

jij onbekende bader
als je pootje baadt
aan Oostendse stranden
en je voelt het Noordzeezout
op je lippen branden
denk dan even
aan haar en aan mij
misschien is er
in het zout
op je lippen
een beetje van
onze droefenis bij