was een dag van plezier met jonge broers jan en koen op bezoek in Brugge. Ma en pa zouden hen komen ophalen, me nog wat rust gunnend met de zwangerschap.
Bart en ik scrabbelden nog wat, en toen ging hij "om sigaretten", synoniem voor "nog iets gaan drinken". En ik wist dat, maar zei niks. Waarom ook? Nog nooit was iets mislopen, en al vond ik het eigenlijk maar niks, concrete tegenargumenten had ik niet.

En hij vertrok, om anderhalve maand later opnieuw thuis te komen bij een hoogzwangere, heel dikke vrouw, die al een dag later in het ziekenhuis lag.

Bart had iemand op zijn brommerke aangereden, iemand die notabene meer had gedronken dan hijzelf, maar toch als zwakkere weggebruiker zou worden beschermd. Iemand die net was geopereerd aan miniscus, en al lange tijd op de ziekenbond leefde. En de kans schoon zag, hij en/of zijn advocaat. Ze zouden een lid van de Brugse advocatenorde es leren... De bal ging rollen van de bergtop, traag maar almaar rapper, naar beneden, downstairs, dieppunt, rechtenloos, kansloos, uitgeperst, verpest en zonder enig verweer met sociale-DDT bespoten. Een frauduleuze Brugse procureur speelde daar ook een rol in, en ik heb onze pierlewaai Minister Declercq onlangs hierover verslag doorgestuurd. Als hij reageert, scoort hij een punt maar weinig ophalend tegenover zijn minus zoveel van dit moment. Waar maken ze dit soort schepsels? Dit soort creaturen? En waar halen ze recht van hun bestaan? Frauduleuze zaken in het rechtswezen, de larven werden al jaren geleden gelegd, en toen werd nooit niks gedaan behalve in het opportunisme van zij die wisten en meespeelden (op zich bewijs genoeg van fout systeem). Toen stond Johan Anthierens klaar en bereid om mee te werken, maar ook met opmerking dat tegen dit systeem ingaan, een sisifus-labour was.
Het verheugt me nog steeds dat dit soort ervaringen me later hield met de groepering voor alleenstaanden in rumbeke. Als ik niks van mijn leven heb gebakken, op mijn twee kinderen na, dan heb ik toch gewerkt met die alleenstaande "vrienden", in een gemeenschappelijk soort leven. Een ouder gezin of gewoon alleenstaand. Maar allemaal met een nood en een hoop: op een goed samenleven. Ooit. Ergens. Eens.
Ik ga even wat schilderen...

Het liedje op zich klonk goed, de realiteit weliswaar iets anders. Morgen ander weer op komst, dus vandaag toch maar de rode beuk gesnoeid, handmatig, want de bijgegroeide takken zijn te dik en dus te moeilijk geworden voor de, sorry, mijn snoeischaar. Vele uren bloedzweeten-bijna-tranen, want dit is labeurwerk, mensen, echt labeurwerk. Het idee van kloekere spieren in armen en benen hield me overeind, want die hangen er sinds een paar serieus losser bij dan voordien, of lette ik er toen minder op? Remains unanswered.
Nog geprobeerd om wat overgroeiende klimop van de buren mee te snoeien _ andere snoeischaar _ maar mijn armen zijn te moe, het lukt dus niet echt goed meer. Remains for a next time. Mss morgen, want de BE-weersvoorspellingen klokken ook niet altijd, dus positief denken... alhoewel het dan weer zweten, puffen, en blazen wordt. Glazen koffie en cola light en af en toe een koele witte wijn gedronken, terwijl ik even bij de tv kwam uitblazen.
En nu ben ik aan een goeie douche toe, verdiend en nodig, want mijn huid jeukt.
Verder heb ik moeten vaststellen dat de droogrekvoet, die steeds maar bleef omwaaien, met de sneldroogcement onvoldoende kreeg om overeind te blijven. Heb er dus een pereboom in pot en nog een en ander bijgeplaatst, hopend dat het geval rechtop blijft tot ik morgen nog de nodige cement kan gaan bijkopen. Inhouden zijn nooit mijn beste vak geweest, dus als je vraagt hoeveel liter cement er in zo'n voetblok moeten, dan wordt dan voor mij vooral heu-en met vraag-en uitroepteken.
Ik hoop dat ik straks na de douche niet al te veel rode vlekken op mijn huid opmerk, want momenteel heb ik voldoende aan pijnlijke linkerborst die ik wou gebrruiken om mee te duwen op die snoeischaar; dat was dus zeker niet mijn beste idee en vooral een aiaiaiaiai waard. We leren altijd bij, maar mijn rechterborst wil ik dit toch liever besparen.
Nu nog hopen dat iemand _ broer rik? _ de afvalhoop takken komt ophalen en ondertussen ook de composthoop meeneemt, zodat we wat dat betreft, weer een jaar verder kunnen.
Ik ga onder de douche en denk aan kleinzoon arthur die de fontein aan het station in Roeselare almaar de dolfijn blijft noemen. Soit, voor zolang dat nog kan gezien burgemeester Luc Martens tekende voor afbraak van onze stationsbuurt en wellicht met open hand ja knikte voor de contracten met bouwheren van apartementen en andere gedrochten. Typisch voor dat geval bibliotheek (en we hadden er al een paar, goed verdeeld over deelgemeenten) dat De Munt gaat noemen, want die munt komt uit mijn zak en gaat niet terug in mijn zak. Rarara, in wiens dan wel. CD&V en spa-plat in Roeselare, ze zouden allemaal doodgebliksemd mogen worden, of beter nog, iedereen die iets met de teloorgang van Roeselare te maken heeft. Kortrijk ging ons voor in een grootheidswaanzin, maar ze zijn zelfs te dom om hier in Roeselare daar hun lessen uit te trekken. Soit, je bent van Roeselare of je bent van Oost-Vlaanderen, waar je dan beter kunt blijven. Ik ben boos, ontgoocheld en wat nog allemaal, voor een paar kwakkels met grootheidswaanzin, vooral die met 'kind' in hun naam. En heb ik het verkeerd, laat dan maar es een van hen me bewijzen hoe verkeerd ik het heb... Wat recht is, maken ze krom en wat krom is maken ze recht (alles tegenovergesteld van wat vroeger gebeurde, ook toen met hun eigen redenen en goedmakende verklaringen en toen ook weer betaald door... wij). Politiekers zouden in elke financiële beslissing waar wij in moeten betalen, persoonlijk verantwoordelijk worden gesteld, idem dito bankiers die spelen met geld dan niet van hen is.
God of Maria, de meest praktische, zwaai es met een goeie bliksem of wat dan ook, om aantal zaken gewoon weer menselijk recht te maken. Met dank bij voorbaat, en ge hoeft niet bang te zijn, die gasten hebben via liposuctie toch al jarenlang hun geweten laten verwijderen. Zal ook op onze kosten zijn gebeurd...

Lang niks laten horen, hé dagboekje.Omdat ik zonodig een tweede, meer me-myself-and-I-onbekende blog voor de buitenwereld, dacht nodig te  hebben. Gevolg: ik werk nog heel weinig met allebei.

Zomerszonnig weer, te warm, zo'n beetje, al moeten we dat soort woorden altijd al heel vlug beklagen in een onverwachte weerswissel. Maar Godje hierboven, je doet het prachtig goed momenteel, laat er ons van genieten en af en toe een regenbui die onze planten en groenten en bomen ook wat soelaas bieden tegen de brandende zon. Want branden doet ze, en zweten doe ik meer dan ik me goed kan herinneren (tenzij ik dansen ging, en de dansvloer niet af kwam en omdat ik al heel weinig dronk, dan ook vaak 2 à 3 kg kwijtraakte), maar dat zal een hormonenspel zijn.
En ik doe het al niet zo bijster goed de laatste tijd. Raak niet echt meer op mijn gewone baan, al vraag je je af of dat ueberhaupt moet. Thuis minder werken (toch al gratis en op eigen kosten), mensen die teleurstellen en ik in hun zelf opgenomen functie anders had voorgesteld (in een correcte werking, bedoel ik dan), of was ook dat wishful(l) thinking.

De tweeling is fantastisch, groeit als kool maar hapert aan veel bladen om hen heen. Even kijken of ik een recente foto vind om hierbij te plaatsen, dan zie je ze weer es een keertje.

En ik sluit gelijk af, om even een laag badwaterpeil in te duiken en dan even een 15 minuten onder de zonnebank, en dan een proclamatie op het kasteel van rumbeke (terwijl de tweedejaars nog niet zijn afgestudeerd, je vraagt je wel es dingen af, maar dat vormt blijkbaar enkel mijn zorg), gevolgd door een van dirks cultuur annex eetavonden in het Muizenestje, Beveren. Zou lieven hier in de tuin mijn rode beuk proberen af te werken inzake snoeiing en dan een pruimelaar in het midden van ons grasperk achteraan in te planten, samen met een pereboom (van wie ik evenwel  hoop dat hij de zomer helemaal haalt). Broer tuinarchitect Rik... de beestjes bijten ondertussen verder alle bladeren kapot en zullen ondertussen ook al toe zijn aan mijn fruitbomen. Beloven dat je komt is na een maand echt niet goed meer (bruikbaarheidsdatum verlopen).

Folks, see you/hear you (see me, feel me, touch me, heal me.. .Tommy, The Who).

Eerst even gedag aan Mieke Degryse, die er zo goed uitzag op tv gisterenavond. Dat te beseffen naast dat andere weten, is haast een wreedheid. Maar zoals zij dat alles dan toch weer menselijk naar buiten weet te brengen, om het haarzelf of vooral ons gemakkelijker te maken?

Vanmorgen gaan werken, deze namiddag thuis en geprobeerd wat te rusten. Nodig. Ouder worden en die overgangsperikelen meemaken... een iets, maar dan nog slecht slapen erbovenop, da's minder. Tenminste voor mij. En ik wou de voorbije dagen vooral mijn @Nieuwsbrief aan de reisleiders afwerken (beroepsmisvorming= beroepshandicap cf. golf?) enerzijds met dan onverwachte problemen bij het versturen anderzijds. En zo blijft een mens bezig, ach, wat zouden we anders doen?

Buiten is het weer kouder. Gisteren genoot ik van de zachtere omstandigheden, en genoot van mijn wandeling toen ik de tweeling van school ophaalde. Maar van kantoor naar de auto lopend en dan nog boodschappen doen, was er mss te veel aan. Mijn ogen prikken koud en stekend en mijn neus is weer de actieve looptoer op. 

Tussen vandaag en de vorige keer zijn een aantal berichten verwijderd, teksten waar ik me bij tweede bekijken eigenlijk voor schaam. Teksten waarbij ik me bij het verwijderen afvroeg, hoe ik zo kon verworden, omdat ik zelfs moeite heb/had me erin te herkennen. En wou ik er me in herkennen? Nee, eigenlijk niet. Maar de beslissende druppel kwam van iemand, die al aantal jaren in de gevangenis zit, tendele voor zaken die hij deed, maar vooral door zaken die hij niet deed. Dit stukje brengt me dan weer terug naar vroegere tijden, toen met Bart en alles wat erbij kwam, maar daar wijden we niet meer over uit. Vincent komt dit jaar weer vrij. Zelf ben ik hem nooit gaan opzoeken, nog steeds niet, maar ik wil er eigenlijk niet meer heen, daar hangen teveel herinneringen aan die ik als afgeschreven wil beschouwen. Zo is dat, en al wil ik Vincent mss wel zien, de plaats overwin ik niet echt.
Ik ben dus een tweede blog begonnen, ver van mezelf en herkenbaarheid. Of dit me lukt, weet ik nog niet, de twee lijken wat verweven in de bron, maar ik ben overtuigd een lijn te kunnen trekken tussen de riet die ik ben als mens naar buiten en de riet die vanbinnen in me leeft. Nee, ik wil geen psychiater gaan spelen voor mezelf, daar ben ik niet goed genoeg in _ en voor wie zou willen reageren, ik wéét wat mensen zeggen, maar ik besef ondertussen evengoed wat mensen in hun gedragingen laten blijken, en daar gaapt een grote afstand in, dus... iets wat ik voortaan zelf ga bepalen.

Koud hier in mijn bureautje, verwarming kost geld en verleden week heb ik in H&M wat spulletjes gekocht. Leuk, mooi. Maar ik moet die hobby voortgaan inperken, kledij genoeg, laat ik die nu maar eens goed gaan gebruiken dooreen.

Have a nice day voor wat er nog rest, en da's voor mij de Spil, met een optreden van Liesbeth List: Piaf, de musical. CU.

Dag...boekje,
dit net via de Standaard op hun marketingblog gevonden en de moeite waard bevonden om bij te houden. Met geloof en een beetje vertrouwen in dat geloof.
http://www.youtube.com/watch?v=jjXyqcx-mYY
Ik hoop dat het van hieruit ook werkt en weet nu al dat ik er regelmatig opnieuw naar wil luisteren, als een mantra, om er zelf kracht uit te halen.
g-riet-ings.

Eerst de weblog van Mieke Degryse gelezen, vechtend als een leeuw in Dadizele, maar met haar hihi in een ongelooflijk positieve en relativerende stemming (toch naar de buitenwereld toe) en dan even langs bij Seppe, die ongelooflijk wordt gemist. Een waardevol besef, te weten dat je als 8-jarige al zoveel impact had op zovele, zovele mensen. Het tweelingsfenomeen ligt me na aan het hart, met de tweeling-kleinzoons en hun intense gebondengevoel wat je als enkeling niet altijd kan vatten.
Weinig meer (willen) tegenover zoveel meer (gevoel) te vertellen.
2009 moet me helpen in aantal voornemen, waarvan de fitness (cardio-revalidatie) me in elk geval in opstart meeviel. Dus moed houden en doorzetten.
Januari wordt ook start van bijkomende opleiding rond excel, al vrees ik een beetje, als mac-gevormde, nooit de stupide complexiteit op puur commerciële basis van een pc te zullen begrijpen, laat staan kunnen aanvaarden. De programma's die ik nu op mijn 9-jaar oude mac gebruik bieden meer werkingsmogelijkheden dan een pc op dit moment (via diverse programma's). Pc's zijn opgesteld voor de dommerds, die slim willen lijken in wat ze kunnen (nee, niet zij, wel hun bakske, maar dat dan wel enorm veel tijd en bijstand en advies vereist van mensen die iets meer weten). Pc's zijn speeltuigjes, propvol overbodige dingen die dan weer een andere commercie wind in de zeilen geeft.
Een mac is een werkmachine, gebruiks- en begripsvriendelijk,  en houdt jarenlang vol in eenzelfde programma's. Ere aan de mac-familie!

Dag...boekje,
met een op-de-valreep-nota: jawel, we leven nog, johee. En terwijl ik dit schrijf, bedenk ik: eigenlijk zou ik nu beter naar bed gaan.Winter is slaaptijd, maar dat hebben een aantal mensen anders bedacht. Het licht waarvoor we betalen, zorgt er nu voor dat we langer of nog meer kunnen werken dan in zomertijd. Rustiger leven(?) en een aantal feesten moeten dit verrechtvaardigen, want alles kost geld en daar moeten we dus voor werken.
Ik hou mijn hart vast als ik alles hoor wat de voorbije dagen te horen is... Telerme en zijn dancing with goats, je moet maar durven, maar dat mogen CD&V-ers, want op zondag gaan ze toch biechten en hebben ze bij het buitenkomen nooit geen zonden meer mee te dragen. Goed systeem toch?!
Ik hang deze dag aan de haak, morgen hoop ik mijn leven- en werkjas terug te vinden en aan te trekken for another day. En morgen is Kenny Desot jarig, lang leve de papa van mijn kleinkinderen, die vanmiddag vooral mijn knuffelbeestje waren. Mijn taartjes in mijn leven... heerlijk. Eind deze maand, 28 december is ma jarig, wordt er 78 en de dag nadien zijn mijn vader en dirk aan de beurt, met nog een dag verder de 54ste huwelijksverjaardag van raf en rosa espeel-vandenberghe. Volgend jaar zitten dirk en ik net in de helft daarvan!
Slaapwel wereld, ik hoop dat je morgen niet in een of ander gat werd weggezakt, leeggetrokken van water, zodat gebouwen in de omgeving in mekaar gaan stuiken. Money-mister Olivier, als je dit hier ooit presteert, dan duvel ik je voor de rest van mijn dagen aan een hels tempo... g-riet-ings.

Dag...boekje,
Ik ben een paar uurtjes zoet geweest om voor Roeselare, Turnhout en Genk alle model- en proefreizen zowel op de website als via @mail ineen te steken, zodat onze afgestudeerden en de actuele cursisten er iets aan hebben. Zit dan te denken aan die opmerking van collega, dat ik een tandje mag bijsteken voor volgend jaar...
Maar ik laat me niet kennen, of precies juist wel.  Vanmorgen heb ik in goed 10 minuten zo'n 5 km binnenshuis gefietst (kan dat wel?) en dan nog een paar minuten op de crosstrainer. Morgen wil ik dat opnieuw doen, want het voelde goed aan. In de namiddag heb ik mijn fiets stappend begeleid naar de fietsenmaker (banden goed leeg en pomp helpt niet (meer)). Mezelf beloofd om volgende week niet de auto maar mijn fiets naar het kasteel te gebruiken... geld uitsparen, want ik ben de enige van kantoor die dichtbij woont, en dus geen kilometervergoeding krijgt. Misschien kan ik best es nakijken of ik geen vergoeding kan krijgen precies omdat ik met de fiets kom. En ik moet ook onderzoeken of de Excel-opleiding* die ik betaal en begin 2009 ga volgen recht geeft op kredieturen... Fair play van beide kanten zorgt voor lange, intense liefdes. Of niet soms?
Tja, ik moet wel hier verpozen, want na het versturen van twee mailgroepen van elk 198 adressen, moet ik nu 20 à 30 minuten wachten om een volgende groep te kunnen doorsturen. Alle mail beantwoord en bijgewerkt, prints gemaakt, verwarming draait... tja, waar is verlof anders niet goed voor.
Na bezoek aan nieuwe fietsenmaker in de buurt ben ik wel nog om een nieuwe jas in een tweedehandszaak gaan zoeken; fietsen met mijn tussenseizoenjasje of met de warme, mooie maar weinig flexibele winterjas lijkt me niet aan te bevelen. 21 EUR gespendeerd aan goed gevoerde jas, die mijn lendenen _ meter Zulma Brulez, jouw raad indachtig _ voldoende afdekt voor de winter en zijn kou te komen. Erik uit Brugge, een Netlog vriend, had het over ouder en kouder toen ik hem vertelde niet echt pro-winter te zijn omdat ik het wel steeds koudkoudkoud lijk te hebben.
Vandaar dat toen het woord (k)ouder ontstond, een typisch 50+ verschijnsel? En Erik, dat zijn we allebei, dat plusje is zo rekbaar als een... zut, welke gepaste vergelijking kan je hierbij gebruiken, een bengi-rekker? Seppe, weet jij iets beter, wedden van wel...
Zut, zenden geprobeerd, maar ik ben eraan voor de moeite, dat wordt nu extra lang wachten. Niet dat het iemand veel uitmaakt, maar ik zit hier wel te zitten... dagboeken. Ik boek dag. Ik heb gedagboekd, geboekdagd, boekgedagd, daggeboekd... Met een d omdat het zo klinkt, want dit is puur giswerk in een onbekende vergelijkwereld. Ik blijf dit boeiend vinden, samengestelde werkwoorden en hun vervoeging; herinner me dat vanuit tijd met Bart Demey, so long ago. Maar nu bewaar ik eerst dit stuk, les van twee dagen terug indachtig, hé Seppe...

Heb ook nog wat geschilderd vandaag. Vind niet echt mijn draai op dit moment, zou meer willen weten over mogelijkheden, dingen uitproberen, droge acrylverf schrapen tot vormen, zou moeten kunnen toch. Heb een boek gekocht, maar nog niet gelezen. Misschien lukt een en ander morgen.

Rik Remmery, RR voor RikVannieuwenhuyse werkt heel gedreven aan een nieuw boek, Geen Weg Terug, met Modest als ondertitel (of is't omgekeerd). En 't wordt de moeite, maar bij mij als lezer heeft hij natuurlijk een voetje voor.
Molly, ik wens je hierbij een voorspoedig herstel, want van wat Rik vertelde maak je nu niet al te mooie dagen mee, dus heil die genezing. Ik ben koud en heb het koud, alhoewel de convector naast me goed warmte heeft. Pillen slikken, laatste insuline spuit, kersenpitten verwarmen, pyjama aantrekken en bed in. Laatste mailzending moet dan maar morgen, niks aan te doen, trop is teveel, en zo is ook te lang... Goeie nacht en tot een volgende keer, baibaizwaaizwaai!
*Een opmerking: Excelopleiding, via mail aanmelden en inschrijven kan niet. Je moet je verplaatsen naar ginder en de volle pot betalen, wachten tot je opleidingscheques binnen zijn en dan krijg je de helft terugbetaald bij start cursus (dus paar weken verschil, want opleiding start pas derde week 01/2009). Da's dus 75 EUR betalen om later 37,5 terug te krijgen, terwijl ik ondertussen al es 37,5 EUR heb moeten betalen voor de opleidingscheques= 75+37,5 EUR!  Shame on you, onderwijs/education, shame on you, moneymakers en economists. Money in the pocket much more important than knowledge in the head... Arme Klarenstraat Roeselare. Jammer dat te moeten meemaken, net alsof ze hier zo voor het graaien liggen.