Archief

Gisteren heel vroeg al collega op kantoor opgebeld, omdat mijn dochter in problemen zat met zieke zoon (een van haar tweeling). Haar man zat op dat moment al de ganse week in Roemenië voor zijn werk, en zij had ziek en gezond kind voor zichzelf alleen.
Met nog aantal dagen verlof tegoed, belde ik dus collega om situatie uit te leggen en zij vond die extradag niet vervelend, op voorwaarde dat ik conny van de boekhouding en de nieuwe verwittigde. Wat ik ook prompt deed, met wat uitleg over hoe en waarom en met de belofte dat ik zeker mijn werkafspraken zou nakomen voor die dag, maar van thuis uit.
Jules was echt ziek, mond vol naften en open wondjes tot in zijn keel, al heel de week slecht geslapen, en weinig voedingsopvang op school (tja, hopen kinderen, vraag me dus niet wat ik van hen eigenlijk wil, en vooral niet als het om mijn kinderen en kleinkinderen gaat). Hun moeder vertrok _ zelf aan 't eind van haar Latijn _ naar 't werk en ik zorgde voor ontbijt voor zieke kleinzoon Jules, en soit, het lukte. Tweelingbroer Arthur had hetzelfde de week voordien, dus er zat al wat ervaring, al leek het bij Jules een pak erger, want mijn knuffelbuffeljuju praatte niet eens meer. Honger had hij wel, zo bleek meteen toen ik van alles en nog wat probeerde om zacht en voedselrijk eten klaar te maken, uitgehongerd was hij. En nadien viel hij meteen in slaap, een deugddoend beeld.
Arthur was minder makkelijk in de rustige plooi te houden, maar we hielden beiden stand en hij at heel flink zijn bord leeg. Proficiat knuffelbuffeltutu, en zelfs bij zijn schrijfoefeningen _ omariet heeft altijd wat verrassingen achter de hand _ vlotte dat bijzonder goed. Een letter meer dan in de naam van Jules, maar toch ook twee gelijke letters: de R.
Een zalige dag eigenlijk, al gaat je hart uit naar zo'n klein ziek ventje dat zich zo stoer mogelijk probeert te houden, maar bij het eten of praten opeens aan het huilen gaat om de opstekende pijn in mond of keel.
En toen, toen kwam een antwoord van mijn baas. Nee, ik publiceer het vooralsnog niet. Maar laat me toe te zeggen dat ik er het hart van in was. Hij was bezig over ziekteverzuim en over het feit dat hij geen OCMW was _ zoals ik al zovele jaren voor mijn job ben, met alle gratis werken zonder wat ook terug _ en dat het onaanvaardbaar was... Ik had er een harde dag mee, maar heb het de tweeling in niks laten blijken, maar... zodra ze weg waren 's avonds heb ik drie glazen rode wijn gedronken, me kapot gesnotterd, hem duizend bomen ingewenst en me uiteindelijk miserabel slecht gevoeld. En toen ben ik begonnen om een werkje voor hem te doen, dat me anders op kantoor ik weet niet hoeveel tijd zou hebben gekost, en vanmorgen vroeg uit bed, het werk verdergezet en nu afgewerkt. Mijn domme, stomme manier van afreageren... zijn profiteurs maar onmenselijke optreden toch in de kaart spelend. Uiteindelijk heb ik dan weer iets gepresteerd om wat? goedmaken wat niet hoefde te worden goedgemaakt (want ik heb nog verlofdagen! en had desgewenst die aparte CAO kunnen inroepen voor speciale omstandigheden: geen loon, maar meetellend voor je pensioen, enz;). Ach, 't gastje is het niet echt waard, hij mag dan mijn baas zijn en ik mag hem al jarenlang kennen, hij had mijn medewerking van het allereerste begin, ik zag het goed lopen met hem, vond hem de beste kandidaat, maar nu ik hem bezig zie en hoor, en vergelijkingsmateriaal heb met vorige baas: hij mist het op dit moment nog steeds, het "it" wat een baas ook tot mens-goeie baas maakt, die stimuleert en activeert, die zijn medewerkers kan uitdagen tot meer in plaats van ze in een gareel te duwen, persen en dan in hun verstikkingsnood te vragen nog meer dan vroeger te presteren. 
P, ik had je een foto willen sturen van mijn zieke en huilende kleinzoon, en je willen vertellen hoe ik nu wil goedmaken wat ik alle voorgaande bijna 28 jaar altijd aan mijn werk en nooit aan mijn eigen kinderen heb gegeven. Al vrees ik gewoon dat je zelfs dat primaire gevoel niet eens kan/wil begrijpen...
BAAV is een bedrijf, geen OCMW en geen kindercrèche., zo stond in je mail. En wat (de wie= persoon, mens ben je in deze vraag kwijtgespeeld, sorry) btw ben jij dan eigenlijk? En waar _ toen je in alles sneed wat er was en alle kanten afboordde of boorden afkantte in jouw financiële vormen _ fladderde je rond van a naar b naar c naar d  naar e naar f... toen anderen jarenlange trouwe inzet bewezen aan de BAAV, die je nu claimt als van jou. Misschien wil je teveel bewijzen?, misschien zit de druk zwaarder op je schouders dan je wil toegeven?, misschien durf je geen mens tussen je werknemers te zijn?, misschien eis je teveel van jezelf. Ik herken je in deze niet meer. Maar alles kan Bredero-verkeren, ik blijf niet in gebreke en heb _ met uitzondering van die periode, een paar jaren terug, toen ik er echt onderdoor zat _ mezelf nooit aan minder dan 200% voor het werk ingezet. Hoe dan ook: ik zou het geen tweede keer meer doen..., niet met wat ik nu weet en ervaar.

P, je krijgt er wel een foto van mijn kleinzoons gratis bij. Die zijn en blijven mij nu belangrijker dan jij.

Jakkes, had willen schrijven, maar ben bijna ganse dag bezig geweest met de voorbereiding van vergadering voor de vzw Reisleiders Vlaanderen. Ben er secretaris, en het begint me soms teveel te worden. Waarom willen mensen binnen organisaties alles zo complex en ingewikkeld maken, zoals bij Toerisme Vlaanderen. Professioneel... en met alle gevolgen vandien. Een warboel, een heksenketel, waarbij de ene keer de anderen worden gevraagd en de andere keer de enen. Maar het lijkt er sterk op dat dit ofwel zeer goed gepland en dus gericht is ofwel dat het professionalisme daar ook es mag opgekalefaterd worden. Dergelijke structuren werken versmachtend en enkel de niet-creatievelingen, de niet-bedenkers, de niet-durvers, de niet-innovatieven vinden hun onstabiele gading in die structuur.
Aantal telefoons gedaan ook, en dat zijn dan weer eigen kosten. Mag je zelf voor opdraaien, en dan reken ik geen tijd en geen elektriciteit van computers en printers...
Wat ik vandaag dan gedaan heb: wel iets wat ik al lang wou doen, es een lijst opstellen van alle zaken die moeten worden be- en afgehandeld. En over de nieuwe statuten ga ik het even niet hebben, evenals als over het Reglement van Inwendige Orde.
En nu ga ik nog eerst een werkaanbieding voor reisleiders doorsturen, anders komt die reisorganisator in het gedrang. Laatste maandag van de 2008-septembermaand, nog drie te gaan en we mogen leren 2009 te schrijven... 2008, wo bistdu blieben?
Ik heb het gevoel dat mijn lichaam al slaapt, nu nog even denken aan die mail te vertrekken en dan alle knoppen op uit en naar bed. Morgen wordt het sowieso weer een late avond en dan nog terugkeren uit bijna Brussel, en woensdag weer gaan werken... Zou ik niet beter een lastminute reisje van een week naar irgendwo boeken, gaan uitslapen en een week aan niks hoeven te denken maar ook niks hoeven te doen. Sleep, baby, sleep.
g-riet-ings.
En voor 't plezier nog een foto van een schilderijtje... Ik kijk nog even na of ik iets passends vind.

Als je komt van de huizen van je kinderen, dan kom je thuis waar het stil is. Gelukkig wachten de poezen me op, hongerig wellicht.
Vanmorgen lumineus idee gehad om dochter Laika op te bellen, en te vragen of ze hulp nodig hadden bij het opruimen van de bouwwerken tot hiertoe... en dat had ze, als ik wou en kon, mocht ik komen. En dat was vlug geregeld, wat oude spullen aantrekken (dezelfde als om in tuin van zoon Elias te snoeien) en naar ginder rijden.
Vanaf 11 uur tot 18:45 uur, onderbroken door eten en later nog even door een apple-time: zittend op muurtje van de buren met een appel uit de koelkast, heerlijk. En gesprekken met voorbijrijdende wagens en mensen die we kennen. Zo hoort het. Jantje, lang niet gezien, passeerde zelfs twee keer en tweede keer hadden we het natuurlijk over paarden en paardrijden en de LRV en indertijd. En natuurlijk ga ik ook een volgende keer mee in een regeling om met de oude bende (sorry, ook letterlijk dit keer) weer es te gaan paardrijden als inzet voor een verhalen van toen-samenkomen. Jan Grymonprez, vergeet niet Gery te contacteren en Poes, alias voor Dirk Espeel, en we roepen en krijgen de bende weer bij mekaar. Met kinderen en kleinkinderen als dat moet.
Ik voel me nu een beetje... pijnlijk. En vuil en stoffig erbovenop, en... klaar voor een lang, warm, kruidig en geölied bad. Maar moet eerst bloedprik doen en insuline voorzien, en etenb aanpassen, anders loopt het weer mis. En aan aantal typfouten te zien (die ik nu nog steeds kan verbeteren evenwel, maar wel als storend ervoor door/voor mijn verminderde bewuste ik), kan ik daar nu best eerst mee beginnen. We sluiten hier dus even, be back asap. g-riet-ings.