Herfst, een heerlijk seizoen waar ik naar uitkijk.

Het bronsgekleurde lover dolt op het ritme van de wind zijn laatste spel.

De paden in het bos worden warm toegedekt. Daar wacht ik op.

Ik stap tussen de knisperende bladeren, vertrappel achteloos de oogst van eikels en noten,

snuif de zware geur van weemoed en afscheid.

De aarde neemt terug wat ze zo gul uitdeelde.

En toch draagt ze de belofte in zich van sterkte en vernieuwing. Die betovering is rondom mij.

Dit is de tijd om mijn hoofd leeg te maken.

Tijd om mijn jas van vooroordelen en oubolligheden uit te trekken.

Tijd om vooruit te kijken en nieuwe ideeën een kans te geven.

Tijd om mijn hart te volgen. Tijd om mee te gaan op het ritme van de natuur.

Cecilia